فیلم This Gun for Hire 1942

من گربه‌ها را دوست دارم! این گفته قاتلی با مچ شکسته و سردِ یخ‌زده است. فیلیپ ریون (با بازی آلن لاد) آدم‌کشی قراردادی است که آشکارا هیچ الگوی اخلاقی مشخصی ندارد؛ او عملاً برای مبلغ مناسب هر کسی را می‌کشد. پس از انجام قراردادی برای ویلارد گیتسِ شکلات‌خوار، به‌خاطر اینکه گیتس او را با پول دزدی پرداخت کرده بود، تحت تعقیب قانون قرار می‌گیرد. ریون در...

من گربه‌ها را دوست دارم! این گفته قاتلی با مچ شکسته و سردِ یخ‌زده است. فیلیپ ریون (با بازی آلن لاد) آدم‌کشی قراردادی است که آشکارا هیچ الگوی اخلاقی مشخصی ندارد؛ او عملاً برای مبلغ مناسب هر کسی را می‌کشد. پس از انجام قراردادی برای ویلارد گیتسِ شکلات‌خوار، به‌خاطر اینکه گیتس او را با پول دزدی پرداخت کرده بود، تحت تعقیب قانون قرار می‌گیرد. ریون در راه انتقام نهایی قرار می‌گیرد و در مسیرِ رسیدن به پایان انفجاریِ داستان، با اِلن گراهام، شعبده‌باز جذاب، و مأمور صادقِ پلیس مایکل کرِین همراه می‌شود. فیلم بر پایه رمان گراهام گرین «یک اسلحه برای فروش» ساخته شده اما اقتباسی مستقیم نیست؛ طرح داستانی بازتنظیم شده و نتیجه‌ای بسیار تأثیرگذار داشته است. نکته روشنگرانه‌ای که در بررسی فیلم متوجه شدم این بود که استودیو از بازی آلن لاد در نقش ریون آن‌قدر تحت تأثیر قرار گرفت که فیلمنامه را چنان تغییر دادند که او محور اصلی فیلم شود — و انتخاب هوشمندانه‌ای بود، چون این فیلم عملاً نمایشِ یک‌نفره آلن لاد است. لاد ریون را با پوششی یخ‌زده و درخشان بازی می‌کند؛ او سرد و عاری از احساس است و تنها نمودِ توجهش به علاقه‌ای به گربه‌ها محدود می‌شود — به گفته خودش «گربه‌ها به کسی نیاز ندارند، مستقلند، مثل من» — نتیجه این است که یکی از مرموزترین قاتلان دورهٔ دههٔ چهل را روی پرده می‌بینیم. ورونیکا لیک نقش زن جذابِ فیلم، اِلن، را ایفا می‌کند؛ او به‌راحتی در فیلم حرکت می‌کند و شخصیتی مستقل با مسائل خودش دارد، و خوشبختانه فراتر از هر طرحِ صرفاً رمانتیک در داستان جایگاه دارد، اگرچه تنها کسی است که تا حدی به ریون نزدیک می‌شود و می‌فهمد چه چیزی او را وامی‌دارد. رابرت پرسنتون در نقش مایکل کرِین قرار بود محور فیلم باشد، اما به‌خاطر اجرای پرقدرت لاد، نقش او بیشتر جنبهٔ فرعی پیدا می‌کند. لیرِد کریگار نیز در نقش گیتس به‌خوبی نقش یک آدم نامطمئن و حقّه‌باز را بازی می‌کند. فیلم به‌خودی‌خود خوب است: فیلم‌برداری محکمی دارد، فیلمنامه‌اش خوب تنظیم شده و پایانی نوآر و تأثیرگذار ارائه می‌دهد؛ اما در نهایت همه چیز حولِ قاتلِ سرد و بی‌رحمِ ریون می‌چرخد — و البته اجرای برجستهٔ بازیگری که او را به تصویر کشیده است. (امتیاز: 8.5/10) دیدگاه دیگری از فیلم این است که «ریون» مردی بسیار کارآزموده و با دقتِ فراوان در کارِ ترور قراردادی است؛ او را می‌بینیم که نه‌فقط یک اخاذ را از بین می‌برد، بلکه دختری بی‌گناه را هم که هم‌زمان در محل بوده می‌کشد. رئیسش، گیتس، احمقانه او را با پولِ مشکوک می‌پردازد و این باعث دشمنی سابقه‌دار کارمند سابقش می‌شود. در همین حال مقامات نسبت به گیتس و سرمایه‌دارِ روی صندلی چرخدارش، بروستر، مشکوک می‌شوند و از خواننده‌ای به‌نام اِلن — که اتفاقاً با کارآگاه کرِین در رابطه است — می‌خواهند تا از طریق کلاب شبانه‌ای که گیتس مالک آن است به گروه او نزدیک شده و تله‌گذاری کند. وقتی ریون و اِلن در قطار همدیگر را ملاقات می‌کنند، مناسبات آن‌ها کم‌کم از بازی «گربه و موش» به نوعی «گربه و گربه» تغییر می‌کند — با پرونده‌ای که در آن انتقام، کمی جاسوسی و احتمال خیانت مطرح است. سوال این‌جاست که آیا ریون فرصت پیدا می‌کند پیش از محاصره پلیس راز ماجرا را کشف کند یا نه؟ کریگار در نقش گیتس با اغراقِ مناسبش همیشه قابل‌اعتماد است و اینجا هم به‌خوبی نقشِ ترسوی خود را بازی می‌کند. آلن لاد هم تأثیرگذار است؛ او شخصیت سرد و بی‌رحمِ گراهام گرین را از شروعی تهدیدآمیز به تدریج انسان‌واره می‌کند — نه فقط از طریق ارتباطش با اِلن، بلکه از طریق عشقش به گربه‌ها و این درک که کارفرمایان سابقش ممکن است خیانت‌کار باشند — مرزی که هیچ مقدار پولی او را وادار به عبور از آن نخواهد کرد. از این منظر، فیلم در هشتاد دقیقه داستان زیادی را می‌گنجاند و می‌تواند تأثیر زیرپوستی‌ای بر مخاطبان جنگ‌زدهٔ زمان خود در جهت پیام‌هایی مانند «گفت‌وگوی بی‌احتیاطی هزینه‌بر است» یا هشدار دربارهٔ ستون پنجم بگذارد.