فیلم How to Have 3ex 2023

سه دوست جوان—تارا، اِم و اسکای—برای تعطیلاتی پرهیجان به مالیا در کرت می‌روند؛ مقصدی پر از آفتاب، دریا و جستجوی تجربه جنسی. تارا (مییا مک‌کنا-بروس) که هنوز با تجربهٔ جنسی آشنا نشده، مصمم است این «اولین بار» را پشت سر بگذارد. در میان جشن‌ها و رقص‌های پرانرژی و موسیقی محکم، دوستی‌ها و وسوسه‌ها شکل می‌گیرند و رابطهٔ تارا با بدجر (شان توماس)، رانندهٔ ون و...

سه دوست جوان—تارا، اِم و اسکای—برای تعطیلاتی پرهیجان به مالیا در کرت می‌روند؛ مقصدی پر از آفتاب، دریا و جستجوی تجربه جنسی. تارا (مییا مک‌کنا-بروس) که هنوز با تجربهٔ جنسی آشنا نشده، مصمم است این «اولین بار» را پشت سر بگذارد. در میان جشن‌ها و رقص‌های پرانرژی و موسیقی محکم، دوستی‌ها و وسوسه‌ها شکل می‌گیرند و رابطهٔ تارا با بدجر (شان توماس)، رانندهٔ ون و مردی با تاتوها، مرکز توجه قرار می‌گیرد. فیلم بیش از آنکه به کمدیِ سبک «آمریکن پای» شبیه باشد، تصویری واقعی و گاهی تکان‌دهنده از رفتارِ مست و مصرف‌گرایانهٔ جوانانی ارائه می‌دهد که مغزشان هنوز در حال تکامل است. بازی مییا مک‌کنا-بروس در نقش تارا چشمگیر و باورپذیر است؛ او بین ظاهر شاد و سرزنده و درونِ آسیب‌پذیرِ دختری که هنوز در حال بلوغ است، تعادل ایجاد می‌کند و تأثیر عاطفی قابل‌توجهی بر مخاطب می‌گذارد. همچنین موسیقی متن و میکس صوتی فیلم فضاسازی را تقویت می‌کنند و به پیچیدگی روایت کمک می‌کنند. هستهٔ اصلی فیلم پرسش‌هایی دربارهٔ رضایت و مرزهای آن است: چه زمانی آنچه می‌خواهیم، واقعاً خواستهٔ ماست؟ آیا گفتن «بله» همیشه به معنای رضایت کامل است، یا گاهی به‌خاطر کنجکاوی، فشار جمع یا هیجانِ لحظه‌ای گفته می‌شود؟ فیلم بدون نمایش خشونت صریح، با بارِ عاطفی قوی‌ای این موضوعات را مطرح می‌کند و بیننده را وادار به تأمل می‌نماید. از ضعف‌های اثر می‌توان به ساختار روایی اشاره کرد: فیلم تا مدت‌ها شبیه مستندی «پشت صحنه» و دوربین‌مدار می‌ماند و باید کمی منتظر بمانیم تا مضمونش به‌طور مؤثر شکل بگیرد؛ سپس در پایان نسبتاً عجله‌ای و تا حدودی کلیشه‌ای می‌شود، طوری که ابهامی را که تا آن لحظه ساخته بود تا حدی از بین می‌برد. علاوه بر این، برخی لحظات و نقاط داستانی قابل پیش‌بینی‌اند و رفتارهای مست و لهجهٔ سنگین شخصیت‌ها گاهی فهم دیالوگ‌ها را دشوار می‌کند. در مجموع، فیلم اثری تأثیرگذار با بازیِ مرکزی قوی و فضاسازی صوتیِ برجسته است که پرسش‌های مهمی دربارهٔ رضایت، فشارهای اجتماعی و پیامدهای تصمیم‌های نوجوانی مطرح می‌کند، هرچند در اجرا و پرداخت نهایی پیام‌های خود گاهی دچار افت و کلیشه می‌شود. ارزش تماشا را دارد، به‌ویژه برای کسانی که آمادهٔ مواجهه با موضوعات دشوار و تأمل‌برانگیز هستند.