فیلم The Holdovers 2023

فیلم «The Holdovers» مرا شگفت‌زده کرد؛ هر دقیقه‌اش عمیق‌تر، اندیشمندانه‌تر، خنده‌دارتر و از نظر احساسی تاثیرگذارتر می‌شود. فیلمنامهٔ شگفت‌آور دیوید هِمینگسون با نگاهی عمیق و تلخ و شیرین به نیاز بنیادین انسان‌ها به ارتباط، دل تماشاگر را هدف می‌گیرد. شخصیت‌ها طوری نوشته شده‌اند که واقعی به نظر می‌رسند و بازی‌ها شایستهٔ جوایزند. با تعادلِ لحنی بی‌نقص و اجرای برجستهٔ الکساندر پِین، به‌نظر می‌رسد که یک...

فیلم «The Holdovers» مرا شگفت‌زده کرد؛ هر دقیقه‌اش عمیق‌تر، اندیشمندانه‌تر، خنده‌دارتر و از نظر احساسی تاثیرگذارتر می‌شود. فیلمنامهٔ شگفت‌آور دیوید هِمینگسون با نگاهی عمیق و تلخ و شیرین به نیاز بنیادین انسان‌ها به ارتباط، دل تماشاگر را هدف می‌گیرد. شخصیت‌ها طوری نوشته شده‌اند که واقعی به نظر می‌رسند و بازی‌ها شایستهٔ جوایزند. با تعادلِ لحنی بی‌نقص و اجرای برجستهٔ الکساندر پِین، به‌نظر می‌رسد که یک کلاسیک جدید کریسمس متولد شده است. امتیاز: A فیلم‌های گرم و روح‌نواز کریسمسی چیزی‌اند که همه باید دوست داشته باشیم، درست است؟ اگر منظور آثار کارگردانانی مثل فرانک کاپرا، جرج سیتون، مایکل کورتیز و کریس کلمبوس باشد، حق با شماست. اما چون مدت‌هاست فیلم‌هایی در آن سطح منتشر نشده‌اند، تماشاگران کم‌حوصلهٔ این ژانر در سال‌های اخیر هر چیزی را که حتی کمی شبیه آن آثار باشد می‌گیرند — چه لیاقتش را داشته باشد چه نه. این حس من نسبت به فیلم تازهٔ الکساندر پِین است. قصهٔ معلم مدرسهٔ سخت‌گیر، خودپسند و نق‌نقویِ میان‌سال (پال جیاماتی) که مسئول مراقبت از چند دانش‌آموز بازیگوش می‌شود که به‌خاطر تعطیلات پایان سال نمی‌توانند پیش خانواده‌شان باشند، ایدهٔ پتانسیلی دارد که متأسفانه با روایتی شُل و نامنظم هدر می‌رود و در نهایت نصفه‌نیمه و نپخته به‌نظر می‌رسد. آنچه می‌توانست شبیهِ یک شادىِ کریسمسی در قالب آثاری مثل «باشگاه شاعران مرده» باشد، متأسفانه کوتاهی می‌آورد. فیلم لحظاتی بامزه و دل‌گرم‌کننده دارد، اما بسیاری از سکانس‌ها به‌خوبی به هم پیوند نمی‌خورند و داستانی تحمیلی و ناکامل خلق می‌کنند. هرچند فیلم به‌طور نسبی در نشان‌دادن تحول شخصیتی شخصیت‌هایی که در ابتدا سطحی به نظر می‌رسند موفق است، این موفقیت تقریباً تصادفی توسط رشته‌ای از عناصر داستانی که انگار بی‌نظم و بدون تفکر کافی کنار هم چیده شده‌اند تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد. راستش جذاب‌ترین شخصیت فیلم آشپز مدرسه (داوین جوی رندولف) است؛ شخصیتی که لایه‌لایه و با اجرای دقیق او، بسیار فراتر از دو نقش اصلی دیگر (جیاماتی و دومینیک سسا) می‌درخشد. جای تأسف است که کارگردانی به توانایی پِین چنین اثری نیمه‌پخته ساخته است، به‌ویژه در مقایسه با فیلم‌های قبلی‌اش مثل «نبراسکا» و «ارثیه‌داران». تماشاگران نیز باید نسبت به مبالغه‌ها و هیاهوی فصل جوایز دربارهٔ این فیلم هشدار داشته باشند. با این حال، در دورانی که سینماروها به دنبال آن حسِ راحتیِ تعطیانی‌اند، طبیعی است که این فیلم هم بتواند مخاطب را جذب کند؛ تنها افسوس این است که آنچه جست‌وجو می‌کنند در این فیلم پیدا نخواهند کرد. حال‌وهوای کریسمسی و گرم و دوست‌داشتنی. ریتم روایت، نحوهٔ فاش‌شدن اتفاقات و قوس‌های شخصیتی را دوست داشتم. شاید این فیلم به‌خاطر تکرارش برایم به اندازهٔ «It's a Wonderful Life» یا «Miracle on 34th Street» تکرارپذیر نباشد — چند سال دیگر بهتر می‌توان قضاوت کرد. همهٔ ما این سیرِ کلی را پیش‌تر دیده‌ایم: پیرمرد بدخلق و کودک زرنگی در طول یک تعطیلات با هم راهی برای التیام یافتن یکدیگر پیدا می‌کنند. شاید اگر این اولین تجربهٔ من از چنین قصه‌ای بود، حس دیگری می‌داشتم، اما این مدل روایت‌ها آن‌قدر زیاد شده‌اند که برای هیجان‌زدن دربارهٔ این فیلم دلیل زیادی وجود ندارد. فیلم به آن بامزگی‌ای که فکر می‌کند نیست و بازی جیاماتی بعضاً آزاردهنده است؛ او را طوری نوشته‌اند که زشت و خوشایند نباشد. بهتر است از این یکی رد شویم و به جلو برویم. «The Holdovers» فیلمی اندیشمند، دلنشین و خوش‌احساس است که همچون آغوشی گرم و قدیمی حس می‌شود. امتیاز نویسنده: 92/100 این فیلم داستان دوستی‌های نامحتمل را به شکلی دل‌گرم‌کننده روایت می‌کند؛ اثری که با شما می‌مانَد، ضمیرتان را تکان می‌دهد و قلب‌تان را کمی پرتر می‌گذارد. داستان نسبتاً ساده است اما به‌طرز زیبایی اجرا شده و به هر شخصیت و صحنه نفس می‌بخشد. دههٔ 1970 با دقت و اصالت به تصویر درآمده و کم‌کم شیمی و کُنش میان شخصیت‌ها در طول فیلم رشد می‌کند. مدت زمان 133 دقیقه همچون سفری سریع و جذاب می‌گذرد و نه یک روایت کش‌دار. اجرای قدرتمند بازیگران اصلی، داستان‌پردازی شخصی‌نما و شیمی دلپذیر میان شخصیت‌ها، این فیلم را به اثری کریسمسی و دوست‌داشتنی تبدیل کرده است. بازی پال جیاماتی در نقش هانهام مغناطیسی و درخشان است و دومینیک سسا هم با نمایش تنهایی و ناامیدی و شور شخصیتش، عملکرد درخشانی دارد. موسیقی و شوخ‌طبعی ظریف فیلم به آن عمق و جذابیت می‌بخشد و قصه آرام‌آرام دل تماشاگر را به‌دست می‌آورد. یادآور نقش پروفسور «کینگزفیلد» از «The Paper Chase» (1973) است؛ پال جیاماتی در نقش استاد تلخ‌مزاج و بی‌رحم «هانهام» آن حس را به من تداعی کرد. روز آخر ترم است و او نمرات را می‌دهد که عمدتاً پایین است؛ این موضوع به‌دردسر میان دانش‌آموزان متمول می‌انجامد که از والدینشان بیش از او می‌ترسند. او قبول می‌کند با دادن تکالیف اضافه تا حدودی از این بحران بکاهد، اما این کار شاگردِ B+، «تالی» (دومینیک سسا) را عصبانی می‌کند و رابطه‌ای دوستانه برایش نمی‌سازد. اتفاقاً برنامهٔ کریسمسِ این پسر در سنت کیتس به‌هم می‌خورد و او در تعطیلات نزد مدرسه می‌ماند؛ هم‌نَمَنی‌اش «کونتزه» و دشمنِ حرفه‌ایِ او هم در انبار پزشکی مدرسه خوابیده‌اند! با رفتن دیگر بچه‌ها به اسکی، تنها این دو و آشپز رنج‌کشیدهٔ مدرسه «مری» (داوین جوی رندولف) می‌مانند؛ زنی که در سوگ پسری است که پیش از بیستمین سالگرد تولدش در جنگ کشته شده است. شاید اوضاع چندان جشن‌وار نباشد، اما کم‌کم میان این سه پیوند شکل می‌گیرد، یخ‌ها آب می‌شود و... بقیه‌اش را می‌توان حدس زد. خودِ داستان خیلی منحصربه‌فرد نیست؛ آنچه اثر را می‌سازد بازی‌های سه‌گانهٔ شخصیت‌ها — به‌ویژه سسا — و ترکیبی از طنز طعنه‌آمیز، لَختی‌های کودکانه و تعامل فزایندهٔ میان دو مرد است که باید اختلافاتشان را کنار بگذارند. در نیمهٔ دوم فیلم کمی از کشش می‌افتد و به پایان پیش‌بینی‌شدنی نزدیک می‌شود، اما چهل دقیقهٔ اول گاهی واقعاً خنده‌دار است. جیاماتی و رندولف طبیعی‌اند و سسا نویدبخش است. فیلمِ خوش‌گذرانی با پیام‌هایی از انسانیت و آشتی که با طنز منتقل می‌شوند نه شِکوِه‌گراییِ بیش از حد. من «The Holdovers» را خیلی دوست نداشتم. گاهی خنده‌دار بود و فیلم خوبی بود، اما سلیقهٔ من نبود. چون مطابق میل من نبود، حرف زیادی برای گفتن ندارم. خلاصه‌اش: فیلم خوب بود، جزو موردعلاقه‌ام نیست و برای من دیرهنگام و کند بود. بازیگران عالی کار کردند و بس. نمی‌توانستم تا آخر ببینم. نسبت به هیاهویی که دور این فیلم بود، واقعاً ناامیدکننده بود. 8/10 — عالی. هر سه نقش اصلی در اوج هستند. هم‌زمان خنده‌دار و تأثرانگیز؛ احساسات واقعی بودند، مخصوصاً وقتی اخیراً «Sad Little Men» اثر ریچارد برد را دربارهٔ مدارس خصوصی بریتانیایی خوانده بودم. فیلمی که شنیده بودم خیلی خوب است و واقعاً هم همین‌طور بود. بازی‌های پال جیاماتی و داوین جوی رندولف بی‌نظیرند. دومینیک سسا هم، هرچند به‌نظر برای نقش کمی بزرگ‌تر از حد مورد نظر می‌آمد، عملکرد قابل‌توجهی دارد. فیلمی دلنشین و ساده اما با تأثیر. تصویربرداری هم بسیار خوب است؛ تحسین‌ها و ستایش‌هایی که دریافت کرده کاملاً موجه‌اند.