فیلم Conquest of the Planet of the Apes 1972

چند نکته درباره Conquest of the Planet of the Apes: فیلم از میان چهار قسمت اول ضعیف‌ترین است، اما همچنان دیدنی است. محدودیت‌های بودجه به وضوح در فیلم محسوس است و صحنه‌های شورش به‌خاطر جلوه‌های ارزان و شمار اندک میمون‌ها کم‌اثر جلوه می‌کند؛ گویی چند نفر با ماسک‌های لاستیکی تنها صندلی‌ها را از این سو به آن سو پرت می‌کنند. با این حال روایت تا...

چند نکته درباره Conquest of the Planet of the Apes: فیلم از میان چهار قسمت اول ضعیف‌ترین است، اما همچنان دیدنی است. محدودیت‌های بودجه به وضوح در فیلم محسوس است و صحنه‌های شورش به‌خاطر جلوه‌های ارزان و شمار اندک میمون‌ها کم‌اثر جلوه می‌کند؛ گویی چند نفر با ماسک‌های لاستیکی تنها صندلی‌ها را از این سو به آن سو پرت می‌کنند. با این حال روایت تا حدی کارا است و اکشن کافی دارد. روددی مک‌دووال همچنان پرتأثیرترین بازیگر مجموعه است، این‌بار در نقش پسر کورنیلیوس (سزار)، و سایر بازیگران نقش‌های قابل‌قبولی دارند اما چندان در خاطر نمی‌مانند. فیلم تصویری تیره‌تر و متفاوت‌تر از اقتدارگرایی شهری ارائه می‌دهد؛ جامعه‌ای شبیه به نظام‌های نازی که شامپانزه‌ها و دیگر انسان‌واران را به‌عنوان حیوان خانگی یا کارگر تربیت‌شده نگاه می‌دارد. در این میان شخصیت منفی مانند فرماندار «بروک» (با بازی دان موری) به‌خوبی احساس نفرت تماشاگر را برمی‌انگیزد. برخی تشابه‌های داستانی با نسخه بازسازی‌شده Rise of the Planet of the Apes دیده می‌شود، اما Conquest آن‌قدر قانع‌کننده یا سرگرم‌کننده نیست. در پایان، سخنرانی‌های طولانی فضای اغراق‌آمیزی پیدا می‌کنند و محدودیت بودجه وعده‌های فیلم را محدود کرده است. از نظر بصری، با وجود مشکلات مالی، طراحی و فضای فیلمِ اوایل دهه ۱۹۷۰ تا حدی دلپذیر است. فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه طول دارد و صحنه‌هایی از آن در Century City لس‌آنجلس و محوطه‌های دانشگاه کالیفرنیا در ارواین فیلم‌برداری شده‌اند. در مجموع، Conquest نکات قابل اعتنایی دارد اما به‌عنوان ضعیف‌ترین قسمت از سری اصلی شناخته می‌شود. امتیاز: C.