بیوگرافی
میخائیل ایوانوویچ ژاروف بازیگر تئاتر و سینمای شوروی است. هنرمند مردمی RSFSR (۱۹۴۴) و هنرمند مردمی اتحاد شوروی (۲۶ اکتبر ۱۹۴۹). در سال ۱۹۲۰ از استودیوی تئاتر اتحادیه هنری ـ آموزشی سازمان کارگران فارغالتحصیل شد. در تئاتر شمارهٔ ۱ اتحادیهٔ نظامی ـ انقلابی جمهوری، تئاتر سافونوف، تئاتر کارگران باکو، تئاتر...
میخائیل ایوانوویچ ژاروف بازیگر تئاتر و سینمای شوروی است. هنرمند مردمی RSFSR (۱۹۴۴) و هنرمند مردمی اتحاد شوروی (۲۶ اکتبر ۱۹۴۹). در سال ۱۹۲۰ از استودیوی تئاتر اتحادیه هنری ـ آموزشی سازمان کارگران فارغالتحصیل شد. در تئاتر شمارهٔ ۱ اتحادیهٔ نظامی ـ انقلابی جمهوری، تئاتر سافونوف، تئاتر کارگران باکو، تئاتر رئالیستی و تئاتر کوچک مسکو به ایفای نقش پرداخت. از سال ۱۹۳۸ بازیگر و کارگردان تئاتر مَلی بود. نخستین حضور سینمایی خود را در سال ۱۹۱۵ با نقشی کوچک و تقریباً ناچیز به عنوان یک اوپریچنیک در فیلم «تزار ایوان واسیلیویچِ وحشتناک» تجربه کرد. اولین نقش بزرگش را در سال ۱۹۲۵ در فیلم «راه به خوشبختی» ایفا کرد؛ نقش سرباز ارتش سرخ یِگور. در آن سالها ژاروف بهعنوان استاد بیرقیب نقشهای اپیزودی شناخته میشد (دون دیهگو و پلاگیا، مردی از رستوران، عقاب سفید، جسد زنده، حومهها و عروسکها). او برای شخصیتهایش جزئیات بیانگر و متمایز و رنگهای غنی و زندهای مییافت و همهٔ آنها—چه ضدقهرمان و چه قهرمان—را به خصلت مشترکی مزین میساخت: همگی عاشقان بزرگ زندگیاند، دلربا، بااعتمادبهنفس و مسلط بر زندگی. قهرمانان او میدانند چگونه از همه چیز لذت ببرند: غذا، بیلیارد، شراب، زنان، آوازهای سادهای که اغلب زیر لب میخوانند، روز آفتابی یا پیروزی غیرمنتظره. ژاروف اصالت محض و شخصیتپردازی روانشناختی گویا را با گاهبهگاه نمایشِ تا حدودی کُرختِ نقش ترکیب میکرد و حتی جدیترین داستانها را با حضور خود جان میبخشید. در دههٔ ۱۹۳۰، به یمن سینما، ژاروف به محبوبیتی ملی دست یافت. این هنرمند بسیار مورد تقاضا بود و از سوی معروفترین کارگردانان دعوت میشد. با نیکولای اِک یکی از شناختهشدهترین نقشهایش را بازی کرد—راهزن ژیگان («آغاز زندگی»)؛ با گریگوری کوزینتسف و لئونید تروبرگ دفتردار متکبر دیمبا را بازی کرد («بازگشت ماکسیم» و «بخش ویبورگ»)؛ با ولادیمیر پتروف شوخطبع بازیگوش کودریاش و درباربان خوشطینت منشیکوف را در («طوفان» و «پتر کبیر») اجرا کرد؛ با ایسیدور آننسکی زمیندار پرتوان و پرصدای اسمیرنوف («خرس»)، آموزگار شاد و سرخوش کووالنکو («مرد در قاب») و زمیندار بیدغدغه آرتینف («آنا روی گردن») را بازی کرد؛ با برادران واسیلیف قزاق جسور پرچیکین را در («دفاع از تساریتسین») ایفا کرد؛ و با سرگئی آیزنشتاین مالیوتا اسکوراتوف، دهقانی حیلهگر، بیرحم و «زرنگ» را که توانست به دست راست تزار تبدیل شود، به تصویر کشید («ایوان مخوف»). در سال ۱۹۴۴ بهخاطر «کار موفق در عرصهٔ سینمای شوروی در دوران جنگ میهنی و تهیهٔ فیلمهای بسیار هنری» مورد تقدیر قرار گرفت. در مجموع، میخائیل ای. ژاروف در بیش از ۶۰ فیلم بازی کرده است. با گذشت سالها شجاعتِ شخصیتهای او کاسته شد؛ آنها آرامتر، پختهتر و زمینگیرتر شدند. آخرین شخصیت سینمایی او پلیس روستایی آنیسکینا بود («کارآگاه روستا»، «آنیسکینا و فانتوماس»، «دوباره آنیسکینا»). این نقش امضایی برای بازیگر بود: آنیسکینای او فیلسوفی روستایی، حکیمی دوراندیش، کمتکلف و دقیق به امور است؛ قهرمانی که باور بر این را تاکید میکند که زندگیمان بسته به تصمیم خودمان برای زندگی صحیح و خردمندانه است. ژاروف بهعنوان کارگردان سینما سه فیلم ساخت: «اقتصاد دردسرساز»، «آنیسکینا و فانتوماس» (بههمراه و.آ. راپپورت) و «دوباره آنیسکینا» (بههمراه و.ای. ایوانف).
نمایش بیشتر
