فیلم Escobar: Paradise Lost 2014

بنیشیو دل تورو پابلو اسکوبار بهتری نسبت به خاویر باردم است، همان‌طور که Escobar: Paradise Lost فیلم بهتری درباره این قاچاقچی است نسبت به Loving Pablo — هرچند تفاوت دومی تنها اندک است. برخلاف باردم، دل تورو در سراسر فیلم به اسپانیایی صحبت می‌کند، مگر وقتی با نیک بردی (جاش هاچرسون) حرف می‌زند که منطقی‌ست چون نیک کانادایی است. علاوه بر این، بیشتر بازیگران Paradise...

بنیشیو دل تورو پابلو اسکوبار بهتری نسبت به خاویر باردم است، همان‌طور که Escobar: Paradise Lost فیلم بهتری درباره این قاچاقچی است نسبت به Loving Pablo — هرچند تفاوت دومی تنها اندک است. برخلاف باردم، دل تورو در سراسر فیلم به اسپانیایی صحبت می‌کند، مگر وقتی با نیک بردی (جاش هاچرسون) حرف می‌زند که منطقی‌ست چون نیک کانادایی است. علاوه بر این، بیشتر بازیگران Paradise Lost لاتین یا اسپانیایی‌تبارند و شخصیت‌هایشان نیز به زبان سروانتس صحبت می‌کنند. مشکل فیلم این است که انگار بازسازی‌ای از آخرین پادشاه اسکاتلند است — و به همان اندازه هم وفادار به واقعیت. نیک برای موج‌سواری به کلمبیا می‌رود، آن‌جا با ماریا (کلودیا تریساک) آشنا می‌شود و عشق از همان نگاه اول بینشان رخ می‌دهد. نیک نمی‌داند ماریا نوه‌ای است که برای اسکوبار مثل «تقریباً دخترِ خودِ او»ست. خلاصه اینکه جوان چشم‌و‌دل‌باز خارجی توسط یک جامعه‌ستیز خوش‌ظاهر و کاریزماتیک فریب می‌خورد، و خیلی زود درمی‌یابد که هیچ چیز مجانی وجود ندارد. دل تورو به‌راحتی می‌تواند چهره‌ای مهربان، کاریزماتیک و ضداجتماعی را خلق کند و برای دزدیدن صحنه‌ها لازم نیست در هر قاب حاضر باشد؛ اما از سوی دیگر حتی اگر در همه صحنه‌ها هم می‌بود، نمی‌توانست فیلم را نجات دهد، چون داستان درباره او نیست. اسکوبار بیشتر از آن‌که در فیلم حضوری ملموس داشته باشد، بر آن سایه افکنده است، مثل پرنده‌ای شکاری که بالای ماجرا معلق است. در مورد نیک و ماریا هم باید گفت که آن‌ها به همان اندازه ساختگی‌اند که شخصیت جیمز مک‌آووی در آخرین پادشاه اسکاتلند. برای ما مهم نیست چه سرشان می‌آید، همان‌قدر که برای نویسنده/کارگردان آندره‌آ دی استفانو مهم نیست چه بر سر اسکوبار می‌آید — کسی که هم به‌طور واقعی مرتکب قتل شده و هم بدون مجازات از ماجرا بیرون می‌آید.