فیلم Chinese Coffee 2000

در فیلم «راه کارلیتّو»، آل پاچینو به ما هشدار می‌دهد که «یه لطف زودتر از گلوله آدمو می‌کشه.» در «قهوه‌ی چینی» (2000) می‌بینیم منظورش چه بوده است. هری لویین (پاچینو) و جیک منهیم (جری اورباخ)، دوستی‌شان گویی نشان می‌دهد که بدبختی همدم می‌طلبد؛ آن‌ها لطف‌هایی به هم کرده‌اند؛ هری به جیک ۵۰۰ دلار قرض داد تا تجهیزات عکاسی بخرد و جیک قول داد نسخه‌ی خطیِ...

در فیلم «راه کارلیتّو»، آل پاچینو به ما هشدار می‌دهد که «یه لطف زودتر از گلوله آدمو می‌کشه.» در «قهوه‌ی چینی» (2000) می‌بینیم منظورش چه بوده است. هری لویین (پاچینو) و جیک منهیم (جری اورباخ)، دوستی‌شان گویی نشان می‌دهد که بدبختی همدم می‌طلبد؛ آن‌ها لطف‌هایی به هم کرده‌اند؛ هری به جیک ۵۰۰ دلار قرض داد تا تجهیزات عکاسی بخرد و جیک قول داد نسخه‌ی خطیِ هری را بخواند. با این حال جیک پولی برای پس‌دادن قرضِ هری ندارد (هر دو هنرمندانی گرسنه‌اند در سنی که این سبک زندگی مدت‌هاست دیگر انتخابی داوطلبانه نیست و چیزی جز «تاریخچه‌ای طولانی از شکست» محسوب نمی‌شود)، و ادعا می‌کند نسخه‌ی هری را نخوانده؛ در حقیقت صفحات را مثل تکه‌ای گوشت خام در فریزر پنهان کرده — چیزی که هضمش برایش دشوار است، گویی همانند آدم‌خواری است. بحث هنرمندی که از تجربه‌های نزدیکانش تغذیه می‌کند موضوعی آشناست؛ در چند سال اخیر با موفقیت‌های متفاوتی آثاری مانند «بگذار همه‌شان حرف بزنند» از استیون سودربرگ و «مالکوم و ماری» از سم لوینسون را داشته‌ایم. این سوژه که اساساً به مرافعه‌ی لفظی می‌انجامد، ایجاب می‌کند فضا و بازیگران کم‌پیرایه باشند — و به همین دلیل «مالکوم و ماری» موفق شد جایی که «بگذار همه‌شان حرف بزنند» شکست خورد؛ اولی فیلمنامه‌ای اوریجینال از لوینسون است اما به‌راحتی می‌توانست روی صحنه‌ی برادوی هم قرار گیرد. «قهوه‌ی چینی»، که آیری لوئیس آن را از نمایش‌نامه‌ی تک‌پرده‌ای خودش اقتباس کرده، حتی کم‌پیرایه‌تر است و عمدتاً در آپارتمانی می‌گذرد که با صفاتی چون «خفه‌کننده»، «متراکم» و «سنگین» توصیف شده و پنجره‌هایش قفل‌اند. پاچینو — که در اجرای صحنه‌ای اصلی بازی کرده و فیلم را کارگردانی کرده — و لوئیس به‌خوبی بر کارشان مسلط‌اند و نتیجه‌ای مختصر و محکم پدید آمده؛ در عین حال به‌خوبی از امکانات سینما استفاده می‌کنند تا از حس اختناق فضای اصلی بکاهند و گاه، معمولاً در قالب فلاش‌بک، به فضاهای بازتر سر بزنند — برخلاف نمایش که تمام ماجرا در آپارتمان کوچک گرینویچ‌ویلج رخ می‌دهد. (در مواقعی هم فیلم صرفاً یک کنج را با کنج دیگری عوض می‌کند؛ مثلاً زیرزمینی که هری با نامزد سابقش جوآنا (سوزا فلویید) شریک بود.)