انیمیشن Scarygirl 2023

«آرکی» با پدر هشت‌پای خود «بلیستر» در شبه‌جزیره‌ای زندگی می‌کند که او تلاش می‌کند با هدایت نور خورشید ساختار اکوسیستم ظریف آن‌جا را حفظ کند. آرکی در واقع هشت‌پا نیست؛ بیشتر شبیهِ یک انسانِ نیمه‌هیبرید است که تنها یک بازوی سبز‌رنگ مثل یک شاخک دارد و در کمک به دستگاه‌های پیچیده پدرش برای توزیع نور خورشید چندان موفق نیست. در همین حال «نگهبان» در شهر...

«آرکی» با پدر هشت‌پای خود «بلیستر» در شبه‌جزیره‌ای زندگی می‌کند که او تلاش می‌کند با هدایت نور خورشید ساختار اکوسیستم ظریف آن‌جا را حفظ کند. آرکی در واقع هشت‌پا نیست؛ بیشتر شبیهِ یک انسانِ نیمه‌هیبرید است که تنها یک بازوی سبز‌رنگ مثل یک شاخک دارد و در کمک به دستگاه‌های پیچیده پدرش برای توزیع نور خورشید چندان موفق نیست. در همین حال «نگهبان» در شهر نور جستجوگرانی را به دنبال پدر او می‌فرستد. دکتر میبی بر این باور است که بلاستر دارای انرژی‌ای است که می‌تواند او را دوباره با دختر گمشده‌اش متحد کند. وقتی بلاستر دستگیر می‌شود، آرکی همراه دوستان جدیدش، «بانی‌گورو» خرگوش و «اِگ»، مجبور می‌شود او را تا شهر بزرگ دنبال کند تا نقشه‌شان را قبل از آن که پدرش به چیزی شبیهِ «اسموتیِ هشت‌پایی» تبدیل شود، خنثی کند. ماجراهای دیوانه‌وار زیادی رخ می‌دهد؛ یک شرور تهدیدآمیز با ظاهری عجیب که شبیه فرزند مشترک ترنس استمپ و لیونل جفریز است، به همراه انواع گجت‌ها و اختراعات، وارد داستان می‌شوند تا عملیات نجات آغاز شود. نوشتار فیلم شاید بهترین نباشد، اما شخصیت‌ها بسیار بانمک و سرگرم‌کننده‌اند و داستان هم پر از رویداد است. پیام محیط‌زیستی زیرپوستی فیلم به شکل بازیگوشانه‌ای ارائه می‌شود نه به صورت تحمیلی. روایت بر ارزش‌هایی مانند وفاداری، دوستی و اراده تأکید دارد و تخیل زیادی در طراحی بصری فیلم به کار رفته است. من در این نمایش تنها بودم که کمی تأسف‌آور بود؛ دیدن این انیمیشن رنگارنگ در سالن سینما بسیار توصیه می‌شود، چون روی پرده بزرگ جلوه‌ی بیشتری دارد و در تلویزیون عادی چندان چشم‌گیر به نظر نخواهد آمد. از طرف دیگر، این فیلم هشت‌پایی با کلاه و سبیل هم دارد—پس عملاً دیدن آن واجب است! (این نظر از منظر یک «غیرهوادار» است؛ من هنوز نوول تصویریِ منبع را نخوانده‌ام). تصویری واقعاً زیبا و شخصیت‌پردازی‌هایی دیوانه‌وار که به‌خاطر خلاقیت و یکتایی‌شان می‌توان آن‌ها را در کنار آثاری مثل «کابوس پیش از کریسمس» یا «کورالاین» قرار داد. از همان شروع مشخص است که سازندگان چه دقتی در جلوه‌های بصری به خرج داده‌اند: رنگ‌های قوی، جلوه‌های نور و رنگ، و انواع طراحی‌های مختلف برای گیاهان و موجودات/انسان‌ها. سبک انیمیشن که گاه نوعی «لَختیِ» حرکتی دارد، حال و هوای استاپ‌موشن را هم به فیلم می‌دهد. از نظر داستانی چیزی کاملاً غیرعادی نیست، اما به‌خوبی کار شده است؛ پیام‌هایی ملایم در مورد سوءاستفاده از طبیعت و اهمیت «خود بودن» در برابر جست‌وجوی کمال ارائه می‌شود. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌اند، مخصوصاً آرکی و پدرش، و صداپیشگان هم مناسب و خوب انتخاب شده‌اند. فیلم احساسی است اما نه آن‌قدر که به گریه بیفتید؛ بیشتر حس و حال بامزه، شگفت و دل‌نشین دارد. حتی فقط به‌خاطر جلوه‌های بصری و بازی صداها هم ارزش دیدن را دارد. فقط در یک نقطه دوست داشتم توضیحی درباره‌ی «چطور تخلیهٔ خورشید» کار می‌کند بشنوم، اما خب این را می‌شود پذیرفت. در نهایت، فیلمی خلاقانه و دل‌پذیر است با پیام‌های سازگار با محیط‌زیست و شخصیت‌هایی که دل تماشاگر را می‌برند.