فیلم Lockout 2012

ما تقریبا اتفاقی دیشب این فیلم را دیدیم. معمولاً کانال پلاس را در بسته‌مان نداریم، اما آن شب دسترسی فراهم بود و فیلم نسبت به بقیه گزینه‌های موجود جالب‌تر به نظر می‌رسید، پس دیدیمش. فیلم شبانه‌ای سرگرم‌کننده و غیرمنتظره بود. اساساً یک فیلم هالیوودی ساده و پاپ‌کُرنی است، اما خوش‌ساخت. تظاهر نمی‌کند که چیزی فراتر از این است. داستان تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است: قهرمان...

ما تقریبا اتفاقی دیشب این فیلم را دیدیم. معمولاً کانال پلاس را در بسته‌مان نداریم، اما آن شب دسترسی فراهم بود و فیلم نسبت به بقیه گزینه‌های موجود جالب‌تر به نظر می‌رسید، پس دیدیمش. فیلم شبانه‌ای سرگرم‌کننده و غیرمنتظره بود. اساساً یک فیلم هالیوودی ساده و پاپ‌کُرنی است، اما خوش‌ساخت. تظاهر نمی‌کند که چیزی فراتر از این است. داستان تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است: قهرمان در صحنه‌های ابتدایی مظنون و تبرئه‌ناشده جلوه می‌کند. سریع می‌رویم به زندانی فضایی که صحنه بخش اعظم فیلم در آن می‌گذرد. یک آدم ساده‌لوح فکر می‌کند از همه باهوش‌تر است و قواعد را می‌شکند؛ اوضاع بد می‌شود و زندانی‌ها فرار می‌کنند. دختر رئیس‌جمهور هم درست در همان زمان آنجا حضور دارد. قهرمان ما برای نجات فرستاده می‌شود؛ وقت اکشن است! چند پیچیدگی دیگر هم به داستان اضافه می‌شود اما کلیت همین است. داستان ساده و محکم است و از پس کارش برمی‌آید. اگر بازیگر نقش قهرمان نبود شاید فیلم کاملاً معمولی یا حتی متوسط می‌ماند، اما او نقش قهرمانِ صلب و مردِ سخت را بسیار خوب ایفا می‌کند. دیالوگ‌ها هرچند بعضاً بی‌معنی‌اند، اما باعث بالا آمدن فیلم می‌شوند. اکشن و جلوه‌های ویژه نسبتاً خوب‌اند، اگرچه فیلم به خاطر افکت‌ها مطرح نیست. شخصیت ضدقهرمان واقعاً آزاردهنده و روانی است؛ بازیگر نقش را خوب درآورده اما خودِ شخصیت در حین تماشا حسابی اعصاب‌خردکن بود و تا حدودی اغراق‌آمیز است. در مجموع، فیلم به‌عنوان یک محصول پاپ‌کُرنی شبانه سرگرم‌کننده بود و چون ما تقریباً شانسی آن را انتخاب کردیم و پیش‌زمینه زیادی نداشتیم، تجربه‌ای خوشایند و تا حدی غافلگیرکننده بود. --- «دیگر کسی سیگار نمی‌کشد، اسنو!» دوست داشتم عنوان را این‌طور بزنم: فیلمی که تماشاگران نخبه‌پسند را با ناباوری به جوش می‌آورد. این‌که کسی از یک تکه آشغالِ طنزآمیز و کم‌ادعا لذت ببرد، احتمالاً برای منتقدان جدی موضوعی برای انتقاد است. می‌گویند این‌ها لذاتِ مغموم‌اند، اما من بابت داشتن اوقات فوق‌العاده و سرگرم‌کننده با فیلمی که لوک بسون تهیه‌کننده‌اش است، احساس گناهی ندارم. داستان؟ در آینده اتفاق می‌افتد و اساساً گای پیرس (اسنو) به‌ناحق به جرمی محکوم و در حالت تعلیق تا زمان نامعلومی زندانی می‌شود. اما در زندان فضایی MS1، محل جمع شدن همه دیوانه‌هایی که در «دمولیشن من» دیده بودیم، دختر رئیس‌جمهور، ایمیلی وارنُک (مگی گریس)، به گروگان گرفته می‌شود و اوضاع تبدیل به بحران می‌شود. این کار، مأموریتی برای یک مرد سخت و بی‌رحم است! چون «اسنیک پلیسکن» در دسترس نبود، آن‌ها اسنو را می‌آورند؛ او عضلانی، پرحرف و دنبال اثبات چیزی است. حدس بزنید چه می‌شود؟ بله، شور و شوق پاپ‌کُرنی کامل: پیرس و گریس از میان MS1 عبور می‌کنند و با تعریفِ مفهومِ خونسردی قرار ملاقات دارند. در طول مسیر، با یک نسخه بلوری با طراحی علمی-تخیلی جذاب مواجه می‌شویم؛ می‌توان به سراغ ارجاعات و تأثیرات رفت و با دیگر تماشاگران درباره این‌که چطور فیلم شبیه «اسنیک پلیسکن» است اما دیالوگ‌هایش شَین بلَک‌وار است، صحبت کرد. اگر به طراحی علمی-تخیلی علاقه‌مندید این فیلم شما را راضی می‌کند. هرچند در یک سکانس تعقیب ممکن است بدترین CGIها را ببینید (خوش‌بختانه فقط حدود پنجاه ثانیه طول می‌کشد)، اما سفینه‌ها، صحنه‌ها و بخش «سیستم تورشن» نشان می‌دهند که برای چشم‌نوازی نیازی به بودجه‌های مایکل بی نیست. از شروع درخشان و خنده‌دارِ بازجویی تا رونمایی بزرگ و ضربه نهایی، این اثر تحت تهیه‌کنندگی بسون برای بخش مشخصی از تماشاگران، پاپ‌کُرن را با لبخند سرو می‌کند. با الهام‌هایی از فیلم‌هایی مثل «اسنیک پلیسکن»، «فورتِرس»، «دای هارد»، «کماندو»، «دمولیشن من»، «مینوریتی ریپورت»، «آخرین پسر نجات‌یافته» و هر فیلم دیگری درباره مردی که در مأموریتی قرار گرفته، «لاک‌اوت» به‌روشنی ابتکار چندانی ندارد. ولی جدی می‌گویم! آیا کسی فکر می‌کرد می‌خواهند فیلم را چیزی جز یک ادای احترام طنازانه بسازند؟ خیر. پیرس در نقشش فوق‌العاده مفرح است، اما هدفش جلب رضایت منتقدان جدی فیلم سال نیست. هرکه از فیلم انتظار اثرِ انتزاعی و اندیشمند دارد باید بیشتر از آن‌هایی که می‌گویند از تماشای فیلم لذت برده‌اند، احساس گناه کند. نمره: ۷/۱۰.