فیلم The Muppet Christmas Carol 1992

مدتی طولانی از آخرین‌باری که این فیلم را دیده بودم می‌گذشت. امروز فرصت دیدنش در سینما پیش آمد و خاطرات خوشی را زنده کرد! از میان تمام اقتباس‌های پیشین از داستان «سرود کریسمس»، این نسخه از همه بیشتر مورد علاقه‌ام است. این نسخه ماپت‌سازی‌شده از داستان جاودانه چارلز دیکنز درباره دسیسه و رستگاری کریسمس قطعاً چند قطعه شاد و ریتمیک دارد که آدم را به تکان...

مدتی طولانی از آخرین‌باری که این فیلم را دیده بودم می‌گذشت. امروز فرصت دیدنش در سینما پیش آمد و خاطرات خوشی را زنده کرد! از میان تمام اقتباس‌های پیشین از داستان «سرود کریسمس»، این نسخه از همه بیشتر مورد علاقه‌ام است. این نسخه ماپت‌سازی‌شده از داستان جاودانه چارلز دیکنز درباره دسیسه و رستگاری کریسمس قطعاً چند قطعه شاد و ریتمیک دارد که آدم را به تکان خوردن انگشتان پا وامی‌دارد. گونزو نقش نویسنده/راوی را برعهده دارد و ما را در این نسخه نسبتاً خلاصه‌شده راهنمایی می‌کند، در حالی که ابینیزر اسکروجِ خسیس مایکل کین صبح کریسمس توسط سه روح مهربان ملاقات می‌شود؛ هرکدام سعی دارند اشتباهاتش را نشان دهند و او را ترغیب کنند کمی بیشتر با روح کریسمس همراه شود. راستش را بخواهید، من طرفدار عروسک‌ها نیستم — و این‌ها روی تلویزیون وقتی بچه بودم هرگز برایم کار نکردند. با این حال، این فیلم عملکرد خوبی دارد. ترکیب کمدی بسیار ملایم، داستانی قوی و احساسی و حضور یک ستاره که واقعاً همراهی می‌کند، همه دست به دست هم می‌دهند تا برداشت جذاب و رنگینی از داستان ارائه شود بدون آن‌که به احساساتی‌شدن بیش از حد کشیده شود؛ پایان مناسب فیلم هم بیرون شعبه شرق لندن «میکل‌وایت» است. پل ویلیامز برای قطعات «اسکروج»، «Bless Us All» و «It Feels Like Christmas» اشعار قابل‌لمسی نوشته و خوشبختانه شخصیت‌های آزاردهنده‌تر مثل کرمیت و میس پیگی فقط گه‌گاهی ظاهر می‌شوند. تماشای آن واقعاً لذت‌بخش است. همه آدم‌ها خیلی جدی به ماجرا می‌نگرند؛ حداقل انسان‌ها این‌طور هستند. مапت‌ها اما این‌طور نیستند، و انسان‌ها طوری رفتار می‌کنند که انگار در دنیایی بدون ماپت‌ها زندگی می‌کنند—انگار می‌خواهند جدی‌ترین نسخه ممکن از «سرود کریسمس» را بازی کنند... و این کار جواب می‌دهد. واقعاً جواب می‌دهد. این یک فیلم مапت است با بازی‌هایی در سطح شکسپیر... که آن را به یکی از اقتباس‌های مورد علاقه من از «سرود کریسمس» تبدیل می‌کند. فیلم کاملاً جدی و در عین حال بسیار خنده‌دار است. بازی‌ها خوب است، تصویرها درخشان‌اند... و با این وجود آهنگ هنوز هم کوتاه شده است! این دردناک است چون آن آهنگ یکی از آن‌هاست که اشک آدم را درمی‌آورد، و تا جایی که می‌دانم فقط در یک نسخه موجود است، و آن نسخه‌ای نبود که من تماشا کردم. این موضوع دل را می‌شکند، اما کدام اهمیت دارد؟ فیلم همچنان خوب اجرا شده، خوب بازی شده، زیبا، بامزه و دلگرم‌کننده است—و برای یک فیلم مапت، همین باید باشد. من در کودکی عاشقش بودم و امروز هم دوستش دارم. احتمالاً در میان سه اقتباس برتر قرار می‌گیرد. این اقتباس باشکوهی از داستان است که طنین خوبی دارد؛ از نظر فنی بسیار ماهرانه است، ضرب‌آهنگ روایی را درست می‌گیرد و مانند همیشه در تولیدات ماپت، کارگردانی و فیلم‌برداری بی‌نقص‌اند. وقتی مایکل کین را هم به این مجموعه اضافه کنید، اوضاع تکمیل می‌شود—دلیل اینکه مایکل کین و تیم کری در فیلم‌های مапتشان این‌قدر خوب‌اند این است که مایکل کین با ماپت‌ها مثل همبازی رفتار می‌کند، در حالی که تیم کری خودش را مانند یک ماپت می‌بیند. هیچ نشانه‌ای نیست که او نقش را غیرجدی بازی کند؛ او کاملاً جدی و با همه ترس‌ها در برابر ماپت‌ها ظاهر می‌شود. این فیلم خیره‌کننده‌ای است.