فیلم True Grit 1969

در واقع این فیلم بیش از هر چیز دربارهٔ تصویرِ «دوک» است. وقتی پدرش تیرخورده و کشته می‌شود، متی راس از خشم می‌جوشد و تشنهٔ انتقام می‌شود. او به‌خاطر شهرتِ خشنِ روستر کاگ‌بِرن به‌دنبال او می‌گردد و همراه رنجر تگزاسی لا‌بوف، راهی تعقیب قاتل می‌شوند. گفتن اینکه جان وین نه‌فقط در فیلم‌هایی بهتر بازی کرده، بلکه اجراهای بهتری هم داشته نسبت به نقش برندهٔ اسکارش در True...

در واقع این فیلم بیش از هر چیز دربارهٔ تصویرِ «دوک» است. وقتی پدرش تیرخورده و کشته می‌شود، متی راس از خشم می‌جوشد و تشنهٔ انتقام می‌شود. او به‌خاطر شهرتِ خشنِ روستر کاگ‌بِرن به‌دنبال او می‌گردد و همراه رنجر تگزاسی لا‌بوف، راهی تعقیب قاتل می‌شوند. گفتن اینکه جان وین نه‌فقط در فیلم‌هایی بهتر بازی کرده، بلکه اجراهای بهتری هم داشته نسبت به نقش برندهٔ اسکارش در True Grit، نامعقول نیست. با این حال بسیاری از طرفدارانش یا کسانی که کارنامه‌اش را دنبال کرده بودند از این‌که او بالاترین جایزهٔ بازیگری را کسب کرد گلایه‌ای نکردند. True Grit فیلمی بسیار سرگرم‌کننده است که در نهایت تا حد زیادی دربارهٔ تصویرِ وین هم هست، نه صرفاً یک قصهٔ انتقام‌محور. در واپسین روزهای حرفه‌اش و در حالی که از سلامتی کامل برخوردار نبود، وین اجرای گرم و فروتنی از کاگ‌بِرن ارائه می‌دهد. با چشم‌بندی روی یک چشم، روستر کاگ‌بِرن شرّور اما دوست‌داشتنی‌ای است؛ جذابیتش تا حد زیادی مدیون بازی وین و طرز اجرای اوست. فیلم با اجرای پرنشاط کیم داربی در نقش متی راس تقویت می‌شود؛ شیمی بین او و وین صمیمی و صادقانه است و این پیوند، هستهٔ احساسی داستان را می‌سازد — هر دو شخصیت بی‌آن‌که بدانند به هم نیاز دارند. تقریباً قرار نبود داربی این نقش را داشته باشد: میا فارو گزینهٔ اول بود اما به نصیحت بازیگوشِ رابرت میچوم گوش داد و نقش را رد کرد، کاری که بعدها تا پایان عمر از آن اظهار پشیمانی کرد. گلن کمپبل در نقش لا‌بوف چندان موفق نیست؛ با تلاشِ بیش از حد، بازی او گاه سخت‌گیرانه و جدی گرفته‌نشدنی می‌شود، حتی در لحظات شوخ‌طبعانه. رابرت دووال نقشِ آدمِ بد را دارد اما نتوانسته کاملاً با آن ارتباط برقرار کند و باقی بازیگران بیشتر نقش‌های جانبی را پر می‌کنند. خوشبختانه کارگردان هنری هاتاوی تقریباً درست فیلم را هدایت کرده و همراه تصویربردار عالی‌اش لوشیان بالارد، جان وین و شکل نمادین او را در قاب‌هایی سرشار از محبت قرار داده‌اند. بنابراین چیزی که می‌توانست صرفاً یک فیلم معمولی دربارهٔ تعقیبِ جنایت‌کار باشد، به تجربه‌ای مبتنی بر شخصیت بدل شده است. ۸/۱۰ این یکی از بهترین آثارِ ساخته‌شده در این ژانر است. وین در نقش یک مارشال سخت‌گیر و اهل سازش‌نبودن فوق‌العاده است؛ او از سوی متی راس ساده‌لوح اما سرسخت (کیم داربی) استخدام می‌شود تا قتل پدرش را انتقام بگیرد. رنجر تگزاسی مغرور و مطمئنِ لا‌بوف (گلن کمپبل) نیز در تعقیب است و این سه نفر راهی دنبال‌کردن «لاکی ند پپر» و گروهش می‌شوند. فیلم‌برداری خیره‌کننده است و تا حد زیادی وسعت و خشونتِ این سرزمین را به تصویر می‌کشد وقتی که آنها به هدفشان نزدیک می‌شوند. فیلم‌نامه خوب و پرتنش است و گاهی به‌طرز بامزه‌ای کارگردانی شده؛ موسیقی عالی دارد و بی‌تردید جلوی دوربین یک اسطوره نشسته که از پیر و فرسوده به‌نظر رسیدن نمی‌هراسد. رابرت دووال نقشِ کورِ ند پپر را با شدت ایفا می‌کند و استروتر مارتین در نقش دلال اسب تفریح و نشاطی به فیلم می‌بخشد. این سینمایی فوق‌العاده است.