فیلم The Little Foxes 1941

«روباه‌های کوچک» — آیا حاضر بودید برای یک کارخانه‌ی پنبه آدم بکشید؟ «روباهان کوچک را بگیرید که تاک‌ها را خراب می‌کنند؛ زیرا تاک‌های ما انگورهای نازک دارد.» (غزل غزل‌ها ۲:۱۵) ساخته‌ی ۱۹۴۱، «روباه‌های کوچک» سومین و آخرین همکاری افسانه‌ای بت دیویس و کارگردان بزرگ ویلیام وایلر بود؛ پیش از آن آن‌ها در «جزبل» (۱۹۳۸) و «نامه» (۱۹۴۰) با هم کار کرده بودند. در جنوب عمیقِ آمریکا در آستانه‌ی...

«روباه‌های کوچک» — آیا حاضر بودید برای یک کارخانه‌ی پنبه آدم بکشید؟ «روباهان کوچک را بگیرید که تاک‌ها را خراب می‌کنند؛ زیرا تاک‌های ما انگورهای نازک دارد.» (غزل غزل‌ها ۲:۱۵) ساخته‌ی ۱۹۴۱، «روباه‌های کوچک» سومین و آخرین همکاری افسانه‌ای بت دیویس و کارگردان بزرگ ویلیام وایلر بود؛ پیش از آن آن‌ها در «جزبل» (۱۹۳۸) و «نامه» (۱۹۴۰) با هم کار کرده بودند. در جنوب عمیقِ آمریکا در آستانه‌ی قرن بیستم، خانواده‌ی حِبِرد جاه‌طلب و مکار در پی آوردن کارخانه‌های پنبه به زمین‌های پنبه و پر کردن دست‌های خود با پول نقد‌اند. بن حبِرد، مغز متفکر خانواده، و برادرش اسکار برای نهایی کردن معامله به ۷۵٬۰۰۰ دلار دیگر نیاز دارند. خواهرشان رجینا مصرانه سهمی از این معامله می‌خواهد و انتظار دارد همسرش هوراس این پول را تأمین کند. اما رجینا و هوراس مدت‌هاست که با هم نامهربان‌اند و هوراس به‌خاطر بیماری قلبی چند ماهی در بالتیمور تحت درمان بوده است. رجینا دختر ۱۷ ساله‌اش الکساندرا را به بالتیمور می‌فرستد تا پدر را به خانه بازگرداند. وقتی هوراس به خانه بازمی‌گردد، آشکارا با روش‌های استثماری خانواده مخالف است؛ اما او انسان ضعیف و در آستانه‌ی مرگ است. روباهان که بوی خون را استشمام می‌کنند، به طرف او نزدیک می‌شوند… فیلم برای بهترین فیلم سال ۱۹۴۱ نامزد شد اما این جایزه به How Green Was My Valley رسید. بت دیویس نامزد بهترین بازیگر زن شد (که این جایزه به جوآن فونتِین برای Suspicion رسید)، و ترِزا رایت در اولین حضور سینمایی‌اش و پاتریشیا کالینج هر دو نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل زن شدند (برنده مری آستور برای The Great Lie بود). جای تأسف است که هربرت مارشال، بازیگری برجسته که امروز تا حدی فراموش شده، حتی نامزد نشد؛ اجرای او به‌عنوان هوراس گیدنز، انسانی مهربان، دانا و محکوم، یکی از احساس‌برانگیزترین و به‌خردبازی‌شده‌ترین نقش‌های دوران حرفه‌ای‌اش است. پنج بازیگر اصلیِ اجراکننده‌ی نقش‌ها در نسخهٔ برادوی نیز در فیلم تکرار نقش کردند: چارلز دینگل (بن حبِرد)، کارل بنتون رید (اسکار حبِرد)، دن دوریا (لیو حبِرد)، پاتریشیا کالینج (بردی حبِرد) و جان ماریوت (کال). لیلیان هلمن فیلم‌نامه را از نمایش موفق خود اقتباس کرد و در این فرایند یک شخصیت جدید — دوست‌پسر الکساندرا، دیوید هیویت (با بازی ریچارد کارلسون) — را اضافه کرد. دلیل هلمن برای این تغییر نیاز داستان به یک شخصیت مرد دلسوز دیگر علاوه بر هوراس بود. «روباه‌های کوچک» ملودرامی در اوج است؛ نمایشی پیچیده، حقه‌بازانه و قابل‌لمس از ریشه‌های طمع و بی‌رحمی خانوادگی. بازی‌ها چشم‌گیرند: مارشال در نقش شوهر بیمار اما بااراده فوق‌العاده است، دینگل به‌خوبی نقش برادری تقریباً به همان اندازه حیله‌گر را ایفا می‌کند و بت دیویس در نقشِ رجینا، مادری که فکر می‌کند کار درست را انجام می‌دهد — اما فقط اگر طبق نظر او باشد — در عنصر خود است. دن دوریا هم در نقش لِئو، پسرخاله‌ی منفور، نقشی تحریک‌کننده و ناخوشایند ارائه می‌دهد. فیلم به مسائل عمیق‌تری از جمله تعصبات، نگرش‌های نژادپرستانه و حس برتری‌جوییِ غالب در «جنوب عمیق» می‌پردازد؛ موضوعاتی که هنوز هم طنین دارند. ویلیام وایلر معمولاً قابل‌اطمینان بود در ارائه‌ی داستانی قوی، خوش‌ریتم، خوش‌انتخابِ بازیگران و خوش‌ساخت — و این فیلم بی‌شک یکی از بهترین‌های اوست. شخصاً این فیلم را یکی از آثار موردعلاقه‌ام می‌دانم؛ اثری که با پرداختی دقیق به موضوعات تاریک خود، تماشاگر را به تماشا با ذهنی تفکرآمیز و صبور دعوت می‌کند.