فیلم Pain and Glory 2019

اگر به من بگویند که «درد و شکوه» آخرین فیلم پدرو آلمودووار است، احتمالاً باور می‌کنم. به ندرت پیش می‌آید که بازنگری به گذشته این‌قدر زنده و صادقانه تصویر شود و این‌قدر پربار و از نظر احساسی رضایت‌بخش باشد. در هر قاب می‌توان نیاز به وجود این فیلم را حس کرد؛ نیازی به درک، تأمل، جشن‌گرفتن و سوگواری. این فیلم تصویری است از هنرمندی که...

اگر به من بگویند که «درد و شکوه» آخرین فیلم پدرو آلمودووار است، احتمالاً باور می‌کنم. به ندرت پیش می‌آید که بازنگری به گذشته این‌قدر زنده و صادقانه تصویر شود و این‌قدر پربار و از نظر احساسی رضایت‌بخش باشد. در هر قاب می‌توان نیاز به وجود این فیلم را حس کرد؛ نیازی به درک، تأمل، جشن‌گرفتن و سوگواری. این فیلم تصویری است از هنرمندی که در یک دوراهی ایستاده، وارد پرده‌ی پایانی زندگی‌اش شده، به آنچه آفریده و میدان نبردی که پشت سر گذاشته نگاه می‌کند و با ترس از هرگز خلق نکردن دوباره روبه‌روست. «درد و شکوه» فیلمی عمیقاً زیباست که روزها پس از تماشا همچون عطری در فضا باقی می‌ماند. هر چه بیشتر به آن فکر می‌کنم، مطمئن‌تر می‌شوم که شاهد اثری استادانه بوده‌ام. بی‌صبرانه منتظر تماشای دوباره‌اش هستم. — دنیل لمین این یک بازخوانی نمادین و درخشان از کارنامه‌ی فیلم‌سازی «سالوادور مالّو» (آنتونیو باندراس) است؛ مردی که به سنی رسیده که با مصرف مسکن‌ها و مشکلات حرکتی دست‌وپنجه نرم می‌کند و بنابراین به نوستالژی‌ای روی می‌آورد و زندگی‌اش را بازمی‌یابد. روزی درباره‌اش گفته خواهد شد که اثری کلاسیک است. آلمودووار در اوج اصالتش، تخیل را با واقعیت چنان ماهرانه پیوند می‌دهد که هنگام تماشا تقریباً نمی‌توان درست فهمید چه احساسی دارید. باندراس فوق‌العاده است؛ او احساس و طنز را با مهارتی تمام ارائه می‌دهد — و طنز به اندازه‌ای حاضر است که جنبه‌های احساسی اجرای او را به‌خوبی متعادل کند. پنلوپه کروز که هر بار بیش از پیش خیره‌کننده می‌شود، نقش مادرش را بازی می‌کند و حتی می‌خواند — چه بیشتر می‌توان خواست؟ در ظاهر این بازخوانی نباید چندان مفرح باشد، اما فرایند کشف خویشتن رضایتی شگفت‌آور می‌آورد و در آن طنز نیز یافت می‌شود.