فیلم Wifelike 2022

«ویلیام» (جاناتان ریث مِیرز که همیشه بازی‌ای خشک و بی‌روح دارد) اخیراً همسرش را از دست داده و به او یک جانشین هوش مصنوعی به نام «مریدیت» (النا کامپوریس) واگذار می‌شود، که تقریباً مثل نمونهٔ واقعی است—فقط اینکه اگر بخواهند رابطهٔ جنسی داشته باشند باید فرم معافیت از خسارت را امضا کنند! همه‌چیز در زندگی یوتوپیایی و تا حدی استریلشان خوب به نظر می‌رسد تا...

«ویلیام» (جاناتان ریث مِیرز که همیشه بازی‌ای خشک و بی‌روح دارد) اخیراً همسرش را از دست داده و به او یک جانشین هوش مصنوعی به نام «مریدیت» (النا کامپوریس) واگذار می‌شود، که تقریباً مثل نمونهٔ واقعی است—فقط اینکه اگر بخواهند رابطهٔ جنسی داشته باشند باید فرم معافیت از خسارت را امضا کنند! همه‌چیز در زندگی یوتوپیایی و تا حدی استریلشان خوب به نظر می‌رسد تا اینکه می‌فهمیم واقعاً روحی در ماشین او وجود دارد. گروهی به نام «Scare» در تلاش است جمعیت خودکار را از سلطهٔ انسان رها کند و به نظر می‌رسد «مریدیت» ممکن است واسطه‌ای برای پیشبرد آن نقشه باشد. او خواب‌هایی دارد، و نه کمی؛ با آشفته‌تر شدن این خواب‌ها و پررنگ‌تر شدن نقش مردی به نام «کین» (فلتچر داناوان) کم‌کم درمی‌یابیم هیچ‌کس آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست و خیانت کنار گوشمان کمین کرده است. موضوع هوش مصنوعی انگار هدیه‌ای است که نویسندگان می‌خواهند مداوماً به خورد مخاطب بدهند، اما این مورد از ضعیف‌ترین ایده‌هایشان است؛ فیلم پر از سکانس‌های رابطهٔ نمایشی در حرکت آهسته بین دو بازیگری است که آشکارا هیچ شیمی‌ای بین‌شان وجود ندارد، و داستان هم در همه‌جاست سرگردان و به دنبال چیزی ملموس برای چسبیدن است. چه کسی کیست؟ راستش برایم مهم نبود—و نشانه‌های نگران‌کننده‌ای که احتمال ساخت دنباله را نشان می‌دهند هم امیدی ایجاد نمی‌کنند. اگر نسخهٔ بریتانیایی «Humans» را دیده‌اید، این اثر نسبت فقیری از آن است...