فیلم Pitch Perfect 3 2017

ابتدا بگویم که من فقط به‌خاطر دیدن دو قسمت قبلی که تا حدی از آن‌ها خوشم آمده بود، سراغ این فیلم رفتم و توقع زیادی نداشتم؛ با این حال باز هم ناامید شدم. قصه بسیار ضعیف بود و بیشتر اوقات ندانستم دارند چه می‌کنند. آوازها و رقص‌ها کم و بیش خوب بودند، اما به پای قسمت‌های قبلی نمي‌رسیدند. بزرگ‌ترین نقدم به شخصیت فَت ای‌می و...

ابتدا بگویم که من فقط به‌خاطر دیدن دو قسمت قبلی که تا حدی از آن‌ها خوشم آمده بود، سراغ این فیلم رفتم و توقع زیادی نداشتم؛ با این حال باز هم ناامید شدم. قصه بسیار ضعیف بود و بیشتر اوقات ندانستم دارند چه می‌کنند. آوازها و رقص‌ها کم و بیش خوب بودند، اما به پای قسمت‌های قبلی نمي‌رسیدند. بزرگ‌ترین نقدم به شخصیت فَت ای‌می و پدرش برمی‌گشت. جان لیت‌گو یک بازیگر عالی است اما به‌عنوان یک استرالیایی خوش نخواند — لهجه‌اش پر و خالی بود — و بعد از دیدن فیلم فقط به بازیگرانی فکر می‌کردم که می‌توانستند جای او باشند. روبی رز هم مدام در فیلم‌ها به‌کار گرفته می‌شود؛ بی‌تعارف بازیگری در حد لازم ندارد و در این فیلم لهجه آمریکایی‌اش هم عجیب بود. در کل انتظار زیادی نداشتم و همان را گرفتم؛ خوشحالم که ظاهراً قرار نیست این مجموعه را ادامه بدهند. به‌خاطر نبودِ یک خط داستانی قوی نمره پایینی می‌دهم؛ حس می‌کردم همان فیلم تکراری است اما ضعیف‌تر. نزدیک به ضعیف است، اما Pitch Perfect 3 به‌اندازه‌ای نکته دارد که دیدن آن به کاری طاقت‌فرسا تبدیل نشود. ازش خوشم نیامد؛ قطعاً ضعیف‌ترین قسمت سری است، ولی به‌نحوی دقیقاً کافی هست که از بد شدن کامل جلوگیری کند. زمان پخش کوتاه‌تر به نفع فیلم است و از نظر من شماره‌های موسیقیایی نسبت به قسمت دوم پیشرفت داشته‌اند؛ پایانِ «Toxic» هم سرگرم‌کننده است. آنا کندریک (بکا) و ریبل ویلسون (فت ای‌می) همچنان از بهترین‌های بازیگران هستند. دیگر شخصیت‌های همیشگی و تازه‌واردها چندان برجسته نیستند، هرچند دیدن جان لیت‌گو با لهجه نه‌چندان خوبش جالب است و مت لانتر هم حضور دارد. قصه بسیار لاغر است، اما راستش از آن به‌کلی متنفر نبودم — تقریباً، اما نه کاملاً. Pitch Perfect 3 دیوانگی‌ها را تشدید می‌کند و با یک خداحافظی خنده‌دار نشان می‌دهد که چطور می‌توان برای شخصیت‌ها و آنچه این فرانچایز را جذاب کرده ارزش قائل بود. فیلم‌ها همیشه عجیب و غریب و اغراق‌آمیز بوده‌اند، اما این‌بار آن اغراق به اوج می‌رسد و من از آن لذت بردم! همان شلوغ‌بازی‌های بامزه و شخصیت‌های رنگارنگ ادامه دارد، اما شرایط‌شان این‌بار حتی مضحک‌تر است: اجراهای رقابتی، سکانس‌های اکشن، حمله حیوانات، انفجارها و چیزهای دیگر، همه در دل داستانی گرم درباره دوستی و یک خداحافظی دوست‌داشتنی از این آدم‌های نامانوس. فیلم‌های Pitch Perfect راهِ فوق‌العاده‌ای بوده‌اند تا برای یک ساعت و نیم از زندگی روزمره جدا شوی و بخندی؛ خوشحالم که سری با یک وداع مفرح تمام شد که به شخصیت‌ها احترام گذاشت و به ذات دیوانه‌وار فرانچایز وفادار ماند. حالا آن‌ها فارغ‌التحصیل شده‌اند و در شغل‌هایی کار می‌کنند که از آن راضی نیستند. از روزمرگی زندگی خسته شده‌اند و وقتی از آن‌ها خواسته می‌شود دوباره اجرا کنند، گروه قبول می‌کند. بعد از Pitch Perfect 1، به نظر می‌رسید خالقانِ این کلاسیکِ نیمه‌کمپی در جست‌وجوی عظمتِ بیشتر گم شدند؛ انگار فکر کردند چیزی که فرنچایز را بهتر می‌کند، نمایش‌های عظیم و اپیک است، کاری که با ذات ساده و دوست‌داشتنی قسمت اول بی‌ارتباط بود. قسمت اول با هر دو پا روی زمین ایستاده بود، خودش را بیش از حد جدی نمی‌گرفت و در عین حال داستان منسجمی داشت و بازیگران فوق‌العاده‌ای که شخصیت‌هایی نسبتاً قابل‌لمس با خصلت‌ها و دینامیک‌های باورپذیر شکل دادند؛ گروه دوستی‌ای که می‌توانست در دنیای واقعی هم معنی داشته باشد. همین زیبایی بود. بعد دو و سه آمدند. از وقتی که دی‌جی خالِد و روبی رز به ترکیب اضافه شدند، فیلم دیگر سقوط کرد؛ بدترینِ سه‌گانه است. PP3 کاملاً از خط داستانی اصلی دور شد — اتفاقی که وقتی می‌خواهی از گروه آکاپلای دانشگاهی یک سه‌گانه بسازی در حالی که آن‌ها دیگر دانشجو نیستند و خلاقیتی به خرج نمی‌دهی، رخ می‌دهد. نه‌تنها به نظر تبلیغ برای ارتش آمریکاست و حمایت از چهره‌هایی مثل دی‌جی خالِد، بلکه می‌خواستند ما را قانع کنند که کلویی یک دگرجنس‌گراست؛ به قول دوستم، این نوع تبلیغات را نمی‌پذیرم. بکلویِس (Bechloe) در قلب من همچنان کانن است. فیلم بی‌مزه، کاریکاتوری، شعارزدگی‌محور، ضعیف و با داستان اکشن تصادفی است؛ هیچ مسابقه‌ای واقعی وجود ندارد و همه باعث ناراحتی من شدند. از چهره‌ی روبی رز و آن مدل موی مزاحمش خوشم نمی‌آید. تنها شخصیتی که تا حدودی چندبعدی ماند، بکا بود — و این بدون شک مرهون تلاش آنا کندریک است که از تحمیل یک خط عاشقانه خودداری کرد و عشق بداخلاقانه‌اش به بلاها را در مرکز نگه داشت، برخلاف کاری که با کلویی، لیلی و امیلی کردند (هرچند رابطه امیلی و بنجی منطقی بود). بقیه، به جز فت ای‌می (که گویی شخصیتش تا حد زیادی نابود شد)، به سطح شخصیت‌هایی مثل جسیکا و اشلی تنزل پیدا کردند؛ و حتی برای توجیه حضور جسیکا و اشلی مجبور بودند آن‌ها را بیشتر از قسمت‌های قبل نشان دهند. دست‌کم یک یا یک و نیم اجرای نسبتاً به‌یادماندنی‌تر از PP2 گرفتیم، آن قسمت که فقط Worlds برایش حرفی برای گفتن داشت.