فیلم Big Eyes 2014

ساخت فیلم می‌تواند پنجره‌ای باشد به روح... تیم برتون کارگردانی کرده و فیلمنامه را اسکات الکساندر و لَری کاراشِفسکی نوشته‌اند؛ «چشمان بزرگ (Big Eyes)» داستان هنرمند مارگارت کین (ایمی آدامز) را به پرده می‌آورد؛ زنی که مجموعه‌ای از تابلوهای کودکانِ دارای چشمان بزرگ را خلق کرد و توجه دنیای هنر را جلب نمود. متأسفانه شوهر شیادش (کریستف والتز) از این علاقه سوء‌استفاده کرد و آثار او...

ساخت فیلم می‌تواند پنجره‌ای باشد به روح... تیم برتون کارگردانی کرده و فیلمنامه را اسکات الکساندر و لَری کاراشِفسکی نوشته‌اند؛ «چشمان بزرگ (Big Eyes)» داستان هنرمند مارگارت کین (ایمی آدامز) را به پرده می‌آورد؛ زنی که مجموعه‌ای از تابلوهای کودکانِ دارای چشمان بزرگ را خلق کرد و توجه دنیای هنر را جلب نمود. متأسفانه شوهر شیادش (کریستف والتز) از این علاقه سوء‌استفاده کرد و آثار او را به نام خود ثبت کرد، تا جایی که مارگارت ناچار شد با این دروغ روبه‌رو شود و پرونده را به دادگاه بکشد. زیبایی سینما اغلب در این است که می‌تواند توجه عموم را به موضوعات تاریخی جلب کند. قصه مارگارت کین ارزش روایت شدن دارد؛ شاید به‌عنوان یک زندگی‌نامه تمام و کمال تلقی نشود، چون تنها به بخش کلیدی از زندگی او می‌پردازد، اما بازگو کردن این ماجرا شایسته تحسین است. خودم پیش از دیدن فیلم چیزی از ماجرا نمی‌دانستم و خوشحالم حالا با آن آشنا شده‌ام؛ این اقتباس سینمایی باعث شد که دنبال خواندن بیشتر درباره موضوع بروم. مشکل اینجا است که فیلم گهگاه در لحنِ خود سردرگم می‌شود. جاهایی بی‌مورد فضای خیال‌پردازانه به کار رفته، درحالی‌که باید تمرکز روی درام باشد؛ اجرای والتز گاهی بیش از حد کارتونی و پرتحرک است و این انتخاب‌ها را باید به حساب برتون گذاشت — انتخابی عجیب برای چنین مضمونی، انگار به‌واسطه ظاهر نامتعارف تابلوها، برتون گزینه‌ای قطعی برای کارگردانی به نظر رسیده است. در مقابل، آدامز درخشان عمل می‌کند؛ مارگارت را آسیب‌پذیر اما درخشان بازی می‌کند و هم‌زمان تا حدی عصبانی‌کننده است، قلب‌مان را می‌فشارد و خشم‌مان را برمی‌انگیزد. قوت بازی آدامز است که «چشمان بزرگ» را از لغزش نجات می‌دهد؛ حتی اگر پرونده دادگاهی که نقطه اوج فیلم است وقتِ کافی برای نفس کشیدن و تأثیرگذاری نداشته باشد، آدامز با ایستادگی‌اش صحنه‌ها را مالک می‌شود و فیلم را به اوجی گرم و مهم می‌رساند. امتیاز: 7.5/10 وقتی دیدن «چشمان بزرگ» با بازی ایمی آدامز را آغاز کردم، توقع چندانی نداشتم؛ فکر می‌کردم فیلمی معمولی و قدیمی باشد که روزی در مرکز توجه بوده. اما خوشبختانه با پیشروی داستان خوشاینداً شگفت‌زده شدم. فیلم درباره زنی است که تصمیم می‌گیرد از همسرش جدا شود، چون درمی‌یابد او مناسب زندگی‌اش نیست. او در نقاشی‌گری که تحسینش می‌کند آرامش می‌یابد و رابطه‌ای سریع و عاشقانه شکل می‌گیرد. هر دو شخصیت هنرمندند و زن تصاویری از کودکان با چشمانی بزرگ و پُراِحساس نقاشی می‌کند که انعکاسی از احساسات و آشفتگی درونی هستند. اثر بازی‌های درخشان، داستانی جذاب و خط قصه‌ای گیرنده دارد. با پیشروی روایت مشخص می‌شود شوهر هنرمندی متقلب است که از آثار همسرش سود می‌برد و به نام خودش ثبت می‌کند؛ این پیچش عمق ماجرا را بیشتر می‌کند و مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. نکته‌ای که واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد، دانستن اینکه «چشمان بزرگ» بر اساس واقعیت است؛ این دانستن به فیلم وزن و اصالت می‌بخشد و پایان را رضایت‌بخش‌تر می‌کند. بازیگران نقشی درخشان ایفا کردند و شخصیت‌ها را به‌طرزی قابل‌توجه جان بخشیدند. در مجموع «چشمان بزرگ» فراتر از انتظاراتم ظاهر شد؛ داستان قدرتمند، اجرای عالی و پایان قانع‌کننده‌ای داشت که در پایانِ فیلم احساس‌برانگیزی از رضایت و انگیزه در من به‌جای گذاشت.