فیلم A Cinderella Story: Once Upon a Song 2011

اگر صدا جور دربیاید این فیلم سومین اقتباس مدرن از داستان سیندرلا است. هرکدام از فیلم‌ها مستقل‌اند و پیوستگی داستانی میانشان وجود ندارد؛ همه در چارچوب موضوعی یکسان‌اند اما از زاویه دید و با بازیگران متفاوت روایت شده‌اند. من دو قسمت قبلی را دیده‌ام و آن‌ها چندان بد نبودند—شاید بیشتر به‌خاطر حضور لو سی این یکی را دیدم تا برای خود فیلم. فیلم قابل قبول است، اما...

اگر صدا جور دربیاید این فیلم سومین اقتباس مدرن از داستان سیندرلا است. هرکدام از فیلم‌ها مستقل‌اند و پیوستگی داستانی میانشان وجود ندارد؛ همه در چارچوب موضوعی یکسان‌اند اما از زاویه دید و با بازیگران متفاوت روایت شده‌اند. من دو قسمت قبلی را دیده‌ام و آن‌ها چندان بد نبودند—شاید بیشتر به‌خاطر حضور لو سی این یکی را دیدم تا برای خود فیلم. فیلم قابل قبول است، اما مشکل اصلی قابل‌پیش‌بینی‌بودن داستان است؛ ما از همان اول می‌دانیم قرار است چه رخ دهد و این نکته باعث می‌شود تجربه کمی کم‌روح شود. به‌نظرم می‌شد در بعد بصری تغییراتی داد تا بیش‌تر حس یک قصه واقعی سیندرلا منتقل شود؛ مخصوصاً کشمکش و تعلیق میان سیندرلا و شاهزاده می‌توانست پررنگ‌تر باشد. بخش مربوط به خانواده نامهربان در قالبی ساده و تا حدی قابل‌قبول اجرا شده بود. از بابت رخداد «جادویی» داستان—که در دنیایی مدرن و بدون جادو اتفاق می‌افتد—نحوه نمایش آن تا حد امکان واقع‌گرایانه بود و این را پسندیدم. اما در نیم‌نگاه هندی/بالیوودی، همه‌چیز به‌طرز نادرستی نمایش داده شد: لباس‌ها، آهنگ‌ها و طراحی رقص‌ها حال و هوای هندی داشتند، درحالی‌که لباس‌های زنانه بیشتر یادآور فضاهای شرقی/عربی بود و این ترکیب باورپذیر نبود. برای تماشاگران غربی شاید این نکته چندان مهم نباشد، اما از دید کلی یک ناهماهنگی فرهنگی احساس می‌شود. در مجموع فیلمی متوسط و یک‌بار دیدنی است؛ به‌خصوص اگر قسمت‌های قبلی را دیده باشید، آن‌ها را به این نسخه ترجیح می‌دهم. امتیاز: 6/10 درباره مجموعه کلی‌تر: نسخه هیلاری داف در این مجموعه به‌عنوان محبوب‌ترین و شاخص‌ترین اجرا شناخته می‌شود و متأسفانه دنباله‌ها نتوانستند همان جادوی نسخه اول را تکرار کنند. ادامه‌های مجموعه اغلب با روایت‌های فرعی غیرضروری و فاصله گرفتن از متن اصلی سیندرلا، جذابیت و مرتبط‌بودن خود را از دست داده‌اند. فیلم‌هایی چون «Another Cinderella Story» با سلنا گومز یا نسخه‌های با بازی لوسی هیل و سوفیا کارسون نتوانستند به سطح نسخه‌ی هیلاری داف برسند و بعضی قسمت‌ها افت کیفیت واضحی را نشان می‌دهند، امری که اشتیاق تماشاگران برای قسمت‌های بعدی را کمتر کرده است.