فیلم Allan Quatermain and the Lost City of Gold 1986

«خدا کمک کند!» فیلم «آلن کواترماین و شهر گمشدهٔ طلا» به کارگردانی گری نلسون، بار دیگر ریچارد چمبرلین و شارون استون را که در نسخهٔ ۱۹۸۵ «معادن سلیمان» به کارگردانی جی. لی تامسون بازی کرده بودند کنار هم قرار می‌دهد، اما نتیجه باز هم نامناسب است. بازگرداندن شخصیت آلن کواترماین براساس آثار اچ. رایدر هگراد، تلاشی ناشیانه برای سوار شدن بر موفقیت ایندیانا جونز به نظر...

«خدا کمک کند!» فیلم «آلن کواترماین و شهر گمشدهٔ طلا» به کارگردانی گری نلسون، بار دیگر ریچارد چمبرلین و شارون استون را که در نسخهٔ ۱۹۸۵ «معادن سلیمان» به کارگردانی جی. لی تامسون بازی کرده بودند کنار هم قرار می‌دهد، اما نتیجه باز هم نامناسب است. بازگرداندن شخصیت آلن کواترماین براساس آثار اچ. رایدر هگراد، تلاشی ناشیانه برای سوار شدن بر موفقیت ایندیانا جونز به نظر می‌رسد. با توجه به ضعف فیلم «معادن سلیمان» (۱۹۸۵)، ممکن است تعجب کنید که چرا ادامه‌ای ساخته شده؛ در واقع هر دو فیلم پشت‌سرِ هم فیلم‌برداری شده بودند — و چه افسوس که چنین شد. داستان دربارهٔ کواترماین و معشوقه‌اش جسی هاس‌تون است که به دنبال برادر گمشدهٔ کواترماین راهی ماجرایی در شهر افسانه‌ای طلا می‌شوند. همراهانشان شامل اومسلوپوگاس (جیمز ارل جونز)، جنگجویی که تبر به دست دارد، سوارما (رابرت دانر)، یک مدعی روحانی، و چند شخصیت کم‌اهمیت دیگر است. آن‌ها با موجودات خطرناک و یک کاهن خودکامه (هنری سیلوا) روبه‌رو می‌شوند. سکانس‌های اکشن بد طراحی شده‌اند، جلوه‌های ویژه ضعیف‌اند و بازی و دیالوگ‌ها بسیار ناتوان و مضحک‌اند (چمبرلین در نقش کلیشه‌ایِ غلوشده/ استون فریادزن/ سیلوا و دانر شرم‌آور). فیلم‌های درجهٔ «زِد» معمولاً طرفداران خاص خود را دارند چون می‌دانند چه هستند و سرگرم‌کننده‌اند؛ متأسفانه این فیلم فکر می‌کند که یک ماجرای بزرگ و جذاب است. حتی موسیقی متن هم توهین‌آمیز است: مایکل لین تنها به تقلیدی از موسیقی جری گلدسمیت برای «معادن» اکتفا کرده و قطعه‌ای ساخته که تنها دو آکورد با موسیقی نمادین جان بری برای ایندیانا جونز فاصله دارد. از لایه‌های نژادپرستانهٔ موجود در فیلم هم نمی‌توان چشم‌پوشی کرد. فیلم‌سازی بد. همین. امتیاز: 2/10 --- ادامه‌ای سرگرم‌کننده با بازیگران خوب اما بدون همان جادو آلن کواترماین و جسی (ریچارد چمبرلین و شارون استون) در آستانهٔ سفر به آمریکا برای ازدواج‌اند که آلن درمی‌یابد برادرش پس از یک اکتشاف ناپدید شده است. آن‌ها با جنگجویی قدرتمند (جیمز ارل جونز) و یک روحانی دغل‌باز (رابرت دانر) همراه می‌شوند تا به شرق دورِ آفریقا بروند و در آنجا شهری گمشدهٔ از طلا می‌یابند. هنری سیلوا در نقش کاهنی شرور ظاهر می‌شود و کسندرا پیترسون (معروف به الیوِرا) نقش ملکه‌ای تاریک را بازی می‌کند. «آلن کواترماین و شهر گمشدهٔ طلا» (۱۹۸۶) دنبالهٔ «معادن سلیمان» (۱۹۸۵) است؛ هر دو فیلم تقلیدی از «یاغیان صندوقچهٔ گمشده» (Raiders of the Lost Ark) هستند، اما این دنباله از آن جادوی هیجان‌انگیز که «معادن سلیمان» را به یک ماجرای درجهٔ ب تبدیل کرد، برخوردار نیست. لحن سرگرم‌کننده، حضور چمبرلین و استون، لوکیشن‌های مطلوب و آکسسوارها/جلوه‌ها/صحنه‌های رنگارنگ هنوز وجود دارند، اما فیلم کارگردان و هم‌نویسندهٔ متفاوتی دارد و به هیچ‌وجه به جذابیت نسخهٔ قبلی نزدیک نمی‌شود و گاه خسته‌کننده می‌شود. با این حال بازیگران شاخص به نظر می‌رسد خوش گذشته‌اند و نمی‌توان از حضور چشم‌گیر کسندرا پیترسون ایراد گرفت؛ او دیالوگ ندارد اما فقط با ایستادن و ظاهر شدن، حضوری تأثیرگذار و خشمگین دارد. آیلین مارسون زیبا نیز در تنها نقش سینمایی‌اش حضور دارد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه است و فیلم‌برداری در اودتورن آفریقای جنوبی، زیمبابوه (آبشار ویکتوریا) و استودیوهای لِیرد اینترنشنال در کالور سیتی، کالیفرنیا انجام شده است. نمره: C --- هنری سیلوا در این فیلم صحنه‌ها را می‌دزدد، در نقش کاهن دیوانه‌ای به نام «اَگون» که با کاوشگرانی به دنبال طلا، کواترماین (ریچارد چمبرلین) و جسی (شارون استون)، روبه‌رو می‌شود. این بار قضیه دربارهٔ برادر گمشده‌ای است که پس از خواندن فیلمنامه تصمیم گرفته انگار دورافتاده‌ترین نقاط آفریقا برایش بهتر است. دیگران هم برای تقسیم نکردن تقصیر تنها به جست‌وجو می‌پردازند و با جنگجویی تبر به دست به نام اومسلوپوگاس آشنا می‌شوند و با خطرات طبیعت روبه‌رو می‌شوند. حداقل تلاش شده تا با رفتن به زیمبابوه فیلم را زنده‌تر جلوه دهند و فیلم‌برداری چشم‌اندازها و حیات‌وحش زیبای آن منطقه را به‌خوبی نشان می‌دهد. شارون استون هم بازی پرانرژی‌ای ارائه می‌دهد و قطعاً نمی‌توان او را متهم به کم‌بازی کرد، اما بقیهٔ بازیگران چیزی ارائه می‌دهند که آدم را به یاد فیلم‌های تارزانِ جانی ویس‌مولر می‌اندازد: قصه‌ای دور از واقعیت و آکنده از کلیشه‌ها و استریوتایپ‌ها. شاید اگر فیلم سیاه‌وسفید بود، تا حدی بهتر جواب می‌داد — لااقل برخی از عناصر فرهنگی و خرافاتی را ملموس‌تر نشان می‌داد و دیدن سیم‌ها و تکیه‌گاه‌هایی که در صحنه‌های اکشن زیاد به چشم می‌آید را دشوارتر می‌کرد. این فیلم بیرون از زمان خود است و احتمالاً بهتر است همان‌قدر گمشده بماند که شهری را که دنبال آن می‌گردند.