فیلم Carnal Knowledge 1971

مطالعه روان‌شناختی زندگی عاشقانه دو مرد در طول ۲۵ سال در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ دو هم‌اتاقی در کالج آمهرست (جاناتان/جک نیکلسون و سندی/آرت گارفانکل) در طول سال‌ها تا اوایل دههٔ ۷۰ دربارهٔ روابط جنسی و عشقی‌شان با زنان مختلف حرف می‌زنند. بازیگران زن شامل کندیس برگن، آن-مارگرت، سینتیا اونیل، کارول کین و ریتا مورنو هستند. «Carnal Knowledge» (۱۹۷۱) نمایی مرسوم از زندگی دانشجویی به شیوهٔ فیلم‌هایی مثل...

مطالعه روان‌شناختی زندگی عاشقانه دو مرد در طول ۲۵ سال در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ دو هم‌اتاقی در کالج آمهرست (جاناتان/جک نیکلسون و سندی/آرت گارفانکل) در طول سال‌ها تا اوایل دههٔ ۷۰ دربارهٔ روابط جنسی و عشقی‌شان با زنان مختلف حرف می‌زنند. بازیگران زن شامل کندیس برگن، آن-مارگرت، سینتیا اونیل، کارول کین و ریتا مورنو هستند. «Carnal Knowledge» (۱۹۷۱) نمایی مرسوم از زندگی دانشجویی به شیوهٔ فیلم‌هایی مثل «Small Circle of Friends» یا «The ’70s» نیست؛ بلکه گاه غم‌انگیز و گاه بامزه، شرحی است از تکامل و زوال زندگی جنسی دو دوست دانشگاهی: یکی خودشیفته و خوش‌زبانی که همیشه نقش پیش‌ران را دارد (جک نیکلسون) و دیگری مردی حساس و خوش‌نیّت (آرت گارفانکل). گفت‌وگوها و رابطهٔ آن‌ها تاحدی یادآور رابطهٔ جری سینفیلد و جورج کاستانزا در دههٔ ۹۰ است، با این تفاوت که لحن این فیلم تیزتر و کم‌تر خنده‌دار است. فیلم در فضای پساـهایز و موج فرهنگ ضدفرهنگی اواخر دههٔ ۶۰ ساخته شده؛ زمانی که برهنگی در سینما به نمادی از آزادی بدل شده بود. در آن دوره صحنه‌های شنا برهنه و نماهای برهنگی چندان ناآشنا نبودند و فیلم‌هایی مثل این نیز از این موج تأثیر گرفته‌اند. امروز اما فیلم بیشتر به‌چشم یک درام بزرگ‌سالانه و خاص می‌آید تا اثری کاملاً برانگیزاننده یا سکسی. نیکلسون با همان نیشخند دوست‌داشتنی‌اش ظاهر می‌شود، اما هرچه داستان پیش می‌رود، شخصیت او بیش‌تر زننده و درمانده به‌نظر می‌رسد؛ پایانِ راه او تأثیرگذار است. شخصیت گارفانکل به آن اندازه بد نیست، اما او هم کمی قابل‌ترحم می‌شود. «بی‌معنی! بی‌معنی! همه‌چیز بی‌معنی است.» — این احساس گاه‌گاهی در سراسر فیلم طنین‌انداز می‌شود. داستان گاهی خسته‌کننده و حاوی عناصری نامطبوع است، اما بازی‌ها قوی‌اند و بینش‌های روان‌شناختیِ فیلم جالب‌توجه‌اند. در یکی از بخش‌ها، جاناتان دربارهٔ سوزان (کندیس برگن) به سندی دلگرمی می‌دهد، اما خودش زودتر رابطه‌ای با او آغاز می‌کند و مدتی این را از سندی پنهان نگه می‌دارد. هر سه تبدیل به یک گروه اجتماعی معمولی می‌شوند، اما دورویی همیشه در کمین است. با ورود بابی (آن-مارگرت) که زندگی خانوادگی و ثبات را می‌طلبد—شوهر، فرزند، خانه—به نظر می‌رسد چرخه‌ای تازه آغاز می‌شود، درحالی‌که سندی نیز تحت‌تأثیر سیندی (سینتیا اونیل) قرار می‌گیرد. پرسش مرکزی این است که آیا این مردان قادر به آرام گرفتن و یافتن خوشبختی و ثبات خواهند بود یا مثلث عاشقانهٔ‌شان تا پیری ادامه خواهد یافت. گارفانکل نقش جوانی سخاوتمند و حساس را خوب ایفا می‌کند، اما نیکلسون است که صحنه را ربوده است: موجودی نقیص و آزاردهنده که وقتی هوا آفتابی است بهره می‌برد اما به‌تدریج تنها و محروم از آنچه بیش از همه آرزو دارد می‌شود. شاید به‌خاطر دیالوگ‌های توصیفی دربارهٔ لغزش‌های آن‌ها، گاهی ترکیبی از رفتارهای شکارگرانه و جنسیِ بی‌ثمر به‌نظر برسد، اما بازی‌های کندیس برگن و به‌ویژه آن-مارگرت به فیلم ضربهٔ عاطفی می‌دهد. فیلم اغلب چون مستندی تصویربرداری شده است؛ ما رو‌به‌رو قرار می‌گیریم و نمی‌دانیم چه‌کسی حرف می‌زند یا چه‌کسی گوش می‌دهد. در عین حال حضور برهنگی زنان در جاهایی چشم‌گیر است، درحالی‌که نیکلسون غالباً با یک گلدان، حوله یا بخار محافظت می‌شود—جزئیاتی که خود طنزآمیز و گویا هستند. در مجموع، علیرغم نکات ناخوشایند و گاهی رنج‌آور، بازی‌ها و نگارشِ فیلم قدرتمندند و بینش‌های روان‌شناختی آن جذاب‌اند. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه. فیلم در نیویورک و استودیوهای پانوراما در ونکوور فیلم‌برداری شده است. نمره: B-