فیلم Sabrina 1954

ما از صحنه‌ای شروع می‌کنیم که دختری جوان در حال تمیز کردن لیموزینی است که پدرش برای خانواده مرفه «لارابی» رانندگی می‌کند. او به برادر کوچک‌تر، «دیوید»، دل بسته است؛ رویایی که با بزرگ شدن او و فرستادنش به پاریس - جایی که هنر آشپزی کورِن بلو را می‌آموزد - تنها در حد یک خیال می‌ماند. پس از بازگشت او، دیوید که حالا بسیار بزرگ‌تر...

ما از صحنه‌ای شروع می‌کنیم که دختری جوان در حال تمیز کردن لیموزینی است که پدرش برای خانواده مرفه «لارابی» رانندگی می‌کند. او به برادر کوچک‌تر، «دیوید»، دل بسته است؛ رویایی که با بزرگ شدن او و فرستادنش به پاریس - جایی که هنر آشپزی کورِن بلو را می‌آموزد - تنها در حد یک خیال می‌ماند. پس از بازگشت او، دیوید که حالا بسیار بزرگ‌تر شده (ویلیام هولدن)، با اینکه او را نشناخته، او را سوار می‌کند و به زودی مشخص می‌شود که او هنوز همان احساس‌ها را نسبت به دیوید دارد و دیوید نیز اکنون پاسخ‌گوست. این اوضاع برای برادر بزرگ‌تر، «لینوس» (همفری بوگارت)، که در فکر ادغام بزرگ تجاری برای توسعه تولید شیشه‌هایش است و قصد دارد برادرش با دختر شریک تجاری‌اش ازدواج کند، دردسرساز می‌شود. دیوید با این طرح مخالفت می‌کند، اما پس از حادثه‌ای نامناسب که ارتباطی با پشت او و شیشه‌های شکسته دارد، لینوس نقشه‌ای می‌چیند تا Sabrina را به فرانسه بازگرداند. این مرد پیش‌تر سرد و محاسبه‌گر، حساب نکرده بود که معاشرت با این زن جوان پرانرژی و باهوش چه تأثیری بر او خواهد گذاشت — و خیلی زود خود او هم به اندازه برادرش شیفته می‌شود. جان ویلیامز در نقش پدر باوقار او ارزش افزوده‌ای ایجاد می‌کند؛ طرفداران سریال «والتون‌ها» ممکن است الن کوربی را در نقش منشی پراعتماد «خانم مک‌کاردل» بشناسند، و فیلمنامه بیلی وایدر هم سرگرم‌کننده و باذوق است. میان آدری هپبورنِ بسیار کاریزماتیک و بوگارت، شیمی فوق‌العاده‌ای روی پرده وجود دارد و حتی یاد می‌گیریم چگونه یک سوفلهٔ املت را درست نکنیم! فیلم بسیار لذت‌بخش است. یک کمدی رمانتیک عالی و از بهترین آثار بیلی وایدر. من دیروز این فیلم را دیدم و واقعاً از آن لذت بردم. بازیگران این فیلم‌—که قبلاً در آثار دیگری هم دیده‌ام—بی‌تردید استعداد فراوانی دارند و دیدن فیلم‌های آن‌ها همیشه انتخابی مطمئن است. این کمدی رمانتیک، برخلاف بسیاری از نمونه‌های امروزی، نه بی‌مزه است و نه بیش از حد شیرین: عشق و طنز در حدّ درست با هم تنیده شده‌اند تا ما را بخندانند و از شخصیت‌ها و داستان لذت ببریم. کارگردانی و فیلمنامهٔ هوشمندانهٔ بیلی وایدر که یکی از بهترین فیلم‌های دوران کاری‌اش را پدید آورده، داستانِ کلاسیک دختر کارمند که عاشق پسر رئیس می‌شود را به شکلی دلنشین بازگو می‌کند. این دستِ داستان‌ها را در فیلم‌ها، نمایشنامه‌ها و سریال‌ها در کشورهای مختلف دیده‌ام؛ یکی از قدیمی‌ترین ایده‌ها برای فیلم‌های رمانتیک است. آنچه واقعاً به فیلم قدرت می‌بخشد، نحوهٔ پرداخت کارگردان و تأثیری است که دیدگاه او در هر جزئیات برجای می‌گذارد. این دیدگاه شامل طنزی بسیار هوشمندانه و گروه بازیگری‌ای پر از استعداد است که در رأس آن آدری هپبورنِ درخشان قرار دارد؛ او یکی از جالب‌ترین لحظات حرفه‌اش را تجربه می‌کند. هپبورن هرچه بیشتر شیک و باشکوه به نظر می‌رسد، و جالب است ببینیم بازیگری که معمولاً با نقش‌های نجیب و ظریف شناخته می‌شود، چگونه نقشی از طبقه‌ای فروتن‌تر را از آنِ خود می‌کند. ویلیام هولدن هم بازی‌ای متعهد و هوشمندانه ارائه می‌دهد. در مورد همفری بوگارت... او همیشه بازیگری مطمئن است که با تعهد به نقش، نتایج قابل‌قبولی به همراه دارد؛ اما اگر خودش هم احساس می‌کرد برای نقش کمی مسن است، چه می‌توان گفت؟ او در این حس کاملاً درست می‌گفت. از نظر فنی چیز زیادی برای گفتن نیست: فیلم سراغ جلوه‌های ویژه یا فنون سینمایی پیچیده نرفته است. به نظر می‌رسد بخش عمدهٔ بودجه صرف حضور گروه بازیگرانِ گزیده شده شده است. فیلم‌برداری معمولی و کاربردی است، موسیقی متن چندان برجسته نیست و زیاد جلب‌توجه نمی‌کند، دکور و لباس‌ها وظیفه‌شان را به خوبی انجام می‌دهند و در چارچوب انتظار ما قرار دارند. البته بخش طراحی لباس جالب است و حضور هابرت دو گیونشی—که به‌حق نامش در اعتباردهی به این جنبه نادیده گرفته شد—در پشت صحنهٔ تولید کاملاً محسوس است.