فیلم Spice World 1997

چه نوستالژی‌ای. نمودار امتیاز میانگین که کاملاً دو قطبی شده، خواندنی است؛ به نظرم دلیلش ترکیبی از طرفداران اسپایس گرلز، کسانی است که نسبت به خودِ فیلم حس نوستالژی دارند و افرادی که قبل از دیدن فیلم کم یا هیچ اطلاعی از گروه نداشته‌اند. من جزو آن‌هایی هستم که بیشتر حس نوستالژی دارم. یادم می‌آید وقتی خیلی کوچک بودم «Spice World» را دیده و از آن خوشم...

چه نوستالژی‌ای. نمودار امتیاز میانگین که کاملاً دو قطبی شده، خواندنی است؛ به نظرم دلیلش ترکیبی از طرفداران اسپایس گرلز، کسانی است که نسبت به خودِ فیلم حس نوستالژی دارند و افرادی که قبل از دیدن فیلم کم یا هیچ اطلاعی از گروه نداشته‌اند. من جزو آن‌هایی هستم که بیشتر حس نوستالژی دارم. یادم می‌آید وقتی خیلی کوچک بودم «Spice World» را دیده و از آن خوشم آمده بود؛ دقیقاً نمی‌دانم تا چه حد، اما قطعاً یادم مانده. در دوران کودکی موسیقی‌شان را واقعاً دوست داشتم—چند تا آهنگ واقعاً خوب داشتند. در مورد خود فیلم که احتمالاً بیش از پانزده سال است ندیده‌ام، این طور می‌گویم: اسپایس گرلز به‌عنوان موزیسین‌ها، آری؛ به‌عنوان بازیگرها، نه چندان. فیلم خیلی کلیشه‌ای و بازی‌ها نسبتاً ضعیف‌اند، اما جذابیت و دوست‌داشتنی بودن ملانی براون، اما بانتون و دیگران دست‌کم آن را تماشایی نگه می‌دارد—لااقل از دید من. ریچارد ئی. گرانت با تعهد نقشش را بازی می‌کند و حتی راجر مور، همان بازیگر جیمز باند، هم در فیلم حضور دارد. چند حضور کوتاه مهمان هم دیده می‌شود. موسیقی‌شان هم به خوبی در فیلم گنجانده شده و اگرچه خودم طرفدار سرسخت نیستم، به تعداد زیادی از آهنگ‌هایشان علاقه دارم. می‌فهمم اگر کسی این فیلم را دوست نداشته باشد، واقعاً می‌فهمم، اما به صراحت بگویم برای من قابل قبول بود. قطعاً نمی‌گویم فیلمِ خوبی است یا خیلی هم نزدیک به خوب بودن، اما حدس می‌زنم طرفداران گروه از آن خوششان بیاید.