فیلم Insidious: The Red Door 2023

دالتون (با بازی قابل‌قبول تای سیمپکینز) و پدرش جاش (پاتریک ویلسون) در پی تغییرات اخیر خانواده، رابطه‌ای پرتنش دارند و این فشار دارد هیپنوتیزمی را که آن‌ها را از یادآوری خاطرات هولناک نه سال پیش محافظت می‌کرد، از هم می‌پاشد. در دانشگاه، دالتون به‌سرعت با دختری عجیب و برون‌گرا به نام کریس (با بازی پررنگ سینکلر دنیل) دوست می‌شود که به‌طور اشتباهی هم‌اتاقی او می‌شود....

دالتون (با بازی قابل‌قبول تای سیمپکینز) و پدرش جاش (پاتریک ویلسون) در پی تغییرات اخیر خانواده، رابطه‌ای پرتنش دارند و این فشار دارد هیپنوتیزمی را که آن‌ها را از یادآوری خاطرات هولناک نه سال پیش محافظت می‌کرد، از هم می‌پاشد. در دانشگاه، دالتون به‌سرعت با دختری عجیب و برون‌گرا به نام کریس (با بازی پررنگ سینکلر دنیل) دوست می‌شود که به‌طور اشتباهی هم‌اتاقی او می‌شود. خیلی زود آن دو در پیچیده‌ای از رمز و رازها فرو می‌روند که گویی از تخیلات دالتون نشأت می‌گیرند — حالتی از کما رخ می‌دهد و بُعد دیگری با خطراتش از طریق نقاشی تهدیدآمیزی که او به‌صورت غریزی کشیده و روی دیوار آویخته، خانواده را وحشت‌زده می‌کند. آیا می‌توانند متحد شوند، اختلافات را کنار بگذارند و بر دشمنشان غلبه کرده و آن درگاه را برای همیشه ببندند؟ متأسفانه برای من اهمیتی نداشت. این فیلم در واقع بازپردازیِ نسخه‌ی اول «Insidious» (۲۰۱۰) است با افزودن اندوه و اضطراب نوجوانانه و کشمکش‌های خانوادگی، و دیگر اعضای خانواده چنان نقش‌ کم‌اهمیتی دارند که عمقِ چندانی به این درامِ معمولیِ پدر و پسر نمی‌بخشند. مگر قسمت پایانی که کمی پرجنب‌وجوش‌تر است، در بقیه موارد فیلم تا حد زیادی قابل‌پیش‌بینی و کسل‌کننده است. چند لحظه‌ی پرپرش در میانه‌ی اثر وجود دارد، اما به‌نظر می‌رسد ویلسون با مشغول شدن به هر دو نقشِ خود نتوانسته تمرکز کافی روی هیچ‌یک داشته باشد، و حاصل، فیلمی نه چندان چشمگیر و به‌سرعت فراموش‌شدنی است.