فیلم The Fabulous Baker Boys 1989

برادران «جک» (جف بریجز) و «فرانک» (بو بریجز) از راه اجرا در کافه‌ها و کلاب‌های ژانری جاز که اکثراً تماشاگرانی بی‌علاقه دارند، روزگار می‌گذرانند؛ همان شوخی‌ها را تکرار می‌کنند و عملاً از حد معمولی فراتر نمی‌روند. فرانک آن دو، بزرگ‌تر و متأهل است و در امور کاری بینشان نقش عقل معاش را دارد، در حالی که جک آدمی بی‌قیدتر است و تنها وابستگی‌اش به برادر...

برادران «جک» (جف بریجز) و «فرانک» (بو بریجز) از راه اجرا در کافه‌ها و کلاب‌های ژانری جاز که اکثراً تماشاگرانی بی‌علاقه دارند، روزگار می‌گذرانند؛ همان شوخی‌ها را تکرار می‌کنند و عملاً از حد معمولی فراتر نمی‌روند. فرانک آن دو، بزرگ‌تر و متأهل است و در امور کاری بینشان نقش عقل معاش را دارد، در حالی که جک آدمی بی‌قیدتر است و تنها وابستگی‌اش به برادر و سگش است. زندگی‌ی خسته‌کننده‌شان ظاهراً قرار است آن‌ها را به قعر صحنه‌های موسیقی بفرستد تا اینکه در جست‌وجوی خواننده با «سوزی» (میشل فایفر) روبه‌رو می‌شوند. او ظاهراً شکل و شمایل متداول خواننده را ندارد، اما صدایی محشر دارد و بعد از یک شروع واقعا لرزان، اجراشان کمی بهتر راه می‌افتد. تا اینجا فیلم چند اجرای خوب دارد، با خط‌های کوتاه کنایه‌آمیز و کمی سبک که حداقل کار را پیش می‌برد. اما با آمدن تریموی کوچکِ ما، پیچیدگی‌های عاطفی مزاحم می‌شود؛ کلیشه‌های معمولیِ خانواده‌های ناکارآمد حاکم می‌شود و به‌تدریج همه‌چیز کش‌دار و خسته‌کننده می‌شود. فایفر ستاره نمایش است و اجراهایش از جمله «More Than You Know» و «My Funny Valentine» تاثیرگذارند، اما برای من شوخی تا این مرحله بیش از حد ضعیف شده بود و علاقه‌ام را از دست دادم. در بهترین لحظات فیلم تصویری باشکوه دارد، اما متأسفانه استیو کلوز نتوانسته آن را از گیر افتادن در مشکلات خسته‌کننده و تفرقه‌آمیز میان برادران که روزبه‌روز پیش‌بینی‌پذیرتر و یکنواخت‌تر می‌شوند نجات دهد. «The Fabulous Baker Boys» در کل سرگردان و بی‌جهت میان زندگی‌های نقص‌دار شخصیت‌های اصلی، جک و فرانک، پرسه می‌زند؛ همه‌چیز با تصمیم آن‌ها برای تازه کردن اجرای کلیشه‌ای و فرسودهٔ سالن‌های کوکتل با اضافه کردن یک خواننده زن جذاب آغاز می‌شود. فیلم به‌راحتی نومیدی خاموشِ مشاغل همیشگی و کم‌دامنهٔ برادران بیکر را ثبت می‌کند، آن‌ها به‌صورت یکنواخت در یک رشته پی‌درپی از سالن‌های درجه‌دوم و دورافتاده اجرا می‌کنند. آن‌ها در این مکان‌ها اسیر شده‌اند و مانند بسیاری از ما کم‌کم خودشان را قانع کرده‌اند که در کاری سخت که پاداش کمی دارد، موفق‌اند؛ درحالی‌که در اصل به خودشان دروغ می‌گویند و وانمود می‌کنند بیش از آن چیزی هستند که واقعاً هستند، چون گاهی زندگی دروغ آسان‌تر از روبه‌رو شدن با حقیقت و پذیرفتن این است که زندگی از کنارمان گذشته است.