فیلم Magic Camp 2020

ساعتِ خوش — دوباره تماشا می‌کنم و پیشنهادش می‌کنم. اول Adam Devine را دیدم (روی Disney+ از همه جا؛ معمولاً با فضای دیزنی جور درنمی‌آید) و گفتم «اوه، این خوب خواهد بود؛ حداقل لازم نیست خیلی حواسم را جمع کنم.» بعد فیلم «Magic Camp» را دیدم و گفتم «خرید!» چون می‌دانستم باید حواس‌ام را به شعبده‌بازی‌ها بدهم. من طرفدار شعبده‌ام، اما معمولاً آنها را مثل فیلم‌ها...

ساعتِ خوش — دوباره تماشا می‌کنم و پیشنهادش می‌کنم. اول Adam Devine را دیدم (روی Disney+ از همه جا؛ معمولاً با فضای دیزنی جور درنمی‌آید) و گفتم «اوه، این خوب خواهد بود؛ حداقل لازم نیست خیلی حواسم را جمع کنم.» بعد فیلم «Magic Camp» را دیدم و گفتم «خرید!» چون می‌دانستم باید حواس‌ام را به شعبده‌بازی‌ها بدهم. من طرفدار شعبده‌ام، اما معمولاً آنها را مثل فیلم‌ها نقدی تماشا می‌کنم. وقتی شعبده‌ها در فیلم‌ها هست (مثل «Now You See Me») آنچه واقعاً دنبال‌اش می‌گردی، تشخیص بخشِ تا حدی واقعی از جلوه‌های سینمایی است. شروع فیلم کمی ناامیدکننده است، که به بخشِ معرفی و شکل‌گیری شخصیت‌ها مربوط می‌شود. سردرگم‌سازیِ آشکارِ داستان هم عمداً شبیه یک تردستی طراحی شده و ریتمِ فیلم هم همین شباهت را دارد (و حتی در خود فیلم به‌طور مستقیم درباره‌اش صحبت می‌شود). پیدا کردن حضور Gillian Jacobs ناگهانی و خوشایند بود؛ او هم بازیِ خوبی دارد، حتی اگر نقشِ نیمه‌مخالف به‌صورت مربیِ رقیب باشد. به‌طور کلی، برای من داستانِ بهتری در این فیلم هست اگر Adam Devine را به‌عنوان قهرمان کنار بگذاریم. بخش‌های مربوط به بچه‌ها بسیار رضایت‌بخش‌تر از بزرگ‌ترهاست و آن‌ها واقعاً شایسته یک فیلم مستقل بودند. هرچند مقایسه‌ای با «School of Rock» می‌شود، اما Adam Devine آن‌قدرها Jack Black نیست و شخصیتش احساسِ قابل‌نجات‌شدن را واقعاً منتقل نمی‌کند. شاید مربوط به توانایی بازیگری Devine باشد، اما او چندان دوست‌داشتنی نیست؛ کارهایی می‌کند و حرف‌هایی می‌زند که باید او را دوست‌داشتنی کنند، ولی غیرصادقانه به‌نظر می‌رسد. او همچنان یک دِرَکَن است، اما کم‌کم شیفتهٔ شعبده می‌شود. با این همه، این فیلم خیلی توصیه می‌شود و من دوست داشتم فقط اجرای استعدادهایشان را به‌صورت یک اجرای زندهٔ ضبط‌شده ببینم. اگر شعبده را دوست دارید، دیدنش را از دست ندهید. --- Adam DeVine بازیِ خوبی دارد، اما «Magic Camp» کلیشه‌ای و ساده است. فیلم اندکی جذابیت هم دارد، اما در کل پیش‌پیش‌قابل‌پیش‌بینی و گاهی آزاردهنده است — به‌خاطر روایت‌های اجباری که برای شخصیت‌ها ساخته شده‌اند. پایان‌بندی، وقتی همه‌چیز اوج می‌گیرد، کمی شیرینِ غلیظ و نامطبوع است. شعبده‌ها به‌خوبی اجرا شده‌اند، اما فیلم در مجموع فورمولیک است. DeVine لذت‌بخش است — شاید چون من او را از سریال «Workaholics» می‌شناسم — Jeffrey Tambor هم محکم بازی می‌کند و Nathaniel McIntyre در نقش اصلی عملکرد خوبی دارد. برای سلیقهٔ من خیلی بغرنج و آزاردهنده بود. به نظرم اگر عنوان فیلم «Institute of Magic» بود، مناسب‌تر می‌بود.