فیلم Primate 2025

مدتی از بازگشت «لوسی» (جانی سیکویا) به خانهٔ مجلل خانواده‌شان در هاوایی گذشته، بنابراین آمدن او همراه دوستش «کت» (ویکتوریا ویانت) و «هنا» (جس الکساندر) که چندان خوش‌آمدنی نیست، با اشتیاق منتظرِ پدر ناشنوأش «آدام» (تروی کوتسور)، خواهر کوچکترش «ارین» (جیا هانتر) و ستارهٔ بی‌رقیب فیلم—شامپانزهٔ خانگی‌شان «بن» است. هر گونه حس خطر اولیه تا حدی با اسلاید مفیدی در آغاز فیلم که خطرات هیدروفوبیا...

مدتی از بازگشت «لوسی» (جانی سیکویا) به خانهٔ مجلل خانواده‌شان در هاوایی گذشته، بنابراین آمدن او همراه دوستش «کت» (ویکتوریا ویانت) و «هنا» (جس الکساندر) که چندان خوش‌آمدنی نیست، با اشتیاق منتظرِ پدر ناشنوأش «آدام» (تروی کوتسور)، خواهر کوچکترش «ارین» (جیا هانتر) و ستارهٔ بی‌رقیب فیلم—شامپانزهٔ خانگی‌شان «بن» است. هر گونه حس خطر اولیه تا حدی با اسلاید مفیدی در آغاز فیلم که خطرات هیدروفوبیا (هاری) را توضیح می‌دهد، کم‌رنگ می‌شود. برای کنار هم گذاشتن سرنخ‌ها نیازی به استیون هاوکینگ نیست؛ پس آنچه در نود دقیقهٔ بعد می‌بینیم، تماشاگریِ دیوانه‌بازی‌های زیادی است. مثل همیشه در این ژانر، شخصیت‌پردازی انسان‌ها برایم چندان جذاب نبود—همه‌شان آدم‌های معمولی و نسبتاً بی‌خاصیتی‌اند که در مهمانی‌ها حوصله‌ت را سر می‌برند؛ جز «آدام» نویسنده که هرچند بیشتر غایب است، اما کمی کاریزما به همراه دارد، بقیه کاملاً سزاوار سرنوشت‌های دلخراش‌شان‌اند—به‌ویژه سه پسر هورمونی که پایان سریع‌شان لبخندی روی لبم نشاند. داستان پر از نقص است و برخی دیالوگ‌ها واقعاً پیش‌پاافتاده‌اند، اما به سنت راد ودرواکس، حیوان است که از همه بهتر بازی می‌کند و من طرفدارش شدم. نتیجهٔ اخلاقی؟ شاید اینکه هرگز یک مانگوس و یک شامپانزه را با هم قاطی نکنید. فکر می‌کنم فیلم خوبی بود. به نظر می‌رسید میمون مبتلا به هاری و اختلال شخصیت باشد. فیلمِ دو ساعته روان پیش رفت و اصلاً خسته نشدم. دوربین در صحنه‌های خشونت‌آمیز خوب زوم می‌کرد؛ این صحنه‌ها حالت تهوع ایجاد کرد. بازی‌ها قابل‌قبول بودند، جلوه‌ها خوب بود و فیلمنامه شباهت زیادی به فیلم دیگری داشت که اسمش را به خاطر نمی‌آورم. ارزش دیدن دارد؟ بهش یک شانس بدهید. نمره‌ام: ۷ از ۱۰. اگر در فیلمِ شامپانزه‌محورت شامپانزت تأثیرگذار نباشد… فرار کن. اگر کل فرضیهٔ فیلمت مبتنی بر این است که شامپانزه باید نقش مرکزی و ترسناک داشته باشد، مثل چاکی یا M3GAN یا Shakma، باید بسیار خوب به نظر برسد—و این یکی چنین نیست. صورتش به اندازهٔ کافی بیانی نیست و با تاریک کردن فیلم نمی‌توانی کاملاً حرکت‌های ناجور و دست‌وپاگیرش را پنهان کنی. شخصیت‌ها خوب‌اند، داستان هم همان چیزی است که باید باشد، اما شامپانزه همهٔ این‌ها را زیر سوال می‌برد.