فیلم Black Orpheus 1959

فکر می‌کنم این پروژه از ابتدا دست‌کم در سطح خلاقانه مخاطره‌آمیز بود؛ برای من، فرانسوی‌ای که یک اسطوره یونانی را به برزیل چندفرهنگی منتقل کرده، همیشه کار دشواری به‌نظر می‌رسید. فیلم رنگارنگ است و بازیگران خوبی دارد، اما متأسفانه داستان برای من بیش از اندازه تم‌های مختلف را با هم درهم ریخته است. بنیان قصه از اساطیر قدیم همان است: این‌بار «اوری‌دیس» (مارپسا داون) شهرش...

فکر می‌کنم این پروژه از ابتدا دست‌کم در سطح خلاقانه مخاطره‌آمیز بود؛ برای من، فرانسوی‌ای که یک اسطوره یونانی را به برزیل چندفرهنگی منتقل کرده، همیشه کار دشواری به‌نظر می‌رسید. فیلم رنگارنگ است و بازیگران خوبی دارد، اما متأسفانه داستان برای من بیش از اندازه تم‌های مختلف را با هم درهم ریخته است. بنیان قصه از اساطیر قدیم همان است: این‌بار «اوری‌دیس» (مارپسا داون) شهرش را ترک می‌کند تا از توجهات ناخواستهٔ یک خواستگار فرار کند. او با رانندهٔ تراموایی به‌نام «ارفو» (برنو ملو) روبه‌رو می‌شود و تقریباً فوراً با هم جفت می‌گیرند. او با نغمه‌های شورانگیز گیتار خود اوری‌دیس را شیفته می‌کند—با این‌که پیش‌تر به «میرا» (لوردس دِ اولیِرا) قول داده شده است. طبیعتاً میرا از رفتار نامردانهٔ دوست‌پسرش راضی نیست و وقتی اوری‌دیس در میان جشن‌ها و رنگ‌وبوی کارناوال ناپدید می‌شود، ارفو به همه شک می‌کند و دست به جست‌وجویی می‌زند که هم عشق و هم شجاعتش را می‌آزماید و او را در برابر مرگ قرار می‌دهد. ایده را دوست داشتم، اما به‌نظرم پیاده‌سازی چندان موفق نبود. بی‌شک می‌شد از اسطوره‌ها و فولکلور محلی بهتر استفاده کرد؛ یادم می‌آورد فیلم «کارمن جونز»ِ پرمینگر (۱۹۵۴) را که با منتقل کردن یک داستان کلاسیک به فضایی جدید و پرجنب‌وجوش، بخش زیادی از آن چیزی را که در اصل کار می‌کرد از دست می‌دهد—حتی اگر آن داستان، عشق جاودانه‌ای باشد که روی کاغذ به‌ظاهر قابل انتقال است. بی‌تردید ملو و داون میان خود شیمی فوق‌العاده‌ای دارند و بازی‌ِ اولیرا را هم دوست داشتم. تصاویر ریو دوژانیرو زیبا و گیرا هستند و زنده‌دلی آن مکان را به نمایش می‌گذارند؛ تماشای فیلم از نظر بصری لذت‌بخش است. اما در مورد داستان مطمئن نیستم که ترکیب چندان موفقی شکل گرفته باشد—تأکید زیادی روی محیط شده و توسعهٔ شخصیت‌ها به‌اندازهٔ کافی نیست.