بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
میکی رونی (زادهٔ جوزف یول جونیور؛ 23 سپتامبر 1920 – 6 آوریل 2014) بازیگر، وادویلخوان، کمدین، تهیهکننده و مجری رادیویی آمریکایی بود. در حرفهای که نُه دهه را دربرمیگرفت و تا مدت کوتاهی پیش از مرگش ادامه داشت، در بیش از 300 فیلم ظاهر شد و از...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
میکی رونی (زادهٔ جوزف یول جونیور؛ 23 سپتامبر 1920 – 6 آوریل 2014) بازیگر، وادویلخوان، کمدین، تهیهکننده و مجری رادیویی آمریکایی بود. در حرفهای که نُه دهه را دربرمیگرفت و تا مدت کوتاهی پیش از مرگش ادامه داشت، در بیش از 300 فیلم ظاهر شد و از جمله آخرین ستارگان زندهٔ دوران فیلمهای صامت بهشمار میرفت.
در اوجِ حرفهای که با نزولها و بازگشتها شناخته میشد، رونی نقش اندی هاردی را در مجموعهای شامل 16 فیلم در دهههای 1930 و 1940 ایفا کرد که تجسمِ ارزشهای خانوادهٔ آمریکایی بودند. او هنرمندی چندوجهی بود و بعدها بهعنوان یک بازیگر نامدارِ نقشهای مکمل مطرح شد. لارنس اولیویه یکبار گفت او را «بهترین کسی که تاکنون بوده» میدانسته است. کلارنس براون، که او را در دو نقش دراماتیکِ اولیهاش، National Velvet و The Human Comedy، کارگردانی کرد، گفت او «نزدیکترین چیزی به یک نابغه بود که تا به حال با آن کار کردهام».
رونی نخستینبار در کودکی در وادویل اجرا کرد و در ششسالگی اولین بار در فیلم ظاهر شد. در 14 سالگی نقش پاک را در نمایش و بعدها در اقتباس سینمایی 1935 از A Midsummer Night's Dream ایفا کرد. منتقد دیوید تامسون اجرای او را «یکی از متحیرکنندهترین جلوههای جادویی سینما» ستود. در 1938، او در فیلم Boys Town همبازی بود. در 19 سالگی، نخستین نوجوانی بود که برای دریافت اسکار نامزد شد بابت نقش اصلیاش در Babes in Arms، و در 1939 جایزهٔ ویژهٔ کودکان آکادمی را دریافت کرد. در اوجِ کارش بین سنین 15 تا 25، 43 فیلم ساخت که او را به یکی از پیوستهترین بازیگران موفقِ مترو گلدن مایر و مورد علاقهٔ رئیس استودیوی امجیام، لوییس بی. مایر، تبدیل کرد.
رونی از 1939 تا 1941 پرفروشترین جاذبهٔ گیشه بود و یکی از پردرآمدترین بازیگران آن زمان بهشمار میرفت، اما حرفهاش دیگر هرگز به آن اوج بازنگشت. در جریان جنگ جهانی دوم به ارتش فراخوانده شد و نزدیک به دو سال به سرگرمکردن بیش از دو میلیون نیرو روی صحنه و رادیو پرداخت و بهخاطر اجرای خود در مناطق جنگی نشان برنز دریافت کرد. پس از بازگشت از جنگ در 1945، برای نقشهای جوانان خیلی پیر و برای ستارهٔ نقشهای بزرگسال خیلی کوتاهقد بود و نتوانست به همان اندازه نقشهای اصلی بگیرد. با اینحال، محبوبیت رونی با نقشهای مکملِ خوشبرداشتی در فیلمهایی مانند Breakfast at Tiffany's (1961)، Requiem for a Heavyweight (1962)، It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963) و The Black Stallion (1979) تجدید شد. او اوایل دههٔ 1980 به برادوی بازگشت در نمایش Sugar Babies و بار دیگر به ستارهای جشنگرفتهشده تبدیل شد. رونی صدها بار در تلویزیون حضور یافت، از جمله در درامها، برنامههای واریته و تاکشوها، و در 1982 یک امی و همچنین یک گلدن گلوب را برای نقش خود در Bill (1981) دریافت کرد.
نمایش بیشتر
