فیلم Eddie the Eagle 2015

رویاپردازی تنها کافی نیست؛ باید بیرون بروی و تلاش کنی تا اتفاق بیفتد! پوسترها و تیزرها اصلاً من را تحت تأثیر قرار ندادند و فکر می‌کردم فیلم شکست می‌خورد. اما به‌طور شگفت‌آوری فیلم بسیار بهتر از انتظارم بود. این یک فیلم زندگینامه‌ای-ورزشی و الهام‌بخش است. داستان پسری بریتانیایی در اوایل دههٔ ۷۰ است که رویای المپیونی شدن دارد، اما تا بیست سالگی ورزش خودش را پیدا...

رویاپردازی تنها کافی نیست؛ باید بیرون بروی و تلاش کنی تا اتفاق بیفتد! پوسترها و تیزرها اصلاً من را تحت تأثیر قرار ندادند و فکر می‌کردم فیلم شکست می‌خورد. اما به‌طور شگفت‌آوری فیلم بسیار بهتر از انتظارم بود. این یک فیلم زندگینامه‌ای-ورزشی و الهام‌بخش است. داستان پسری بریتانیایی در اوایل دههٔ ۷۰ است که رویای المپیونی شدن دارد، اما تا بیست سالگی ورزش خودش را پیدا نکرده است. در بیست‌وچند سالگی بالاخره علاقه‌اش را کشف می‌کند و تمام تلاشش را می‌کند تا آرزوی دیرینه‌اش را محقق سازد. باقی روایت سفر او تا یکی از رویدادهای بزرگ جهانی را نشان می‌دهد، جایی که قصد دارد مانند عقابی اوج بگیرد. هیوجکمن مثل همیشه عالی است، اگرچه در نقشی کمکی ظاهر شده است. فکر می‌کنم تارون اگرتون تبدیل به حس تازه‌ای در سینمای بریتانیا خواهد شد — این فیلم ارزش دیدن دارد برای اجرای درخشان او. خود ادی واقعی هم از فیلم قدردانی کرده بود. کل فیلم حول این دو شخصیت می‌چرخد و تبدیل کردن آن به کمدی نتیجهٔ بسیار خوبی داد. فیلم‌برداری در مکان‌های زیبا خوش‌ساخت است، به‌ویژه نماهای پرش‌های خطرناک اسکی که عالی اجرا شده‌اند و کارگردانی بدون شک از بهترین‌های فیلم است. این فیلم صرفاً دربارهٔ ورزش نیست؛ دربارهٔ فردی است که اشتیاقش را نسبت به هدفش نشان می‌دهد. ادی را می‌توان به‌عنوان الگویی دید؛ فارغ از دستاوردهایش، روحیهٔ مبارزه‌طلبش الهام‌بخش است. فکر می‌کنم جوانان، مخصوصاً کسانی که دنبال رویاهایشان هستند، باید این فیلم را ببینند — نه فقط ورزشکاران، بلکه هر کسی در هر زمینه‌ای. شاید ضروری نباشد بارها آن را دید، اما یک‌بار دیدن برای تقویت اعتماد به نفس کافی است. یکی از فیلم‌های قابل‌دیدن سال ۲۰۱۶. ۸/۱۰ به‌ندرت پیش می‌آید که شعار المپیکی بارون پیر دو کوبرتن بهتر از این پرش‌کنندهٔ اسکی تجسم یابد. ما بریتانیایی‌ها در بازی‌های المپیک زمستانی همیشه کار دشواری داریم، پس اینکه این جوان کمی دیوانه‌وار و عینکی به پرش اسکی روی می‌آورد، حتی عجیب‌تر هم می‌شود. احتمالاً باید طرف پدر نسبتاً شکاکش (کیت آلن) را می‌گرفتید. او اما دلسرد نمی‌شود و به جایی برفی (گَرمیش) می‌رود و خوش‌بختانه با صاحب یک هتل محلی دوست می‌شود که اجازه می‌دهد به‌نوعی در هتل کار کند تا هزینهٔ سفرش تأمین شود. خودِ او هم اعتراف می‌کند که در ابتدا خیلی مبتدی است — پس از پرشی کمی بیش از سی‌متر به‌زحمت می‌تواند تعادلش را حفظ کند — اما برخورد اتفاقی با برانسون پیری (هیوجکمن) راهی بعید اما مؤثر برای پیشرفت او و در نهایت کسب سهمیهٔ المپیک کالگری ۱۹۸۸ فراهم می‌کند. من یادم هست چقدر علاقه به تلاش‌های مرگبار او زیاد شد، در حالی که افسانه‌ای مانند ماتی نیکانِن (اِدْوین اندرِه) مرتباً و پیوسته دو برابر فاصلهٔ او پرش می‌کرد، اما ادی همچنان پافشاری می‌کرد. این فیلم بیشتر دربارهٔ حضور در مسابقه است تا پیروزی، و تارون اگرتون واقعاً شخصیتش را با عزم و کمی عجیب‌وخوی نشان می‌دهد که نتیجه‌اش یک درام کمدی است که به‌طرز عجیبی بریتانیایی به نظر می‌رسد. نقش آدم‌های رسمی بی‌حوصله در انجمن المپیک بریتانیا (BOA) را مارک بنتون به‌خوبی خلاصه می‌کند؛ ردپایی خیلی کم‌رنگ از رمانس هست و صحنه‌ای در سونا که احتمالاً فقط رونه تمته می‌توانست آن را اجرا کند. مثل خود مرد داستان، فیلم کمی کند شروع می‌شود، اما وقتی اوج می‌گیرد، داستانی خوش‌ریتم و طنزآمیز است دربارهٔ مردی که توانست قلب یک ملت را تسخیر کند، با اینکه هرگز مدالی در کار نبود.