فیلم The Thirty Nine Steps 1978

تماشای این فیلم برایم لذت‌بخش بود. «سی و نه پله» فیلمی سرگرم‌کننده است؛ رابرت پاول اجراهای درخوری دارد و جان میلز هم بسیار خوب بازی می‌کند؛ انصافاً بازی تمام بازیگران قابل توجه است. ریتم فیلم مناسب و موسیقی برجسته است. صحنه‌پردازی‌های خوبی هم دارد، به‌ویژه در ایستگاه راه‌آهن و حوالی بیگ بن. حس ماجراجویانهٔ فیلم را هم خیلی دوست داشتم. این یکی از چند اقتباس از...

تماشای این فیلم برایم لذت‌بخش بود. «سی و نه پله» فیلمی سرگرم‌کننده است؛ رابرت پاول اجراهای درخوری دارد و جان میلز هم بسیار خوب بازی می‌کند؛ انصافاً بازی تمام بازیگران قابل توجه است. ریتم فیلم مناسب و موسیقی برجسته است. صحنه‌پردازی‌های خوبی هم دارد، به‌ویژه در ایستگاه راه‌آهن و حوالی بیگ بن. حس ماجراجویانهٔ فیلم را هم خیلی دوست داشتم. این یکی از چند اقتباس از رمان جان بوچان است و این اولین تجربه‌ام از این اثر بود؛ به‌نظر انتخاب خوبی برای شروع بود. هَنی (رابرت پاول) شاید آرزو کند کاش در را باز نکرده بود وقتی اسکادر (سر جان میلز) را می‌بیند که در حال فرار است و دنبال پناه در آپارتمان او می‌گردد. اسکادر به‌سرعت برای میزبانش از جاسوسی بین‌المللی، قتل و نیرنگ می‌گوید و پیش از آنکه هَنی بفهمد، سوار قطاری به‌سوی مناطق مرتفع شده و پلیس و چند جاسوس قاتل در تعقیب او هستند. خوشبختانه هَنی زیرک و به‌موقع عمل می‌کند؛ وقتی در ملک بزرگی با مراسم شکار گراوس روبه‌رو می‌شود، با الکس (کارن دوتریس) و دیوید (مایلز اندرسون) رفیق می‌شود و پس از وقفه‌ای در یک تجمع انتخاباتی محلی درمی‌یابد باید سریع به لندن برگردد تا سروان لوماس (اریک پورتر) را از خطرات «۳۹ پله»، «نخ آریادنه» و تهدیدی که می‌تواند بالکان را به جنگی تمام‌عیار بکشاند آگاه کند. اگرچه هنوز نسخهٔ ۱۹۳۵ رابرت دانت را بهترین بازی در نقش هَنی می‌دانم، اما پاول به‌خوبی نقش را پیش می‌برد و در جست‌وجوی حقیقت و تلاش برای زنده ماندن سرتاسر کشور را درمی‌نوردد. پورتر و دیوید وارنر نیز حضور مؤثری دارند و این بازپرداختِ داستان بوچان به پایانی هیجان‌انگیز می‌رسد که شخصیت‌ها را معلق از عقربه‌های بیگ بن نشان می‌دهد. فیلم کمی جلوه‌ای شبیه تولیدات تلویزیونی دارد که گاهی حس تهدید را کم‌رنگ می‌کند، ولی داستان قوی و ارائهٔ خوبی دارد و از تماشای آن لذت بردم.