فیلم Revolutionary Road 2008

تصور کنید جک و رز ازدواج کرده و در روتین معمول آمریکایی جا افتاده‌اند. داستان «جادهٔ انقلابی» زوجی به نام ویلرها را در حومهٔ کانکتیکاتِ دههٔ ۵۰ نشان می‌دهد: فرانک (لئوناردو دی‌کاپریو) پنج روز در هفته، ده ساعت در روز به شهری بزرگ می‌رود و در کاری که از آن متنفر است کار می‌کند، و اِیپریل (کِیت وینسلت) در خانه از امور خانواده و دو...

تصور کنید جک و رز ازدواج کرده و در روتین معمول آمریکایی جا افتاده‌اند. داستان «جادهٔ انقلابی» زوجی به نام ویلرها را در حومهٔ کانکتیکاتِ دههٔ ۵۰ نشان می‌دهد: فرانک (لئوناردو دی‌کاپریو) پنج روز در هفته، ده ساعت در روز به شهری بزرگ می‌رود و در کاری که از آن متنفر است کار می‌کند، و اِیپریل (کِیت وینسلت) در خانه از امور خانواده و دو بچه‌ای که کمتر دیده می‌شوند مراقبت می‌کند. رؤیای بازیگری اِیپریل ناکام مانده و او سرخوردگی‌هایش را بر فرانک خالی می‌کند. فرانک، برای بازپس‌گیری احساس مردانگی، وارد رابطه‌ای بی‌معنی می‌شود. اِیپریل ایده‌ای جسورانه می‌دهد: نقل‌مکان به پاریس، جایی که خاطرات جنگی فرانک آن را سرشار از شور و شوق توصیف می‌کنند و او به‌شدت می‌خواهد فرانک به آن سرزندگیِ روزهای اول بازگردد. آیا آن‌ها از گوشهٔ خفتۀ زندگی‌شان رهایی می‌یابند یا در میان جمع کسانی قرار می‌گیرند که ظاهراً زنده‌اند اما در واقع مرده‌دل‌اند؟ فیلم بر مبنای رمان ریچارد ییتس ساخته شده و سام مندز آن را کارگردانی کرده؛ دی‌کاپریو و وینسلت، یازده سال پس از موفقیتِ «تایتانیک»، دوباره کنار هم بازی کرده‌اند و هر دو به‌مراتب بالغ‌تر و خوش‌فرم‌تر از گذشته‌اند. مایکل شَنِن در نقش جان — پسر آشفتهٔ زنِ مشاور املاک (کِیتی بیتس) — درخشان است؛ او شخصیتی است که توانایی دیدن حقیقت پشت ظاهرها و گفتنِ آن را بدون ملاحظه دارد. جان، به‌نوعی، نمایندهٔ نخستین جرقه‌های ضدفرهنگ دههٔ ۶۰ است: جوانی که ترک‌های به‌ظاهر بهشتِ پساجنگ را می‌بیند و علیه وضع موجود می‌شورد. فیلم پرسش‌های مهمی مطرح می‌کند: آیا زندگی محدود به ازدواج، خانواده، شغل پردرآمدی است که از آن متنفریم، و خانه‌ای در حومه همراه با کشیدن سیگار و نوشیدن است؟ یا چیزی عمیق‌تر — عشق، اصالت، استعدادها و رؤیاهای نادیده‌گرفته‌شده — هم وجود دارد؟ پاسخ به این پرسش‌ها اغلب مستلزم انتخاب‌های دردآور است و فیلم در پی کندوکاو همین دشواری‌هاست. دیگر موضوعات مطرح‌شده شامل شکست‌ها، اعتراض به محدودیت‌های اجتماعی و حتی مسائل مربوط به سقط‌جنین و سرخوردگی‌های انسانی است. نکات مثبت فیلم: فیلم از لحاظ فنی خوب ساخته شده، موسیقی توماس نیومن فضا را کامل می‌کند و در لحظاتی هراس‌آور و ماندگار دارد. بازی مایکل شَنِن از نقاط قوت کار است و برخی سکانس‌های صمیمانه میان دی‌کاپریو و وینسلت مؤثرند. فیلم‌برداری و دکوپاژ شیک و چشم‌گیر است. نکات منفی: مشکل اصلی فیلم شخصیت‌ها و داستان نسبتاً کم‌جذبه است؛ روایت اغلب درگیرکننده نمی‌شود و دیالوگ‌ها گاهی پیش‌رونده نمی‌نمایند. در بسیاری از دقایق فیلم شبیه مجموعه‌ای از بحران‌های میانسالی خوش‌قاب و با تصویری شیک به نظر می‌رسد که به‌راحتی می‌توانست در هر زمانی یا هر جایی اتفاق بیفتد. به‌همین‌خاطر در مقایسه با آثاری مانند «مردگان شاعران» یا «گرند کانیون» که پیام مشابهی را با داستان‌هایی کاملاً جذب‌کننده منتقل می‌کنند، «جادهٔ انقلابی» کمتر اثری تمام‌عیار و غوطه‌ورکننده است. با این حال فیلم لحظاتی از بزرگی هم دارد و می‌تواند مخاطبی را که با مضامینش هم‌نوایی دارد، تحت تأثیر قرار دهد. مدت زمان فیلم نزدیک به دو ساعت است و در کانکتیکات و نیویورک سیتی فیلم‌برداری شده. کلیت کار متوسط ارزیابی می‌شود، اما ارزش دیدن برای کسانی که از تم‌های فیلم تأثیر می‌پذیرند را دارد. نمره: C+