فیلم Magnificent Obsession 1954

داک راک و رستگاری عیاش فیلم Magnificent Obsession بر اساس رمانی از لوید سی. داگلاس ساخته شده و پیش از این در سال ۱۹۳۵ با بازی آیرین دان و رابرت تیلور فیلم شده بود. این نسخه را استاد ملودرام، داگلاس سیرک، کارگردانی کرده و جِین ویمَن و راک هادسون را به‌عنوان دو بازیگر اصلی احساسی و پرتاثیر در اختیار دارد. داستان حولِ باب مریك (هادسون)، یک...

داک راک و رستگاری عیاش فیلم Magnificent Obsession بر اساس رمانی از لوید سی. داگلاس ساخته شده و پیش از این در سال ۱۹۳۵ با بازی آیرین دان و رابرت تیلور فیلم شده بود. این نسخه را استاد ملودرام، داگلاس سیرک، کارگردانی کرده و جِین ویمَن و راک هادسون را به‌عنوان دو بازیگر اصلی احساسی و پرتاثیر در اختیار دارد. داستان حولِ باب مریك (هادسون)، یک عیاشِ خوش‌گذران که به‌طور غیرمستقیم مسئول مرگِ شوهر هلن فیلیپس (ویمَن) است، می‌چرخد. وقتی باب در تلاش برای جبران و آشتی با هلن است، در جریان یک حادثه هلن بینایی‌اش را از دست می‌دهد. باب برای کمک، با هویت جعلی وارد زندگی او می‌شود و به‌تدریج بین‌شان عشقی شکل می‌گیرد؛ اما حقیقت برملا می‌شود و غم و تراژدی سایه‌اش را بر این رابطه نوپا می‌افکند. همان‌طور که از بهترین آثار داگلاس سیرک انتظار می‌رود، Magnificent Obsession سرشار از درام و حملات بی‌پرده بر تاب‌تحملِ عاطفی تماشاگر است. این فیلم صرفاً یک اثر عاشقانه ساده نیست؛ در هسته‌اش قصه‌ای از رستگاری است و حتی مذهب نیز به‌طور ماهرانه‌ای در فیلمنامه تنیده شده است. از نظر فنی هم فیلم دارای نقاط قوتی است: موسیقی فرانک اسکینر بسیار دلنشین است و اتودهای شوپن هم به‌خوبی روند شکل‌گیری عشق را همراهی می‌کنند. عکس‌برداری رنگی راسل متی هم به‌جا و بدون جار و جنجال است. اجرای راک هادسون با این نقش او را به نقشی‌ست که نشان داد اگر فرصت مناسبی به او بدهند توانایی بازیگری جدی دارد، و جِین ویمَن هم برای نقش پرانرژی‌اش نامزد اسکار شد. در جنبه‌های بازیگری، تأثری همدلی‌آور نسبت به باب وجود دارد؛ او گرچه خودخواه و عیاش است، اما پس از سانحه و آگاهی از پیامدهای کارش، تلاشش برای جبران و حتی باززنده‌کردن مسیر حرفه‌ایِ پیشینِ پزشکی‌اش، تحولی عمیق در شخصیتش ایجاد می‌کند. اجرای اتو کروگر در نقش رندولف هم مؤثر و الهام‌بخش است. ویمَن نقش زنِ سوگوار و دچار اختلال قضاوت را با قوت بازی می‌کند و در تضادِ میان احساسات و منطق قرار می‌گیرد. شیمی بین بازیگران اصلی محسوس است و بازیگران مکمل مانند آگنس مورهد و باربارا راش نیز نقش‌های محکمی ارائه می‌دهند. فیلم در مرز بین احساس‌گرایی و قابل‌باور بودن حرکت می‌کند و در برخی لحظات این مرز ناآرام به‌نظر می‌رسد، اما به‌طور کلی از دام‌های رایج ملودرام فاصله می‌گیرد. اگر در حال و هوای یک فیلم اشک‌آور و رستگاری‌محور هستید، دیدنِ آن ارزش دارد. امتیاز: 7.5/10.