فیلم Forever Amber 1947

شاید اگر اتو پرمینگر در تدوین کمی دقیق‌تر عمل کرده بود، این درام نسبتاً طولانی می‌توانست لذت‌بخش‌تر باشد. در وضع حاضر، زمان زیادی صرف معرفی داستان امبر (لیندا دارنل) می‌شود؛ زنی محروم که خانواده‌اش در پایان جنگ داخلی انگلستان در طرف بازنده قرار گرفتند. با بازگشت چارلز دوم (George Sanders) چشم‌انداز او بهتر می‌شود و برای پیشرفت با لرد کارلتون (Cornel Wilde) و دوستش لرد...

شاید اگر اتو پرمینگر در تدوین کمی دقیق‌تر عمل کرده بود، این درام نسبتاً طولانی می‌توانست لذت‌بخش‌تر باشد. در وضع حاضر، زمان زیادی صرف معرفی داستان امبر (لیندا دارنل) می‌شود؛ زنی محروم که خانواده‌اش در پایان جنگ داخلی انگلستان در طرف بازنده قرار گرفتند. با بازگشت چارلز دوم (George Sanders) چشم‌انداز او بهتر می‌شود و برای پیشرفت با لرد کارلتون (Cornel Wilde) و دوستش لرد آلمزبوری (Richard Greene) هم‌پیمان می‌شود؛ و از آن پس سفری پُرپیچ‌وخم از مردان، زندان و فرصت‌ها آغاز می‌گردد. امبر بی‌ملاحظه از همه ابزارهای زنانگی‌اش برای رسیدن به اهدافش استفاده می‌کند و هرچه جلوتر می‌رود، بیشتر در تنهایی فرو می‌رود—تنهایی‌ای که با رخداد آتش‌سوزی بزرگ لندن نمود بیشتری می‌یابد. این درام تصویر خوبی از زنِ جاه‌طلب ارائه می‌دهد و دارنل نقش را با موفقیت اجرا می‌کند، اما وایلد دیگر در اوج خود نیست و گرین آن‌چنان حضور قاطعی ندارد که بتواند بر ریتم نسبتاً کند روایت تأثیر بسزایی بگذارد. ساندرز در نقشی که بارها بازی کرده، قابل‌قبول است و ظاهر کلی فیلم حس خوش‌بینی و فرصت‌طلبیِ دوران بازگشت پادشاه را خوب منتقل می‌کند. در میان بازیگران جانبی قابل قبول، به جسیکا تندی دقت کنید؛ همچنین ریچارد هیدن در قالب نسبتاً نامحتملِ شوهر ثروتمند و حسودِ او «رادکلیف» حضور دارد. این فیلم تا حد زیادی فراموش‌شده است؛ با وجود اینکه از تماشای آن لذت بردم و دارنل عملکرد خوبی دارد، اما با وجود تجمل لباس‌ها و صحنه‌پردازی‌ها، همه‌چیز کمی کمرنگ و کم‌رمق به‌نظر می‌رسد.