فیلم Snatch 2000

به شوخی با عبارت آرام مریم مقدس: «دوباره؟» به نظر می‌رسد Snatch از آن فیلم‌های پرجنب‌وجوش گانگستری بریتانیایی است که منتقدان در موردش دو دسته‌اند، اما مخاطبان هدف آن را دوست دارند. گای ریچی کاری شبیه کاری که سم ریمی کرد انجام داده؛ عملاً فیلمی را بازسازی کرده که او را به نقشهٔ سینما آورد. همان‌طور که ریمی Evil Dead را بازسازی کرد و آن را...

به شوخی با عبارت آرام مریم مقدس: «دوباره؟» به نظر می‌رسد Snatch از آن فیلم‌های پرجنب‌وجوش گانگستری بریتانیایی است که منتقدان در موردش دو دسته‌اند، اما مخاطبان هدف آن را دوست دارند. گای ریچی کاری شبیه کاری که سم ریمی کرد انجام داده؛ عملاً فیلمی را بازسازی کرده که او را به نقشهٔ سینما آورد. همان‌طور که ریمی Evil Dead را بازسازی کرد و آن را Evil Dead II نامید، ریچی با شیطنت سعی کرده Lock, Stock and Two Smoking Barrels را بازسازی کند و نامش را Snatch بگذارد. مطمئناً جزئیات داستان فرق دارد و یک ستارهٔ بزرگ آمریکایی برای جلب بازار جهانی اضافه شده، اما در اصل همان فیلم است و بدون شک تا حدی ساختن آن تنبلانه است. با این حال — مثل Evil Dead II — باز هم درخشیدنی است! قصهٔ Snatch حول یک الماس بزرگ می‌چرخد که چند خط داستانی دنیای زیرین لندن را به هم می‌دوزد. گروهی از افراد کولی‌تبار هم وارد ماجرا می‌شوند که رهبرشان برَد پیت است با گویشی عمداً نامفهوم، در حالی که دنِس فارینا، بنیسو دل تورو و راده سربِدژیا رنگ و بوی بین‌المللی‌تری به جمع طُرفداران جنایت داده‌اند. ستون بریتانیایی فیلم را دو بازیگر جیسون استاتهام و استیون گراهام می‌گیرند و وینی جونز بار دیگر برای ترساندن تماشاگران حاضر می‌شود. از مبارزات تن‌به‌تن گرفته تا سرقت‌های ناموفق، از جنگ سگ‌ها تا امپراتوری‌های مشکوک بازی‌های آرکید — همهٔ این‌ها در فیلم هست و ریچی شخصیت‌هایی نوشته که انگار از صفحهٔ نمایش بیرون می‌پرند. مثل «لاک‌استاک»، زیبایی فیلم در ترکیب ماهرانهٔ خشونت و طنز است. صحنه‌ها اغلب خونین‌اند ولی در عین حال خیلی خنده‌دار، و یک دیالوگ بُرّنده هیچ‌گاه از یک موقعیت خطرناک دور نیست. لحن کمدی اینجا زمخت‌تر و نزدیک‌تر به خشونت است؛ ریچی با کلیشه‌های قومی و مردسالارانه بازی می‌کند و از جعبهٔ ترفندهای بصری‌اش استفاده می‌کند، آن‌هم پیش از آن‌که این ترفندها تبدیل به تکرار شوند. روایت لذت‌بخش و پیچیده است، و شایستهٔ تحسین است که ریچی چگونه همهٔ شاخه‌ها را در گردبادی از بریدن سریع صحنه‌ها و اطمینان ادبی خام‌اندیشانه به‌خوبی به هم می‌دوزد. پس در واقع «لاک‌استاک ۲» است! اگر از آن جور نمایش‌ها و شوخی‌های خیابانی خوشتان می‌آید، ایرادی ندارد. اگر نه؟ خب، رد شوید! امتیاز: 8/10 سینمای در اوج. من کاملاً عاشق این فیلم‌ام؛ فیلمی پرشتاب، سرشار از شوخی و شخصیت‌های کاریزماتیک که قطعاً ارزش دیدن دارد.