بیوگرافی
سزار (زاده چزاره بالداتچینی؛ ۱ ژانویه ۱۹۲۱ – ۶ دسامبر ۱۹۹۸)، که گاهگاهی با نام سزار بالداتچینی نیز یاد میشود، مجسمهساز برجستهٔ فرانسوی بود.
سزار در خط مقدم جنبش نوو رئالیسم با «فشردهسازی»های رادیکال خود (خودروهای فشردهشده، فلزات دورریخته یا زباله)، «گسترش»ها (مجسمههای فوم پلییورتان) و بازنماییهای شگفتانگیز از حیوانات و...
سزار (زاده چزاره بالداتچینی؛ ۱ ژانویه ۱۹۲۱ – ۶ دسامبر ۱۹۹۸)، که گاهگاهی با نام سزار بالداتچینی نیز یاد میشود، مجسمهساز برجستهٔ فرانسوی بود.
سزار در خط مقدم جنبش نوو رئالیسم با «فشردهسازی»های رادیکال خود (خودروهای فشردهشده، فلزات دورریخته یا زباله)، «گسترش»ها (مجسمههای فوم پلییورتان) و بازنماییهای شگفتانگیز از حیوانات و حشرات قرار داشت.
او مجسمهساز فرانسوی بود که در سال ۱۹۲۱ در محلهٔ طبقهٔ کارگر لا بل-دو-مه در مارسی، از والدینی ایتالیایی اهل توسکانی متولد شد. پدرش بشکهساز و صاحب بار بود. پس از تحصیل در مدرسهٔ هنرهای زیبأِ مارسی (École des Beaux-Arts, Marseille) در سالهای ۱۹۳۵–۱۹۳۹، او به مدرسهٔ هنرهای زیبا در پاریس (École des Beaux-Arts, Paris) در سالهای ۱۹۴۳–۱۹۴۸ رفت. او در سال ۱۹۵۲ با جوشدادن قطعات فلز قراضه کنار هم شروع به ساخت مجسمه کرد و نخستین شهرتش را با مجسمههای جوشخوردهٔ جامد از حشرات، انواع مختلف حیوانات و پیکرههای نیمهبرهنه بهدست آورد.
اولین نمایشگاه تکنفرهٔ او در گالری لوسین دوراند، پاریس، ۱۹۵۴ برگزار شد.
آثار اولیهٔ او از فلز لحیمشده و جوشخورده و همچنین مواد دورریخته ساخته شده بودند، و تا سال ۱۹۶۰ سزار بهعنوان یکی از مجسمهسازان پیشروی فرانسه شناخته میشد. در آن سال، در بازدیدی از یک فروشندهٔ قراضه در جستجوی فلز، او ماشینی هیدرولیک برای خرد کردن را در حال کار دید و تصمیم گرفت آن را در مجسمهسازی تجربه کند. او پیروانش را با نمایش سه خودرو فشردهشده در یک نمایشگاه در پاریس شگفتزده کرد. بهخاطر این «فشردهسازیها» بود که سزار مشهور شد. سزار خودروهای خاصی را برای فشردهسازی انتخاب میکرد و عناصر خودروهایی با رنگهای متفاوت را ترکیب مینمود. به این روش او میتوانست الگوی سطح و ترکیب رنگی اثر را کنترل کند.
او در همان سال به گروه نوو رئالیستها (Nouveaux Réalistes) پیوست — آرمان، کلین، رایس، تینگولی، پییر رستانی و دیگرانی که الهام خود را از زندگی شهری میگرفتند.
در سال ۱۹۶۵ او شروع به کار با پلاستیک کرد، ابتدا با قالبهای پلاستیکی از ردِ انسان، سپس از سال ۱۹۶۶ با ریختن پلییورتان منبسطشونده که اجازه داده میشد منبسط و سخت شود. او در سال ۱۹۶۶ ساخت مجسمههای فلزی جوشخورده را کنار گذاشت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ مجموعهای از هپنینگها را سازماندهی کرد که در آنها گسترشها را در حضور تماشاگر تولید میکرد. آثار بعدی او همچنین شامل مجسمههایی ساختهشده از کریستال مذاب بود.
در سال ۱۹۹۵ از او خواسته شد تا یک مکلارن F1 GTR را که در مسابقهٔ مشهور ۲۴ ساعت لو مان شرکت داشت رنگآمیزی کند. خودرویی با شاسی GTR5 هنوز هم با پوشش طراحیشده توسط سزار نگهداری میشود و تنها «آرت کار» مبتنی بر مکلارن نمادین محسوب میشود.
او خالق تندیس سزار دو سینما (César du cinéma) است که به بهترینهای سینمای فرانسه اهدا میشود.
او در ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۷۸ نشان لژیون دونور را بهعنوان شوالیه (Chevalier) دریافت کرد و در سال ۱۹۹۳ به رتبهٔ افسر (Officier) ارتقا یافت.
او با رزین ازدواج کرد و یک دختر داشت.
او در دسامبر ۱۹۹۸ در پاریس درگذشت. پس از مرگ او، اختلاف طولانی بر سر وصیتنامهاش بین همسر بازمانده و دخترش از یک سو و استِفانی بوسوتیل، همراه او در زمان مرگ، از سوی دیگر رخ داد.
منبع: مقالهٔ «César Baldaccini» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحت مجوز CC-BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
