فیلم Firebrand 2023

این درام تاریخی نسبتاً پرزرق‌وبرق با زیرنویسی شروع می‌شود که می‌گوید ما همه از کتاب‌های تاریخ درباره مردان و جنگ‌ها می‌آموزیم. این جمله به نظر می‌رسد برای توجیهِ چیزی است که بعداً می‌آید و در تلاش برای انعکاسِ اندک دانسته‌های واقعی درباره کاترین پار است. او آخرین همسر هنری هشتم انگلستان بود و به حمایت از ترجمه کتاب مقدس از لاتین به انگلیسی برای دسترسی...

این درام تاریخی نسبتاً پرزرق‌وبرق با زیرنویسی شروع می‌شود که می‌گوید ما همه از کتاب‌های تاریخ درباره مردان و جنگ‌ها می‌آموزیم. این جمله به نظر می‌رسد برای توجیهِ چیزی است که بعداً می‌آید و در تلاش برای انعکاسِ اندک دانسته‌های واقعی درباره کاترین پار است. او آخرین همسر هنری هشتم انگلستان بود و به حمایت از ترجمه کتاب مقدس از لاتین به انگلیسی برای دسترسی وسیع‌تر مردم مشهور بود. او (آلیسیا ویکاندر) خیلی زود با دشمن قدرتمندی روبه‌رو می‌شود، اسقف گاردینر (سِر سایمون راسل بیل)، کسی که تلاش می‌کند حرف دوست او، آشوب‌برانگر آن آسکِو (ارین دوهرتی)، را ثابت کند: اینکه برای روحانیت و حتی خود پادشاه (جود لاو) مهم است که تفسیر کلام خدا در اختیار کسانی گذاشته شود که شایسته‌ترند — و قطعاً در کنترل پیامی که می‌تواند منتقل شود، مهارت بیشتری دارند. با تهدید مداوم جان آسکِو، ملکه سعی می‌کند به او کمک کند و این موجب می‌شود بازی گربه و موش او با گاردینر برای زنی که با مردی بدگمان ازدواج کرده و هنوز وسواس داشتنِ پسر دیگری به‌عنوان جانشین شاهزاده ادوارد را دارد، به نقطه‌ای خطرناک برسد. کریم آینزو در این فیلم توانسته چیزی بسازد که ظاهراً اصیل به نظر می‌رسد. دقت در جزئیات پرزرق‌وبرق است و زندگی دربار را به شکلی قدرتمند به تصویر می‌کشد؛ جایی که از آوازخوانی تا قساوت ظرف چند ثانیه می‌تواند رخ دهد. اما هستهٔ داستان ضعیف است و فیلم واقعاً برای کش آوردنِ دو ساعت زمان مشکل دارد. کلوزآپ‌های طولانی بیش از حد است، ریتم فیلم بسیار کند است و حتی ساده‌ترین کتاب‌های تاریخ پایان ماجرا را به شما می‌گویند، بنابراین تلاش‌ها برای ایجاد تعلیق — هرچند گاه نشان می‌دهد که ملکه بودن از او در برابر توطئه‌چینانی که چشم به جانشینی دارند حفاظت چندانی نمی‌کرد — تا حدی بی‌اثر می‌ماند. هرچند ایده پایان‌بندی را دوست داشتم، اما اصلاً قابل‌باور نیست و این جمع‌بندی خوبی از این درام مایوس‌کننده است که بر گمانه‌زنی‌ها سنگینی می‌کند و واقعاً به ویکاندر نقشِ قابل‌تکیه‌ای برای پرداختن به داستان زنی که در پس‌مانده‌های این حکومت استبدادی تودوری گرفتار شده، نمی‌دهد.