فیلم Countess Dracula 1971

کنتس دراکولا (Countess Dracula) فیلمی به کارگردانی پیتر سَسدی و فیلمنامهٔ جرمی پال، با بازی اینگرید پیت، نیجِل گرین، شاندر اِلس، موریس دنهام، پِیشِنس کالیِر و لزلی-ان داون. اثر از تولیدات کمپانی همر است؛ موسیقی هری رابرتسون و فیلم‌برداری رنگی (ایستمَن‌کلِر) اثری از کِنِت تالبوت. نسخهٔ سینمایی در سال‌های 1971–1972 منتشر شد؛ مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۳ دقیقه و تصویربرداری در ایور هیت،...

کنتس دراکولا (Countess Dracula) فیلمی به کارگردانی پیتر سَسدی و فیلمنامهٔ جرمی پال، با بازی اینگرید پیت، نیجِل گرین، شاندر اِلس، موریس دنهام، پِیشِنس کالیِر و لزلی-ان داون. اثر از تولیدات کمپانی همر است؛ موسیقی هری رابرتسون و فیلم‌برداری رنگی (ایستمَن‌کلِر) اثری از کِنِت تالبوت. نسخهٔ سینمایی در سال‌های 1971–1972 منتشر شد؛ مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۳ دقیقه و تصویربرداری در ایور هیت، باکینگهام‌شر انجام شده است. فیلمنامهٔ نهایی از جرمی پال است و داستان اصلی از ایدهٔ الکساندر پاال برگرفته شده و از کتاب والنتین پنروز با عنوان «کنتس خونین: جنایات اِرزِبِت باتوری» الهام گرفته شده است. خلاصهٔ داستان داستان در مجارستان قرون وسطی می‌گذرد و پیرزن بیوه‌ای به نام کنتس الیزابت (اینگرید پیت) را نشان می‌دهد که همراه با سرپرست خود، کاپیتان دوبی (نیجِل گرین)، بر قلعه فرمانروایی می‌کند. او کشف می‌کند که شست‌وشو با خون دوشیزگان جوان جوانی را به او بازمی‌گرداند و به همین دلیل خدمتکارانش را وادار به دستگیری قربانیان می‌کند. کنتس برای جلب توجه یک افسر جوان، ایمره توت (شاندر اِلس)، وانمود می‌کند که دخترش ایلونا است؛ ایلوناِ واقعی (لزلی-ان داون) در قصر اسیر نگه داشته شده است. با پیش رفتن ماجرا و انباشت اجساد، روابط میان شخصیت‌ها به هم می‌ریزد و تنش‌ها بالا می‌گیرد. جنبه‌های تاریخی قاتل واقعی، اِرزِبِت باتوری، در قلعهٔ چاچتیچه زندگی می‌کرد که اطراف آن روستا و زمین‌های کشاورزی قرار داشت. در زمان تحقیقات بیش از ۳۰۰ شاهد دربارهٔ رفتارهای ظالمانهٔ او شهادت دادند؛ اتهامات شامل ضرب و شتمِ شدید، سوزاندن دست‌ها، قطع اعضای بدن، گاز گرفتن و به مرگ رساندن به روش‌های گوناگون بود. نخستین قربانیان او معمولاً دختران خدمتکار ۱۰–۱۴ ساله بودند و سپس دختران طبقات پایین‌تر نجیب‌زادگان نیز هدف قرار گرفتند. سه یا چهار تن از نزدیک‌ترین خدمتکارانش به اعدام محکوم شدند و خود او در چهار سال آخر عمرش در محدودیتی خانگی و محصور در یک اتاق نگه‌داشته شد؛ باتوری در سال ۱۶۱۴ در سن ۵۴ سالگی درگذشت. شمار قربانیان ۶۵۰ نفر احتمالاً اغراق‌شده و داستانِ حمام خون احتمالاً اسطوره‌ای است که پس از مرگ او پدید آمده. تحلیل و نقد از نظر فنی، فیلم نمونه‌ای خوش‌ساخت از آثار همر است: طراحی لباس، رنگ و نورپردازی، دکور و بازی‌ها به‌خوبی انجام شده و چشم‌نوازند. با این حال، روایت بسیار قابل‌پیش‌بینی است و علی‌رغم موضوعات جالب، فیلم کم‌خون و کم‌وحشت از آب درآمده؛ بیشتر به یک درام دوره‌ای با چند رفتار شریرانه شبیه است تا یک فیلم وحشت واقعی. صحنه‌های خشونت اغلب اشاره‌ای و نه صریح‌اند و تیم گریم تنها با ترفندی ساده نشان می‌دهد که پیت می‌تواند در یک چشم‌به‌هم‌زدن پیر یا جوان شود. دیالوگ زیاد و تکرار برخی موتیف‌ها هم از نقاط ضعف است، اما تماشاگر می‌داند با چه نوع فیلمی روبه‌روست و اگر توقع را در حد یک درام دوره‌ای قرار بدهید، فیلم کار خودش را انجام می‌دهد. نکات دیگر عنوان فیلم به‌طوری استعاری «دراکولا» را یدک می‌کشد اما در فیلم واقعا خون‌آشامی وجود ندارد؛ استفاده از نام «دراکولا» صرفا جنبهٔ تجاری داشته است تا از محبوبیت آن بهره‌برداری شود. یکی از نکات قابل‌توجه حضور لزلی-ان داون است که در زمان فیلم‌برداری حدود ۱۶ سال داشته و در پردهٔ پایانی نقش‌آفرینی‌اش شاخص و چشم‌گیر می‌شود. نیجل گرین نیز در نقش دوبی بازی دلپذیری ارائه می‌دهد و اینگرید پیت مرکز ثقل فیلم است. جمع‌بندی کنتس دراکولا فیلمی خوش‌ساخت از نظر بصری و بازیگری است اما از نظر شدت وحشت و تازگی روایت ضعیف‌تر عمل می‌کند؛ بیشتر به‌عنوان یک درام گوتیک دوره‌ای قابل‌قبول است تا یک اثر ترسناک تمام‌عیار. اگر به طراحی صحنه، لباس و فضاهای قرون‌وسطایی علاقه دارید، تماشای آن لذت‌بخش خواهد بود؛ اما انتظار هیجان یا شوک‌های فراوان نداشته باشید. امتیاز تقریبی: ۶/۱۰.