فیلم The Wedding Singer 1998

The Wedding Singer یک کمدی‌-رمانتیک شیرین است که پر از بامزگی‌های اغراق‌آمیز و جذابیت آدام سندلر است. آه، مُلت آدام سندلر — واقعاً دیدنی است! این فیلم نخستین همکاری سندلر و درو باریمور است و اثری بسیار بامزه و مفرح به‌حساب می‌آید. بار دیگر رفقای سندلر دور هم جمع می‌شوند و نقش‌های عجیب‌وغریب بازی می‌کنند، چیزی که قصهٔ نسبتاً سادهٔ فیلم را بسیار سرگرم‌کننده می‌کند....

The Wedding Singer یک کمدی‌-رمانتیک شیرین است که پر از بامزگی‌های اغراق‌آمیز و جذابیت آدام سندلر است. آه، مُلت آدام سندلر — واقعاً دیدنی است! این فیلم نخستین همکاری سندلر و درو باریمور است و اثری بسیار بامزه و مفرح به‌حساب می‌آید. بار دیگر رفقای سندلر دور هم جمع می‌شوند و نقش‌های عجیب‌وغریب بازی می‌کنند، چیزی که قصهٔ نسبتاً سادهٔ فیلم را بسیار سرگرم‌کننده می‌کند. باریمور به‌طرز طبیعی می‌داند چگونه در دنیای مضحک فیلم‌های سندلر جای بگیرد و هم‌زمان با جذبه و طنز خود تا حدی فیلم را واقعی‌تر و متعادل می‌کند. The Wedding Singer از ابتدا تا انتها لبخند بر لب می‌نشاند؛ رابّی هارتِ سندلر دلتان را گرم می‌کند و وقتی از کوره در می‌رود با دیوانگی‌هایش شما را به خنده وا می‌دارد. مانند دیگر آثار سندلر، این فیلم در نهایت عشق، خانواده و دوستان را در اولویت قرار می‌دهد و به‌عنوان یکی از آثار دوست‌داشتنی مجموعهٔ کمدی‌-رمانتیک‌های عجیب او مطرح می‌شود. این یک کمدی‌-رمانتیک شاداب است که سندلر نقش خوانندهٔ عروسی نسبتاً لوسی به نام «رابّی» را بازی می‌کند که نامزدِ «لیندا» (آنژلا فیذرستون) است. وقتی در روز عروسی همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود، او با «جولیا» (درو باریمور) دوست می‌شود؛ جولیا خودش نامزدِ مردی نسبتاً ناخوشایند به‌نام «گلِن گولیا» (مَتیو گلوِی) است. فیلم با استفاده از یک موسیقی‌متن درخشان از دههٔ ۱۹۸۰، بالا و پایین‌های شکل‌گیری رابطهٔ تازهٔ آن‌ها را روایت می‌کند. سندلر اینجا نقش مرد مهربان را دارد و از همان ابتدا تماشاگران طرف او را می‌گیرند؛ او از آن آدم‌هایی است که برای نجات یک بچه‌گربه جلوی راه یک تانک هم می‌ایستد. صحنه‌های تمرین آواز او با پیرزنی به‌نام الن داو («رُزی») آن‌قدر دلنشین‌اند که دلتان می‌خواهد او را ببرید خانه تا مادرتان براش بستنی و بیسکویت بیاورد. اجرای الکسیس آرکت برای من برجسته است، در نقشی که طعنه‌ای به Boy George دارد، و در پایان نیز یک حضور کوتاه و جذاب از بیلی آیدل هست. فیلم پر از موهای پف‌کرده، شانه‌پوش‌های بزرگ و یادآوری ملایم نوستالژیک روزهایی است که موسیقی قطعاً بیشتر از خود فیلم در یادها می‌ماند.