فیلم Biggles: Adventures in Time 1986

باید اعتراف کنم که وقتی در دههٔ ۱۹۷۰ کودک بودم، کتاب‌های «بیگلز» را با ولع می‌خواندم. زمان‌بندی داستان‌ها اغلب نامنظم بود، اما ماجراجویی‌های هیجان‌انگیز او و همراهان وفادارش خواندنِ لذت‌بخشی برای پسرها فراهم می‌کرد. متأسفانه نوشته‌های کاپیتان دابلیو.ئی. جونز برای اینکه اثربخش باشند نیاز به قوهٔ تخیل کودک داشتند. وقتی بخواهی این‌ها را روی پردهٔ بزرگ ببری، چندان موفق نمی‌شود. این فیلم کمتر دربارهٔ «بیگلز» است...

باید اعتراف کنم که وقتی در دههٔ ۱۹۷۰ کودک بودم، کتاب‌های «بیگلز» را با ولع می‌خواندم. زمان‌بندی داستان‌ها اغلب نامنظم بود، اما ماجراجویی‌های هیجان‌انگیز او و همراهان وفادارش خواندنِ لذت‌بخشی برای پسرها فراهم می‌کرد. متأسفانه نوشته‌های کاپیتان دابلیو.ئی. جونز برای اینکه اثربخش باشند نیاز به قوهٔ تخیل کودک داشتند. وقتی بخواهی این‌ها را روی پردهٔ بزرگ ببری، چندان موفق نمی‌شود. این فیلم کمتر دربارهٔ «بیگلز» است و بیشتر دربارهٔ چشم‌نوازِ «جیم» (الکس هاید-وایت) است که هنگام بازدید از لندن درگیر ماجراهای سفر در زمان می‌شود و به خدمت «کامودور ریموند» (پیتر کشینگ) و قهرمانِ اسمِ فیلم (نیل دیکسون) درمی‌آید تا نقشهٔ زیرکانهٔ آلمانی‌ها برای استفاده از یک سلاح صوتی با اثر ویرانگر در جنگ جهانی اول را عقیم کنند. داستان نسبتاً قابل قبولی است، جلوه‌های بصری مناسبی دارد و صحنه‌های پرابهام هوایی (داگ‌فایت) فراوان‌اند، اما تلاش برای کشاندن این شخصیت‌ها به دههٔ ۱۹۸۰ تنها تا حد محدودی موفق است. آنچه در کتاب‌ها دربارهٔ شخصیت‌ها خوب کار می‌کرد این‌جا تقریباً به کاریکاتور مبدل شده است و با اینکه یک صحنه در صومعه هست که «جیم» جوان قاطعانه از جدا شدن از حولهٔ بسیار چسبان و خلاصه‌اش امتناع می‌کند، بقیهٔ فیلم چندان قابل توجه نیست. فکر می‌کنم بعید است که حالا دیگر این داستان‌ها دوباره به نمایش درآیند — حتی در خانواد‌ه‌های خیلی بردبار هم کمابیش از نظر سیاسی درست به‌حساب نمی‌آیند — بنابراین افسوس‌آور است که این اثر بی‌رمق احتمالاً تنها حضور سینمایی او خواهد بود. حتی حضور خوش‌مشربِ کشینگ هم واقعاً نمی‌تواند فیلم را از محدودهٔ پرسش «خب چرا؟» بیرون بکشد.