فیلم Chain Reaction 1996

با در نظر گرفتن اینکه این فیلم را آندرو دیویس کارگردانی کرده که پیش‌تر فیلم موفق «فراری» (۱۹۹۳) را ساخته، انتظار می‌رفت برای ساخت «زنجیره‌ واکنش» هم تلاش زیادی کند تا دست‌کم به پای آن برسد. متأسفانه این فیلم بیشتر شبیه یک اثر متوسط و ساده است. وقتی برای اولین بار فیلم را دیدم، دقیقا نمی‌دانستم موضوعش چیست؛ اما حالا که با دید بازتری نگاه...

با در نظر گرفتن اینکه این فیلم را آندرو دیویس کارگردانی کرده که پیش‌تر فیلم موفق «فراری» (۱۹۹۳) را ساخته، انتظار می‌رفت برای ساخت «زنجیره‌ واکنش» هم تلاش زیادی کند تا دست‌کم به پای آن برسد. متأسفانه این فیلم بیشتر شبیه یک اثر متوسط و ساده است. وقتی برای اولین بار فیلم را دیدم، دقیقا نمی‌دانستم موضوعش چیست؛ اما حالا که با دید بازتری نگاه کرده‌ام، می‌فهمم داستان تا حدی کار می‌کند، هرچند فیلم مشکلاتی دارد. نمی‌گویم فیلم بدی است — قابل تماشا هست — اما خیلی ساده و بی‌هیجان است. مشکل نخست برای من موسیقی متن بود؛ واقعاً انتخاب موسیقی مناسب برای فیلم حیاتی است و تیم مسئول طراحی موسیقی در اینجا کاملاً ناموفق بودند. با دیدن دوباره فیلم مشخص می‌شود که این در اصل یک فیلم تعقیب و گریز است که قهرمانش به اشتباه متهم می‌شود و از سوی پلیس تعقیب می‌شود، اما صحنه‌ها خودشان هم «ساده» و قابل‌بهتر شدن‌اند. بارها از واژه «ساده» استفاده کردم، اما منظورم این نیست که داستان کار نمی‌کند؛ داستان قابل‌قبول است، اما اجرا یکنواخت است. خلاصه: یک فیلم اکشن متوسط که بد نیست اما کاملاً کم‌رمق و ساده است. --- گویی راجر مور (یا شاید مایکل کین) زمانی دربارهٔ فیلم بدی گفته بود که دیگر اسم فیلم را به یاد نمی‌آورد اما خانه‌ای را که فیلم برایش خریده بود به یاد داشت. به نظر می‌رسد این دیدگاه منحصر به دههٔ هفتاد نبوده. اینجا با فیلمی روبه‌رویم که کیانو ریوز اندکی نامرتب را در نقش «ادی» نشان می‌دهد که همراه همکار علمی‌اش «لیلی» (ریچل وایز) روی پیشرفت‌های زیست‌فناورانهٔ سبز کار می‌کند. بعد از آن پدرش را با کیسهٔ پلاستیکی روی سرش پیدا می‌کنند، انفجارها رخ می‌دهد و آن دو توسط اف‌بی‌آی به انواع و اقسام اتهامات—قتل، خیانت و غیره—متهم می‌شوند. بعد از آن، همان درام معمول تعقیب و گریز شروع می‌شود با بازی نه‌چندان مطلوب برایان کاکس در نقش «کالیِر» و شخصیت ملایم‌تر «شانون» با بازی مورگان فریمن که این‌بار رئیس‌جمهور نیست، در تعقیب. خرده‌ماجراهای ایجادشده برای نشان دادن دودلی—چه کسانی قابل اعتمادند؟—تنها باعث شلوغی بیش از حد داستان می‌شود. گویی کسی تصمیم گرفته که فیلم نباید صرفاً یک تریلر اکشن باشد و باید هدف والاتری هم داشته باشد؛ متأسفانه این ایده شکست می‌خورد. ظاهر جذاب کیانو در بسیاری از نقش‌هایش ضعف‌های نه‌چندان گسترده‌ٔ بازیگری‌اش را پنهان می‌کند، اما اینجا آنقدر کارساز نیست و ریچل وایز هم چندان درخشان نیست. با این حال استانداردهای تولید قابل‌قبول‌اند و صحنه‌های اکشن کافی برای پیش‌برد فیلم وجود دارد، اما ساختار کلی تکراری است و من از پانزده دقیقهٔ اول نسبتاً خسته شدم؛ فیلم هم این کسالت را به‌خوبی حفظ می‌کند.