فیلم Destination Wedding 2018

«بالاخره آن زمان در پرده نصیبشان شد که طرفداران نسل ایکس سال‌ها چشم‌انتظارش بودند...» تماشای فیلم لذت‌بخش بود؛ ممکن است دوباره ببینمش، اما صادقانه نمی‌توانم آن را توصیه کنم. این فیلم واقعاً عجیب است. در آن کیانو ریوز و وینونا رایدر نقش آدم‌های بدی را بازی می‌کنند (طبق گفته خانواده، «بدترین‌ها»). آن‌قدر «بد» هستند که آشکارا درباره چیزهایی حرف می‌زنند که حتی با غرایز ابتدایی بقا در...

«بالاخره آن زمان در پرده نصیبشان شد که طرفداران نسل ایکس سال‌ها چشم‌انتظارش بودند...» تماشای فیلم لذت‌بخش بود؛ ممکن است دوباره ببینمش، اما صادقانه نمی‌توانم آن را توصیه کنم. این فیلم واقعاً عجیب است. در آن کیانو ریوز و وینونا رایدر نقش آدم‌های بدی را بازی می‌کنند (طبق گفته خانواده، «بدترین‌ها»). آن‌قدر «بد» هستند که آشکارا درباره چیزهایی حرف می‌زنند که حتی با غرایز ابتدایی بقا در تضاد است. اگر از فیلم‌هایی مثل «کلارکز» یا آثار کوین اسمیث خوشتان می‌آید، احتمالاً از این فیلم هم خوشتان خواهد آمد؛ فیلم بسیار دیالوگ‌محور است و گفتگوهای جالبی دارد. نکتهٔ عجیب این است که فیلم آشکارا می‌خواهد یک کمدی رمانتیک (یا شاید ضدّ رمانتیک) باشد، و قانع‌کردن این دو شخصیت خاص برای علاقه‌مند شدن به هم—چه برسد به واکنش نشان دادن به آن— کار دشواری است، اما به‌نظرم هم فیلمنامه و هم بازیگران از عهدهٔ این کار برمی‌آیند. من شخصاً با فیلم درگیر شدم؛ چون اگر کنارم در هواپیما وینونا رایدر همان‌طور رفتار می‌کرد که در این فیلم می‌کند، باز هم جذبش می‌شدم. راستش نمی‌دانم آیا دلیلش این است که فکر می‌کنم دلایلشان منطقی است (که این مسئله دربارهٔ خودم نگرانم می‌کند) یا صرفاً جذابیت شخصی اوست. دیدگاه جامعه‌شناختی جالبی در فیلم وجود دارد، اما تقریباً همه‌چیز بر مبنای تعامل بین همین دو شخصیت است؛ بنابراین کاملاً قابل درک است اگر برای بسیاری از تماشاگران این فیلم جذابیت محدودی داشته باشد.