فیلم River of No Return 1954

«چه چیزی را دنبال می‌کنی، کالدر؟» پس از مدتی زندان، مت کالدر با پسرش مارک متحد می‌شود و هر دو را در لُج کنار رودخانه مستقر می‌کند. روزی زوجی را که با قایق بادی در رودخانه دچار مشکل شده‌اند کمک می‌کند؛ آن‌ها هری وستون، قمارباز مشکوکی و دوست‌دخترش که خواننده سالن است، کی، هستند—افرادی که مت و مارک قبلاً با آن‌ها آشنا شده‌اند. هری به عجله...

«چه چیزی را دنبال می‌کنی، کالدر؟» پس از مدتی زندان، مت کالدر با پسرش مارک متحد می‌شود و هر دو را در لُج کنار رودخانه مستقر می‌کند. روزی زوجی را که با قایق بادی در رودخانه دچار مشکل شده‌اند کمک می‌کند؛ آن‌ها هری وستون، قمارباز مشکوکی و دوست‌دخترش که خواننده سالن است، کی، هستند—افرادی که مت و مارک قبلاً با آن‌ها آشنا شده‌اند. هری به عجله برای ثبت ادعای معدن تازه به‌دست‌آمده‌اش است و با این تصور که سفر سواره سریع‌تر و امن‌تر است، پس از درگیری تفنگ و اسب مت را به سرقت می‌برد. هری با توافق برای ماندن کی در کنار کالدرها می‌رود. وقتی مت بیدار می‌شود و آماده حرکت است و از احتمال حمله سرخپوستان به خانه دورافتاده‌شان آگاه است، به دنبال هری می‌رود و به‌همراه پسرش و همراهان، در مسیر پرمخاطره رودخانه آن‌ها را تعقیب می‌کند. «رود بی‌بازگشت» با بازی رابرت میچوم و مارلین مونرو و کارگردانی اتو پرمینگر فیلمی است که نه بازیگران و نه سازندگان پس از پایان فیلمبرداری چندان به آن علاقه نداشتند. ساخت این فیلم پراشکال بود و پرمینگر و مونرو به سطحی از دشمنی نسبت به هم رسیدند که میچوم بیش‌تر زمان نقش میانجی میان آن‌ها را برعهده داشت. پرمینگر که برای نخستین‌بار به سراغ ژانر وسترن رفته بود، خواست آن را به‌شکلی واقع‌گرایانه بسازد. او، که در بهترین حالات سخت‌گیر بود، با درخواست از بازیگران برای انجام بدل‌کاری‌های خودشان بیش‌تر از قبل از آن‌ها فاصله گرفت؛ حتی میچومِ معمولاً حرفه‌ای هم این خواسته را بیش از حد دانست. پرمینگر پیش از کامل شدن فیلم از پروژه کناره گرفت و ژان نگولسکو کار پایان‌بندی را انجام داد. در پی این فضای نامطلوب روی صحنه—از حسادت همسران گرفته تا مشکلات عوامل و خطر آسیب—جو کلی فیلم تحت‌تأثیر قرار گرفت. با این حال، تا حدی به‌طور غافلگیرکننده‌ای، فیلم چندان هم بد نیست. قطعاً داستان بسیار ساده است و فیلم به‌هیچ‌وجه یک وسترن بیادماندنی نیست، اما امتیاز 6.5 از IMDb تا حد زیادی منصفانه به‌نظر می‌رسد. نکات مثبت زیادی در فیلم هست. از همه مهم‌تر، این فیلم تصویری باشکوه دارد؛ هرچند کارهای استودیویی در جاهایی کم‌دقت به‌نظر می‌رسد، اما پرمینگر و فیلمبردارش جوزف لاشل توانسته‌اند هیجان و وحشت طبیعت وحشی را به پرده بیاورند. فیلمبرداری در پارک‌های ملی بنف و جاسپر در آلبرتا کانادا انجام شده و مناظر همزمان زیبا و مهيب‌اند؛ شخصیت زمخت میچوم و حس جنسی مونرو ماهرانه در قاب این مناظر قرار گرفته‌اند. برخی سکانس‌ها در کنار رودهای آتاباسکا و بَو ارزش تماشای تنها را دارند و تأثیر آن‌ها با کار صوتی عالی (برنارد فریکس و راجر همین) تقویت شده است. این فیلم نشان می‌دهد که انتخاب درست لوکیشن تا چه حد می‌تواند از امکانات تکنیکال آن زمان—تکنیکالور و سینماسکوپ—به‌خوبی بهره ببرد. بازیگران با توجه به ضعف نسبی فیلمنامه عملکرد خوبی دارند، اگرچه روری کال‌هون در نقش هری وستون کم‌استفاده است؛ مشخص است که کمپانی 20th Century Fox می‌خواست تا حد امکان از دو ستاره اصلی بهره ببرد. میچوم، اگر راستگو باشیم، به‌راحتی از فیلم عبور می‌کند؛ از او کار زیادی خواسته نشده، اما شخصیت مت کالدر بیش‌تر مبتنی بر حضور فیزیکی قدرتمند است تا نمایش بازیگری پیچیده—نقشی که میچوم با حالت آرام و کم‌حرفش کاملاً مناسب آن بود. جای تأسف است که مونرو بعد از انتشار فیلم تا حد زیادی علیه آن موضع گرفت (یک‌بار آن را وسترنی درجه Z خواند)، زیرا بازی او دلنشین و تأثیرگذار است. نقش کی می‌توانست کلیشه‌ای و تکراری باشد، اما مونرو در آن عمق انسان‌دوستانه‌ای می‌گذارد و در نقش مادرِ جایگزین/خواهر بزرگ‌تر برای مارکِ نوجوان تامی رتِیگ خوب عمل می‌کند. مونرو در فیلم چهار ترانه اجرا می‌کند: «می‌خواهم ادعایم را ثبت کنم»، «یک دلار نقره‌ای»، «دره‌زار» و فینال دلپذیر «رود بی‌بازگشت» (در این قطعه مونرو درخشان است). این فیلم قطعاً بهترین اثر عوامل و بازیگرانش نیست، اما با وجود نفرتی که به‌نظر می‌رسد میان عوامل وجود داشت، ویژگی‌های مثبت زیادی دارد که نمی‌گذارد آن را اثری بد بدانیم. بله، امتیاز 6.5 از 10 به نظرم منصفانه است.