فیلم The Catcher Was a Spy 2018

مو برگ بازیکن حرفه‌ای بیسبال بود که در طول شانزده سال بازی به‌عنوان پشت‌نِشین برای تیم‌های مختلف بازی کرد. او به زبان‌ها علاقه‌مند بود و همین توانایی او را در جنگ جهانی دوم به دفتر اطلاعات استراتژیک (OSS) کشاند. یکی از مأموریت‌های او که موضوع فیلم The Catcher Was a Spy (۲۰۱۸) است، اعزامش به سوییس برای رسیدگی به وضع یکی از دانشمندان آلمانی و...

مو برگ بازیکن حرفه‌ای بیسبال بود که در طول شانزده سال بازی به‌عنوان پشت‌نِشین برای تیم‌های مختلف بازی کرد. او به زبان‌ها علاقه‌مند بود و همین توانایی او را در جنگ جهانی دوم به دفتر اطلاعات استراتژیک (OSS) کشاند. یکی از مأموریت‌های او که موضوع فیلم The Catcher Was a Spy (۲۰۱۸) است، اعزامش به سوییس برای رسیدگی به وضع یکی از دانشمندان آلمانی و تعیین میزان پیشرفت آلمانی‌ها در ساخت سلاح هسته‌ای بود. اگر مشخص می‌شد آن دانشمند به‌طور جدی به بمب نزدیک شده است، برگ مأمور شده بود او را ترور کند. داستانی کوچک در چارچوب تراژدی عظیم جنگ جهانی و رقابت هسته‌ای. پل راد در نقش مو برگ بازی می‌کند و از همان ابتدا با اجرای معمایی و جذاب خود مخاطب را جذب می‌کند. در کنار او نام‌های شناخته‌شده‌ای چون تام ویلکینسون، مارک استرانگ، سیِنا میلر، گای پیرس، پل جیماتی، جف دنیلز و هیرویوکی سانادا حضور دارند، اما تنها تعداد محدودی از بازیگران فرصت بروز پتانسیل کامل‌شان را دارند. راد بارِ فیلم را به دوش می‌کشد و نقش بازیکنی باهوش که ناگهان مأمور جاسوسی می‌شود را به‌خوبی ایفا می‌کند، هرچند شخصیت او اغلب آرام و محاسبه‌گر باقی می‌ماند. فیلمنامه به مسائل اخلاقی جالبی می‌پردازد و بیش از همه یک مطالعه شخصیت بسیار شخصی است. درز دروغ‌ها و نیمه‌حقیقت‌ها به زندگی خصوصی جاسوس ورود می‌کند و سوالاتی درباره گرایش جنسی او در طول فیلم مطرح می‌شود. تعادل مناسبی بین معرفی موقعیت‌ها، پرداخت شخصیت‌ها و تعلیق برقرار شده و یک سکانس اکشن کوچک اما حساب‌شده هم در فیلم دیده می‌شود. طراحی لباس‌ها دقیق و چشم‌نواز است و فضاهای فیلم با پالت رنگی غالباً قهوه‌ای و سبز به‌خوبی تصویر شده‌اند؛ هرچند گاهی از عمق میدان بسیار کم استفاده می‌شود که گاهی آزاردهنده به‌نظر می‌رسد. با وجود همه این نقاط قوت، فیلم در رساندن پتانسیل کامل خود ناکام می‌ماند. برخی از بازیگران کمتر به کار گرفته شده‌اند و زمان نسبتا کوتاه فیلم - حدود ۹۴ دقیقه - باعث شده بخش‌هایی از داستان یا بی‌پاسخ بماند یا صرفاً در متن پایانی خلاصه شود. همچنین فیلم با بلوک‌های متنی در ابتدا و پایان روایت شده که بهتر بود بخشی از روایت تصویری فیلم می‌بودند. در مجموع، فیلمی اقتباسی ملایم و در عین حال جذاب است که ارزش دیدن دارد، اما می‌توانست با پرداخت و زمان‌بندی بهتر تبدیل به فیلمی بسیار قوی‌تر شود.