فیلم The Cat in the Hat 2003

تماشای نسبتا خوبی بود؛ شاید دوباره ببینم و می‌توانم پیشنهادش کنم، اما مناسب مخاطبان بزرگ‌تر است. اگرچه «گربه‌ای با کلاه» کتابی معروف برای کودکان است، این فیلم آشکارا بیشتر برای کسانی ساخته شده که در کودکی آن را خوانده بودند. نوستالژی با تعداد زیادی شوخی بزرگ‌سالانه (مثل آگهی‌های بازرگانی) ترکیب شده و افزودن بی‌جهت داستان مادر تنها و روابط عاشقانه‌اش هم اضافه‌ای است — کودکان این...

تماشای نسبتا خوبی بود؛ شاید دوباره ببینم و می‌توانم پیشنهادش کنم، اما مناسب مخاطبان بزرگ‌تر است. اگرچه «گربه‌ای با کلاه» کتابی معروف برای کودکان است، این فیلم آشکارا بیشتر برای کسانی ساخته شده که در کودکی آن را خوانده بودند. نوستالژی با تعداد زیادی شوخی بزرگ‌سالانه (مثل آگهی‌های بازرگانی) ترکیب شده و افزودن بی‌جهت داستان مادر تنها و روابط عاشقانه‌اش هم اضافه‌ای است — کودکان این موقعیت‌ها را خنده‌دار نخواهند یافت. بخش‌هایی که به کتاب اصلی نزدیک‌ترند، جذاب‌ترند و گمان می‌کنم کودکان بیشتر با آن‌ها ارتباط برقرار کنند، چون بچه‌ها در آن صحنه‌ها نقش بیشتری دارند یا حتی تمرکز صحنه‌ها روی آن‌هاست. هرچند گربه عنوان فیلم است، نقش حمایتی دارد و قربانی دو کودک است که با بازی داکوتا فنینگ و اسپنسر برزلین تلاش می‌کنند تعادل لازم را برقرار کنند. احساس نمی‌کنم مایک مایرز مفهوم بازی در نقش حمایتی را درک کرده باشد: او شبیه کسی است که در مکث‌ها ناگهان خود را در مرکز توجه قرار می‌دهد و کاری می‌کند تا حواس‌ها به او جلب شود. خط تکرارشونده و بی‌مورد «آره!» نمونه خوبی از این است که نه به صحنه و نه به فیلم کمکی می‌کند. پس از «چگونه گریمچ کریسمس را دزدید» با حضور جیم کری (۲۰۰۰) شاید فکر می‌کردید فرمول تبدیل کتاب‌های کوتاه دکتر سئوس به فیلم بلند پیدا شده، و بعدها در «لوراكس» (۲۰۱۲) و «گرینچ» (۲۰۱8) این فرمول بهتر کار شد — پس باید تقصیر را به گردن مایک مایرز بیندازم. با این حال، فیلم جذابیت‌هایی هم دارد و الک بالدوین توانسته نقش دشمن را — هرچند غیرضروری — تا حدی قابل‌باور اجرا کند، اگرچه بهترین بازیگری هم نمی‌تواند نقش ضعیف را عالی کند. اگر واقعاً طرفدار دکتر سئوس هستید، دیدنش را امتحان کنید؛ اما اگر آن را ندید، چیز خاصی را از دست نمی‌دهید. تغییردهندهٔ زندگی — خیلی ممنون. بازیگر شرک و آن مرد با ماسک سفید که قتل انجام می‌دهد، کار فوق‌العاده‌ای کردند؛ یک شاهکار خلق شده است. بد! یک شاهکار خنده‌دار و آشفته؛ اما برای کودکان هفت‌ساله مناسب نیست. خانوادهٔ ما وقتی «گربه‌ای با کلاه» برای اولین بار روی دی‌وی‌دی آمد، آن را خریدند. فکر می‌کنم بچه‌هایم آن زمان حدود پنج و نه ساله بودند. با هم تماشا کردیم اما هیچ‌کدام‌مان دوستش نداشتیم. بچه‌ها خسته شدند. من و همسرم هم خسته شدیم. شاید حتی فیلم را تا پایان ندیدیم. تنها چیزی که مطمئنم یادم مانده این است که آن را در یک کشو انداختم. آن زمان از همسرم پرسیدم: «این واقعاً دکتر سئوس است؟!» حالا، بیش از ده سال بعد... امشب دی‌وی‌دی قدیمی را بیرون آوردم. چرا؟ چه چیزی مرا واداشت دوباره این را ببینم، پس از بیش از یک دهه؟ با نزدیک به دویست فیلم در لیست تماشا که منتظرند، با شبکه‌های بی‌شمار و سریال‌هایی که با یک دکمه قابل دسترسی‌اند... چرا حالا؟ چرا امشب؟ این فیلم درست نیست. چیزی در آن... ناهنجار است. البته شوخی‌های بد و بازیگرانی که انگار خواب‌آلود نقش گرفته‌اند هست، اما مسئله بیشتر شگفتی‌ و عجیبی فیلم است. ظاهر فیلم نامأنوس است. همه خالی به نظر می‌رسند. همه چیز یکنواخت است؛ خانه‌ها، ماشین‌ها، باغ‌ها و درختان. مایک مایرز در نقش گربه بیماربه‌نظر می‌رسد — نه بیمارِ ساده — آرایش و لباسش نادرست است. و سپس خشونتی که از گربه ساطع می‌شود هست که ناراحت‌کننده است. گربه به عکس مادر بچه‌ها چشم‌چرانی می‌کند و در یک کلوب شبانه با زنی رقصی اغواکننده دارد. به زبان رکیک و کنایه علاقه‌مند است. تهدید می‌کند که «یکی را تمام کند» و «طوری جلوه دهد که انگار حادثه‌ای خونی بوده». حتی از چاقو هم استفاده می‌کند. وقتی گربه نیروهای ناشناخته و شاید بی‌مهارِ «چیز ۱» و «چیز ۲» را رها می‌کند، نوعی شر ناشناخته را می‌آورد. درِ بعدی را باز می‌کند؛ انگار به بُعدی دیگر راه می‌دهد. چه می‌گذرد؟ و چرا با این همه جنون، من می‌خندیدم؟ نمی‌دانم چطور امتیاز بدهم. نمی‌فهمم شاهد چیزی عجیب یا شرور بوده‌ام یا چیزی خوب یا بد. چرا «گربه‌ای با کلاه»؟ چرا امشب؟ چرا حالا...؟