انیمیشن Coraline 2009

نیل گیمن در ادبیات و سینما به‌ویژه معاصر اهمیت زیادی دارد، چون بیش از هر کس (شاید به‌جز تری گیلیام) دریافته که هم کودکان و هم بزرگسالان مجذوب آن‌چه خارج از مرزهای محسوس و قابل‌مشاهده‌ی ماست می‌شوند. او دلایل اهمیت قصه‌گویی از آغاز تمدن را فهمید و مانند برادران گریم دریافت که قصه‌ها و داستان‌های کودکان باید هم دل‌خراش و هم سرگرم‌کننده باشند تا ماندگار...

نیل گیمن در ادبیات و سینما به‌ویژه معاصر اهمیت زیادی دارد، چون بیش از هر کس (شاید به‌جز تری گیلیام) دریافته که هم کودکان و هم بزرگسالان مجذوب آن‌چه خارج از مرزهای محسوس و قابل‌مشاهده‌ی ماست می‌شوند. او دلایل اهمیت قصه‌گویی از آغاز تمدن را فهمید و مانند برادران گریم دریافت که قصه‌ها و داستان‌های کودکان باید هم دل‌خراش و هم سرگرم‌کننده باشند تا ماندگار و فراموش‌نشدنی شوند. این فیلم تصویری عالی از حس رو به رشدِ کودک در آستانه‌ی بلوغ را نشان می‌دهد؛ زمانی که می‌فهمد والدین و دنیایش آن‌طور که به نظر می‌رسند نیستند و از خلال آزمایش‌ها و دشواری‌هایش (آیین‌های گذار) به تعادلی می‌رسد که برای یافتن خوشبختی واقعی در زندگی لازم دارد. همچنین امیدوارم همه‌ی کتاب‌ها و رمان‌های تصویری گیمن (از جمله نسخه‌های میراکل‌من نوشته‌ی او و آلن مور) به فیلم تبدیل شوند؛ آثار این‌چنینی واقعاً ارزش تبدیل شدن به «فیلم‌های کمیک» را دارند. نسبتاً تاریک است، اما سرگرم‌کننده و بسیار خوب ساخته شده. یکی از معدود انیمیشن‌های آمریکایی است که من از آن خوشم آمد. تماشای فوق‌العاده‌ای بود؛ دوباره آن را خواهم دید و به دیگران هم توصیه می‌کنم. دلم می‌خواست فیلم‌های بیشتری ساختار ساده و درخشان این فیلم را دنبال کنند. به‌جای ساختار سه‌پرده‌ای مرسوم (که از لحاظ فنی در آن وجود دارد)، داستان بسیار به مراحل یک بازی ویدیویی نزدیک‌تر است. بخش معرفی استاندارد وجود دارد، ولی باقیمانده‌ی فیلم به «مراحلی» شبیه بازی تقسیم می‌شود که با کشف‌های جدید کورالاین باز می‌شوند و بخش‌های مختلف «نقشه» یا خانه را تکمیل می‌کند. در فیلم پیام‌های زیادی نیز هست، عمدتاً درباره‌ی روابط کودکان و والدین و چگونگی مواجهه با رخدادهای واقعی زندگی، اما همه‌چیز به شیوه‌ی «نشان بده، نگو» بسیار ظریف بیان شده و اصلاً توی صورت تماشاگر نیست. خودِ بلدم موجودی باشکوه است از نوعِ «چیزی که در تاریکی تق‌تق می‌کند»؛ هرچند بخش‌های زیادی از او بی‌پاسخ می‌ماند، ولی نکاتِ کافی درباره‌ی بلدم و دنیایش نشان داده می‌شود. فیلم در چند جنبه مرا به یاد «جادوگر شهر اُز» می‌اندازد؛ بنابراین خوب است که فیلم‌های خانوادگی با چنین کیفیتی وجود دارند که به‌طور مبهمی به آثار کلاسیک ارجاع می‌دهند.