فیلم کره ای Last Knights 2015

وقتی شوالیه‌ها پس از سقوط اربابشان برمی‌خیزند. احساس آشنایی عجیبی با این داستان داشتم، مثل دژاوو؛ حتی بیشتر از آن، فکر می‌کردم باید این قصه نینجاها باشد تا شوالیه‌ها. وقتی فهرست عوامل را نگاه کردم دیدم کارگردان ژاپنی‌ای که فیلم «گوئمون» را ساخته، مسئول کار بوده. در واقع فیلم نسخه‌ای از اثر کلاسیک ژاپنی «۴۷ رونین وفادار» بود. راستش نسخهٔ اصلی را ندیده‌ام، اما نسخه‌های دیگر...

وقتی شوالیه‌ها پس از سقوط اربابشان برمی‌خیزند. احساس آشنایی عجیبی با این داستان داشتم، مثل دژاوو؛ حتی بیشتر از آن، فکر می‌کردم باید این قصه نینجاها باشد تا شوالیه‌ها. وقتی فهرست عوامل را نگاه کردم دیدم کارگردان ژاپنی‌ای که فیلم «گوئمون» را ساخته، مسئول کار بوده. در واقع فیلم نسخه‌ای از اثر کلاسیک ژاپنی «۴۷ رونین وفادار» بود. راستش نسخهٔ اصلی را ندیده‌ام، اما نسخه‌های دیگر مثل «۴۷ رونین» با بازی کیانو ریوز را دیده‌ام. داستان دربارهٔ گروهی از شوالیه‌هاست که زیرِ فرمان رایدن (با بازی کلایو اوون) قرار دارند. پس از اینکه اربابشان به‌دست یک وزیر فاسد در دربار با حیله کشته می‌شود، همه انتظار دارند شوالیه‌ها انتقام بگیرند. اما این اتفاق نمی‌افتد و با گذشت سال‌ها امید کم‌کم کمرنگ می‌شود. در انتها یک پیچش داستانی رخ می‌دهد و قبل از بالا آمدن تیتراژ، چند صحنهٔ اکشن خوب هم وجود دارد. داستان جذاب بود، اما تبدیلِ آن از روایت نینجایی به شوالیه‌ای آن تأثیر قویِ طلبِ انتقام را نرساند. مبارزات نینجاها به‌خاطرِ حرکات بدلکاری و طراحی لباس‌ها امروزی و شیک به‌نظر می‌رسند؛ درحالی‌که جنگ‌های شوالیه‌ای برای دهه‌ها ثابت مانده و بیشتر شبیه شمشیرزن‌های قرون وسطی اروپاست. بنابراین از یک سو واقع‌گرایانه است، اما از سوی دیگر از آن جلوهٔ سینماییِ خاص کمی محروم است. این مسئله تا حدی قابل‌قبول است چون کل فیلم بیشتر در مقام یک درام آرام پیش می‌رود؛ پس نباید انتظار یک فیلم تمام‌عیار اکشن را داشت. از این منظر ممکن است برخی تماشاگران ناامید شوند، اما به‌نظر من ارزش یک بار دیدن را دارد. بازیگران و تولید در سطح خوبی بودند، ولی چیزی هست که فیلم را به‌سمت آثار درجهٔ B می‌برد تا در ردهٔ A قرار بگیرد. پایان فیلم هم طوری است که احتمالاً دنباله‌ای خواهد داشت. ۶ از ۱۰