فیلم A Real Pain 2024

یافتن خود—به‌ویژه بازپس‌گیری چیزهایی که در راه زندگی از دست داده‌ایم—می‌تواند چشم‌گشا و روشنگر باشد، اما گاهی هم دردناک، به‌ویژه وقتی ندانیم کجا را باید جست‌وجو کنیم. در A Real Pain این جست‌وجو با سفری خانوادگی به لهستان شکل می‌گیرد: دو پسرخاله که زمانی صمیمی بوده‌اند، دیوید (با بازی جسی آیزنبرگ) و بنجی (با بازی کیران کالکین)، برای دیدار از خانه مادربزرگشان که بازمانده هولوکاست...

یافتن خود—به‌ویژه بازپس‌گیری چیزهایی که در راه زندگی از دست داده‌ایم—می‌تواند چشم‌گشا و روشنگر باشد، اما گاهی هم دردناک، به‌ویژه وقتی ندانیم کجا را باید جست‌وجو کنیم. در A Real Pain این جست‌وجو با سفری خانوادگی به لهستان شکل می‌گیرد: دو پسرخاله که زمانی صمیمی بوده‌اند، دیوید (با بازی جسی آیزنبرگ) و بنجی (با بازی کیران کالکین)، برای دیدار از خانه مادربزرگشان که بازمانده هولوکاست بوده و بعد از جنگ به آمریکا آمده، راهی لهستان می‌شوند تا پیوندهای گذشته را بازبیابند. دیوید و بنجی حالا در دو مرحله متفاوت از زندگی قرار دارند؛ دیوید خانواده، شغل و مسئولیت‌های یک زندگی پایدار را دارد، اما بنجی مجرد و بیکار است و مرگ مادربزرگ برای او ضربه‌ای عمیق‌تر و ماندگارتر بوده. تضاد میان این دو، موتور درام فیلم است: دیوید محتاط، آرام و تابع قواعد است؛ بنجی پر حرف، بی‌پرواء و اغلب بی‌ثباتِ خلق‌وخو که حضورش همزمان جذاب و آزاردهنده است. جسی آیزنبرگ که نویسنده و کارگردان فیلم هم هست، خود نقش دیوید را بازی می‌کند و چهرهٔ آرام‌تر و متمرکزتری از خود ارائه می‌دهد؛ فروخورده‌گی، خشم و عشق را باورپذیر نشان می‌دهد. اما ستارهٔ واقعی فیلم کیران کالکین است که تقریباً هر صحنه‌ای را که در آن حضور دارد، می‌دزد؛ بنجی هم‌زمان کاریزماتیک، طنزآمیز، آسیب‌پذیر و گاهی آزاردهنده است و اجرای کالکین عمق و جذابیت کم‌نظیری به شخصیت می‌بخشد. فیلم در کنار پرداخت روان‌شناسانهٔ شخصیت‌ها، به موضوعات دشوار‌تری هم می‌پردازد: مواجهه با میراث نسلِ بازماندگان هولوکاست، روند گردشگریِ یادبودها و مرزِ حساس احترام‌گزاری و توهین. صحنه‌های بازدید از اماکن تاریخی و به‌ویژه جلوهٔ چشم‌انداز هزاران کفش در اردوگاه مادانِک تأثیرگذار و خوف‌آور است. نمونه‌هایی مثل ژست‌گرفتن‌های طنزگونه مقابل بنای یادبود یا بحث دربارهٔ سفر در کوپهٔ درجهٔ یک قطار، به‌خوبی نشان می‌دهد که برداشت‌ها از مراسم یادبود می‌تواند چقدر متفاوت و دردناک باشد. از نظر لحن، فیلم را می‌توان کمدی-درام دانست که گرایش بیشتری به درام دارد، هرچند شوخی‌ها و موقعیت‌های کمیک در آن حضور مؤثر دارند. گاهی تعادل میان کمدی و جدیت کمی به‌هم می‌ریزد و متن فیلم می‌توانست در برخی نقاط متمرکزتر شود، اما بازی‌ها، فیلم‌برداری چشم‌نواز منظره‌ها و شهرهای لهستان و موسیقی مناسبِ شوپِن همگی تجربهٔ دیداری و شنیداری ارزشمندی می‌سازند. پایان فیلم سرراست نیست و بسیاری از مسائل باز می‌ماند؛ این همان واقعیتِ بزرگ‌سال شدن است: با گذر زمان مسئولیت‌ها پیوندها را تغییر می‌دهند و دیدار مجدد لزوماً همه چیز را حل نمی‌کند. فیلم این نکته را به‌دقت لمس می‌کند که گاهی تنها کاری که از دستمان برمی‌آید، یادآوریِ پیوندها و امیدوار ماندن است — و گاهی همینِ اندک هم کافی است. A Real Pain یک درام همراهِ جاده‌ای است که با بازی‌های قوی، به‌ویژه اجرای تحسین‌برانگیز کالکین، روح و عمق می‌یابد؛ فیلمی احساس‌برانگیز و آشنا که ارزش دیدن در سینما را دارد.