فیلم Sleuth 1972

«میلو» (مایکل کین) به عمارت مجللِ یک نویسنده جنایی مشهور — نوعی آگاتا کریستی مرد — می‌رسد تا راهی برای یافتن «صدای» نوشتاری او بیابد. «اندرو» (سر لارنس الیویه) با گرمی از او استقبال می‌کند و او را به درون خانه‌اش می‌برد؛ گنجینه‌ای از دکورها و لباس‌های نمایشی که میلو را تا حدی نگران می‌کند. اما این نگرانی به زودی رنگ جدی‌تری به خود می‌گیرد،...

«میلو» (مایکل کین) به عمارت مجللِ یک نویسنده جنایی مشهور — نوعی آگاتا کریستی مرد — می‌رسد تا راهی برای یافتن «صدای» نوشتاری او بیابد. «اندرو» (سر لارنس الیویه) با گرمی از او استقبال می‌کند و او را به درون خانه‌اش می‌برد؛ گنجینه‌ای از دکورها و لباس‌های نمایشی که میلو را تا حدی نگران می‌کند. اما این نگرانی به زودی رنگ جدی‌تری به خود می‌گیرد، وقتی اندرو از ماجرا رابطهٔ همسرش با میلو باخبر است و بی‌خیال جدایی او می‌شود، مشروط بر اینکه بتواند بیمهٔ جواهراتی به ارزش ۱۷۵٬۰۰۰ پوند را بگیرد. تنها مشکل این است که اگر میلو بتواند راهی برای سرقت آن‌ها پیدا کند تا پلیس به سرنخ کار داخل نیفتد؟ با انبوهی از لباس‌های مبدّل در دسترس، کم‌کم نقشه‌ای زیرکانه شکل می‌گیرد، اما متأسفانه برای میلو، این نقشه پیامدهای پنهانی دارد که به‌زودی او را در موقعیتِ آسیب‌پذیری قرار می‌دهد. اندرو که از نتیجهٔ کار خود راضی و آسوده است، برای خوردن خاویار می‌نشیند که ناگهان مهمان غیرمنتظره‌ای می‌آید و به‌دقت برنامه‌اش را برهم می‌زند و توازن قدرت را تغییر می‌دهد. حالا جنگی از هوش و زیرکی آغاز می‌شود! الیویه و کین این ساخته را با هم‌پوشانی سرگرم‌کننده‌ای پیش می‌برند، با فیلمنامه‌ای حساب‌شده، چند ابزار مکانیکی هوشمندانه و چاشنی‌ای از انتقام روان‌شناختی. شاید این طبیعی‌ترین نقش‌آفرینی الیویه در سینما باشد — هرچند ممکن است به این دلیل باشد که تا نزدیک پایان چندان نمایش بازیگری از او نمی‌بینیم. کین هم نشان می‌دهد فراتر از تصویر شناخته‌شدهٔ مرد شرق لندن با کت‌وشلوار تیز، انتخاب‌های نقش متنوعی دارد. پایان‌بندی را خیلی دوست نداشتم، اما در مسیر فیلم، دو نیمهٔ هیجان‌انگیز می‌بینیم که نام بازی در آن «خطر» است؛ چه برای شخصیت‌ها و چه برای تماشاگر. فیلمی باکلاس است که دو بازیگر معلوم است از کار لذت برده‌اند و آن لذت به تماشاگر هم منتقل می‌شود.