فیلم Billy Two Hats 1974

«The Outlaw and The Breed» «بیلی تو هتس» به کارگردانی تد کوتچف و نویسندگی آلن شارپ ساخته شده و در آن گریگوری پک، دسّی آرناز جونیور، جک واردن، دیوید هادلستون و سیان باربارا آلن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جان اسکات و فیلم‌برداری از برایان وست است. نکته جالب این است که پک نقش یک قانون‌شکن کهنه‌کار اسکاتلندی را بازی می‌کند و آرناز جونیور نقش «نیمه‌سرخ‌پوست» عنوان...

«The Outlaw and The Breed» «بیلی تو هتس» به کارگردانی تد کوتچف و نویسندگی آلن شارپ ساخته شده و در آن گریگوری پک، دسّی آرناز جونیور، جک واردن، دیوید هادلستون و سیان باربارا آلن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جان اسکات و فیلم‌برداری از برایان وست است. نکته جالب این است که پک نقش یک قانون‌شکن کهنه‌کار اسکاتلندی را بازی می‌کند و آرناز جونیور نقش «نیمه‌سرخ‌پوست» عنوان فیلم را دارد. آن‌ها به بانک‌ها دستبرد می‌زنند و بین‌شان رابطه‌ای شبیه پدر و پسر شکل می‌گیرد، در حالی که تلاش می‌کنند از دست کلانتر تلافی‌جوی نژادپرست گیفورد (با بازی جک واردن) فرار کنند. در اصل، فیلم نوعی وسترن دوستی است، هر چند کمی نامتعارف و با ایده‌هایی بزرگ که می‌کوشد به مثابهٔ یک تمثیل دینی عمل کند. متأسفانه، جدا از انتخاب بازیگرانِ غیرمعمول که تا حدی سرگرم‌کننده‌اند، از نظر روایی فیلم بسیار کُند و یکنواخت است و فیلم‌برداریِ آن (در اسرائیل) نیز خنثی به نظر می‌رسد. تعجبی ندارد که فیلم هنگام اکران در گیشه شکست خورد. بخش‌های اکشن پراکنده به طور قابل قبولی اجرا شده‌اند و طنزها هم در حد لازم تأثیرگذارند، اما وقتی رابطهٔ زنندهٔ بین نژادها برجسته می‌شود، ممکن است تماشاگران را خسته کند. امتیاز: ۵/۱۰ این وسترن کمی پاره‌پاره است و باید از لهجهٔ اسکاتلندیِ خاص گریگوری پک بگذرید، اما جدا از آن، داستان نسبتاً منسجمی ارائه می‌دهد و همهٔ بازیگران تلاش خوبی کرده‌اند. جک واردن در نقش کلانتر «گیفورد» که «آرچی» (پک) و همراه نیمه‌خونش «بیلی» (دسی آرناز جونیور) را تعقیب می‌کند، عملاً نمایش را از آنِ خود می‌کند؛ آن‌ها پس از سرقتی که طی آن یک مرد به‌طور غیرقصدی کشته می‌شود، تحت تعقیب قرار می‌گیرند. تعقیب و گریز فیلم، سنتی و مرسوم نیست؛ توازن قدرت بارها بین تعقیب‌کنندگان و تعقیب‌شوندگان تغییر می‌کند. گروه‌هایی از آپاچی‌های لباس‌پوشیده و تهدیدآمیز در پی الکل راه می‌افتند و وقتی به خانه‌دار فرصت‌طلب «سپنس» (جان پیرس) و همسر عصبی و جوانش «استر» (سیان باربارا آلن) می‌رسند، حتی جایی هم برای اندکی رمانسِ جوانانه فراهم می‌شود. در فیلم جریان زیرینی از نژادپرستی کاملاً محسوس است. میراثِ جوان سببِ دشمنیِ بسیاری می‌شود، به‌ویژه نسبت به شخصیت منزجرکننده‌ای چون «کوپ» (دیوید هادلستون) که یک پست دورافتاده را مدیریت می‌کند و با همسر بومی‌اش مثل دارایی رفتار می‌کند. حتی عنوان فیلم نیز به نوعی دوتابینیِ معیارها را نشان می‌دهد که به‌وضوح در روایت جلوه‌گر است. در فیلم تیراندازی از راه دور، دیالوگ‌های طنازانه و رفت‌وآمدهای بامزه‌ای هست و هرچند پک در بهترین حالت خود نیست، جذبهٔ عبوس و زمختش به محکم نگه‌داشتن سایر شخصیت‌ها کمک می‌کند. من پیش از دیروز این فیلم را نمی‌شناختم، اما وقتی آن را در سینما دیدم از آن واقعاً لذت بردم.