فیلم Ask Me Anything 2014

تسخیرشده توسط گذشته و در نتیجه از حرکت بازمی‌ایستد. اکثر مردم از وجود این فیلم بی‌خبرند. تنها دلیلی که من به دیدنش رفتم، برتنی رابرتسون بود. او در چند فیلم دیده شده، اما برای اولین بار نقش برجسته‌اش را در «The First Time» دیدم و از آن زمان به او علاقه‌مند شدم، بنابراین فارغ از نظرات دیگران دلیلی برای چشم‌پوشی نداشتم. فیلم بر پایه کتابی به نام...

تسخیرشده توسط گذشته و در نتیجه از حرکت بازمی‌ایستد. اکثر مردم از وجود این فیلم بی‌خبرند. تنها دلیلی که من به دیدنش رفتم، برتنی رابرتسون بود. او در چند فیلم دیده شده، اما برای اولین بار نقش برجسته‌اش را در «The First Time» دیدم و از آن زمان به او علاقه‌مند شدم، بنابراین فارغ از نظرات دیگران دلیلی برای چشم‌پوشی نداشتم. فیلم بر پایه کتابی به نام Undiscovered Gyrl ساخته شده؛ بعد از تماشا احساس کردم بهتر بود از همین عنوان اصلی کتاب استفاده می‌کردند، چون بیشتر با روایت همخوانی دارد. داستان درباره دختری هجده‌ساله است که با نام مستعار وبلاگ می‌نویسد تا هویتش را از خانواده، دوستان و آشنایان پنهان کند. او می‌خواهد تمام حقیقت زندگی‌اش، به‌ویژه رازهای تاریکش را بگوید. اما آیا امن است که چنین شخصی را برای جهان باز کند؟ شخصیت اصلی بین سکس و رابطه عاطفی دچار سردرگمی است و فیلم هم ما را همان‌طور همراهی می‌کند؛ عمدتاً به‌خاطر گذشته آزاردهنده‌اش. هرچه به سه‌چهارم پایانی نزدیک می‌شویم، احتمالاً رویدادهای قبلی از خاطر می‌روند. فیلمنامه همیشه روشن و دقیق نیست، اما طرح جسورانه‌ای برای پرده‌برداری نهایی دارد. یک پیچش غیرمنتظره وجود دارد که شما را شگفت‌زده می‌کند، و خوشبختانه همه‌چیز تنها در قالب یک داستان تخیلی است که از فرهنگ اینترنتی نوجوانان الهام گرفته شده. «مثل اینکه همه‌مان می‌خواهیم مشهور شویم، هرچند در هیچ کاری مهارت نداریم.» از بین نقش‌های اصلی تا کنون، این بهترین فرصت برای برتنی بود تا بتواند عمق شخصیت را نشان دهد. داستان تا حد زیادی بر سفرهای جنسی شخصیت‌ها تکیه دارد، اما جز چند صحنه برهنگی، سکانس‌های آزاردهنده‌ای در فیلم نیست. بنابراین برای نوجوانان مناسب نیست مگر مخاطبانی که بالغ‌اند. به‌خاطر مضمون فیلم در ابتدا مردد بودم، اما پایان‌بندی باعث شد در مجموع از فیلم خوشم بیاید. یک چرخش کوچک دیدِ کل روایت را تغییر می‌دهد. فیلم دنیای وب را هم به‌خوبی شبیه‌سازی کرده است. کل فیلم شبیه یک مسئلهٔ ریاضی است: یک شخصیت در مرکز قرار دارد و به‌طور مستقیم با چهار شخصیت دیگر ارتباط دارد. فیلم مسئله را حل نمی‌کند، اما فرمولی به شما می‌دهد تا خودتان آن را حل کنید و در پایان به احتمال‌های مختلف اشاره می‌کند. فیلم تضمین نمی‌کند که بیننده همه چیز را بفهمد؛ هم‌زمان هر حدسی می‌تواند درست یا غلط از آب درآید. اهمیت روایت روشن است: فیلم می‌کوشد به‌طور عملی درباره سوالاتی حرف بزند که در دنیای واقعی جواب نگرفته‌اند. باید همهٔ سرنخ‌ها را کنار هم بگذارید چون همه‌چیز به کودکی شخصیت اصلی مربوط می‌شود. با این حال بحث در پایان باقی می‌ماند و همین جزئی از ماهیت اثر است. صادقانه بگویم از ابتدا تا انتها کاملاً جذب فیلم نشدم؛ اما فیلم از متوسط بهتر است و قطعاً بد نیست. بعد از تماشا و در بازنگری هدف فیلم، متوجه شدم که در بسیاری از جنبه‌ها—به‌ویژه درباره شبکه‌های اجتماعی و امنیت آن‌ها—با منطق و دقت برخورد کرده است. این فیلم شبیه آن داستان‌های واقعی است؛ تمام اعتبارش به نویسنده‌ای است که هم فیلمنامه‌نویس و هم کارگردان بوده. به نظرم فیلم دست‌کم گرفته شده است؛ اگر خوانندهٔ ثابت وبلاگ من باشید، می‌دانید وقتی می‌گویم «حتماً از دستش ندهید» جدی‌ام. ۷.۵/۱۰ «آیا انسان‌ها خوابِ یک زندگیِ کاملاً جدید را می‌بینند و آن را محقق می‌کنند، یا همیشه به همان شکلِ سابق بازمی‌گردند؟» پایان فیلم تا حدی اذیتم کرد، چون تمام مدت تلاش کردم شخصیت اصلی را قضاوت نکنم، اما فیلم با پایان‌بندی‌ای روبه‌رو می‌شود که بسیاری از پرسش‌ها را بی‌پاسخ می‌گذارد.