فیلم Walk of Shame 2014

آخرین فیلم کارگردان، استیون بریل، که Movie 43 بود برای من بدترین فیلم ۲۰۱۳ بود؛ بنابراین توقع‌ها از Walk of Shame چندان بالا نبود. از نگاه اول این کمدی با بازی الیزابت بنکس شبیه ترکیبی از The Hangover و Anchorman به نظر می‌رسد، اما متأسفانه نه شوخی‌های آن دو فیلم را دارد و نه جذابیت‌شان را. خلاصه داستان این است که مگان پس از اینکه دوست‌پسرش...

آخرین فیلم کارگردان، استیون بریل، که Movie 43 بود برای من بدترین فیلم ۲۰۱۳ بود؛ بنابراین توقع‌ها از Walk of Shame چندان بالا نبود. از نگاه اول این کمدی با بازی الیزابت بنکس شبیه ترکیبی از The Hangover و Anchorman به نظر می‌رسد، اما متأسفانه نه شوخی‌های آن دو فیلم را دارد و نه جذابیت‌شان را. خلاصه داستان این است که مگان پس از اینکه دوست‌پسرش او را ترک می‌کند و گمان می‌کند فرصت شغلی یک‌بار در زندگی‌اش را به‌عنوان مجری یک شبکه بزرگ از دست داده، همان‌طور که بسیاری از جوانان ممکن است رفتار کنند، مست می‌شود و یک رابطه یک‌شب برقرار می‌کند. صبح روز بعد معلوم می‌شود که حالا نامزد اصلی آن شغل شده و فقط باید سر وقت به محل کار برسد. وقتی کیف و تلفنش را فراموش می‌کند، مگان وارد طولانی‌ترین «پیاده‌روی شرم» می‌شود. در راه با افرادی غیرمنتظره آشنا می‌شود و ماجراهای عجیب و غریبی را پشت سر می‌گذارد تا به موقع به اتاق خبر برسد. اما هدفِ فیلم محقق نمی‌شود: Walk of Shame فیلمی زن‌ستیز، نژادپرست و خنده‌دارِ ناکافی است که چیز جدیدی به ژانر کمدی اضافه نمی‌کند. مشکل اصلی فیلم این است که منبع طنز مبتنی بر متفاوت بودن مگان نسبت به دیگران است. او زود با سه مرد سیاه‌پوست مواجه می‌شود و بلافاصله از آن‌ها می‌ترسد که قاچاقچی‌اند یا از دست پلیس فرار می‌کنند. شخصیت مگان نژادپرستانه نشان داده می‌شود و نگاه کارگردان هم مخاطب را به پذیرش آن پیش‌فرض‌ها تشویق می‌کند. در واقع آن مردان — اسکریلا، پوکی و هالک — آدم‌هایی مهربان و آماده کمک‌اند، و فیلم انتظارِ رفتار خشونت‌آمیزِ اراذل نسبت به زنی سفیدپوست را مقابل واقعیت قرار می‌دهد تا خنده‌دار باشد؛ اما این نوع تضاد صرفاً بی‌معنی و توهین‌آمیز از آب درمی‌آید. این تنها یک مورد نیست: مگان با تاکسی‌داری خشمگین، چند افسر ناتوان و مهم‌تر از همه با تصویری از الیزابت بنکس به‌عنوان زنی دست‌پاچه و احمق روبه‌رو می‌شود. فیلم پیام‌های خطرناکی می‌فرستد: خارجی‌ها قابل اعتماد نیستند، اقلیت‌ها در قالب کلیشه‌ها نمایش داده می‌شوند و زنان بی‌فایده‌اند. Walk of Shame مفهومی شرم‌آور است که روی پیش‌فرض‌های آسیب‌زننده بنا شده. نویسندگی ضعیف، شوخی‌های غیرخلاقانه و شخصیت‌های قابل پیش‌بینی فقط روی تلخیِ این تلاش سطحی برای طنز را بیشتر می‌کند. استیون بریل با این فیلم تماشاگر را همان‌طور که از سالن سینما بیرون می‌رود، به یک «پیاده‌روی شرم» می‌فرستد. تماشای قابل قبولی بود؛ احتمالاً دوباره آن را نمی‌بینم و نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. نمی‌گویم فیلم بد است؛ من طرفدار پر و پا قرص الیزابت بنکس نیستم و تقریباً نود درصد فیلم او را نشان می‌دهد که از سوی جهان آزار می‌بیند و در طول مسیر چند پیروزی کوچک هم دارد. بقیه فیلم عمدتاً شامل آدم‌هایی است که او را مجبور، دستکاری یا تأیید می‌کنند؛ تجربه فیلم بهتر می‌شد اگر شخصیت او قوی‌تر تصویر می‌شد. واضح و خیلی زود معلوم است که نقطه‌نظر فیلم این است که او شخصیتِ ضعیفی است که باید از دل این ماجرا رشد کند. من ترجیح می‌دادم کسی قوی‌تر — مثلاً نسخه‌ای آمریکایی از لارا کرافت — همان فرمول را بگذراند: مشکل، تلاش برای حل، شرایط عجیب، مشکل جدید و غیره. حتی می‌شد آن را به فیلمی در سبک پارکور تبدیل کرد؛ چیزی بین The Hangover و فضای بازی Mirror’s Edge. نکته‌ام این است که وقتی چیزی را می‌بینی اما چیز دیگری می‌خواستی، حتی اگر فیلمی قابلِ قبول و فقط متفاوت باشد، از آنچه جلوِت هست خوش‌ات نمی‌آید — این بخشی ناخوشایند از طبیعت انسان است. شوخی‌ها قابل قبول‌اند، اما فرمول تکراری انتظارات را برآورده می‌کند و طنز را کُند می‌سازد. فیلم هم چندان روحیه‌بخش نیست. به‌نظر من الیزابت بنکس از نظر ظاهری جذاب است، در لباسی زیبا و نقش کسی را بازی می‌کند که چهره محلی است؛ گفته می‌شود اینکه زنِ سفیدپوست باشد هم برای دریافت کمک مزیت است. او اساساً نامزد ایده‌آلی برای دریافت کمک‌های دلسوزانه است، مگر اینکه از کسانی کمک بخواهد که احتمالاً به همان اندازه ممکن است به او آسیب برسانند؛ اما برای من پذیرفتنی نیست که او نتواند مردم را قانع کند حتی با او صحبت کنند یا بهش کمک کنند. با توجه به اینکه خودم چندبار تجربه مانده ماندن را داشته‌ام، ممکن است کمی سخت‌گیر باشم، اما این موضوع باعث نشده که فیلم برایم لذت‌بخش‌تر شود.